Σε συνέντευξή του στο INews, ο συγγραφέας Σεμπάστιαν Φοκς (Sebastian Faulks) μίλησε για το μυθιστόρημά του με τίτλο «Λευκές φωτιές». Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, σε μετάφραση Αντώνη Καλοκύρη.
Επιμέλεια: Book Press
Το νέο μυθιστόρημα του Σεμπάστιαν Φοκς, Λευκές φωτιές, παρουσιάζει μια ιστορία αγάπης, μια ιστορία για τα όνειρα και την ελπίδα. Πρωταγωνιστές του βιβλίου είναι ο νεαρός δημοσιογράφος Άντον, ο οποίος χάνει τον έρωτα της ζωής του μόλις ξεσπά οι Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, και η Λένα, που συναντά για πρώτη φορά τον Άντον καθώς αυτός πενθεί. Οι δύο ήρωες ανταμώνουν ξανά ύστερα από ολόκληρα χρόνια, σε ένα σανατόριο για τους ψυχικά ασθενείς.
«Ανέκαθεν μου άρεσαν τα μυθιστορήματα που έχουν ένα μεγάλο θέμα. Με συναρπάζει ο τρόπος με τον οποίο οι ιδιωτικές και οι προσωπικές ζωές μας επηρεάζονται από την Ιστορία, με συναρπάζει η ροπή του ανθρώπου προς τη βία και την αβεβαιότητα. Είναι θέματα ανεξάντλητα, μπορούμε να τα εξετάσουμε από πολλές, διαφορετικές οπτικές γωνίες.»
Ο Φοκς συχνά εντάσσει στα μυθιστορήματά του διάφορα στοιχεία από τον τομέα της ψυχανάλυσης. Στο προηγούμενο βιβλίο του, Human Traces, ο συγγραφέας καταπιάνεται με την ιστορία της επιστήμης της ψυχιατρικής. Στις Λευκές φωτιές, ένα βιβλίο πολύ πιο σύντομο, που εστιάζει περισσότερο στη μυθοπλασία, αναφέρονται διάφορες θεωρίες του Φρόιντ και άλλων κορυφαίων ψυχαναλυτών.
«Με ενδιαφέρουν πολύ εκείνα τα χαρακτηριστικά που διαφοροποιούν τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα πλάσματα, η γενετική κληρονομία μας, οι νευρολογικές ασθένειές μας και οι θεραπείες που προτείνουν πως, αν μιλήσεις σε έναν ψυχολόγο για αρκετό καιρό, μπορείς να ξεπεράσεις τη δυστυχία σου».
Τα βιβλία του Σεμπάστιαν Φοκς δεν είναι εύπεπτα αναγνώσματα, οι ιστορίες του διακρίνονται για τη μελαγχολική ατμόσφαιρα που επικρατεί.
«Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα βιβλία μου καταλήγουν να είναι τόσο θλιβερά, νομίζω πως είμαι αρκετά χαρούμενος άνθρωπος. Στα τραπέζια, στις διακοπές, ο κόσμος μού λέει πως είμαι χιουμορίστας.
»Όταν ολοκλήρωνα το μυθιστόρημά μου Η ηχώ του Παρισιού, συνειδητοποίησα πως οι χαρακτήρες μου με οδηγούσαν προς κάτι που ονομάζεται χαρούμενο τέλος. Εννοείται πως τρομοκρατήθηκα. Το χαρούμενο τέλος είναι κάτι που συναντάμε στα μυθιστορήματα που αγοράζει ο κόσμος στα αεροδρόμια. Όμως, εντέλει, το επιχείρησα».
