Ο Don DeLillo μίλησε στον Guardian για τη νουβέλα του με τίτλο «Σιωπή», όπου ο ανθρώπινος πολιτισμός δοκιμάζεται έπειτα από ένα ανεξήγητο, παγκόσμιο ψηφιακό μπλακάουτ. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Ζωής Μπέλλα-Αρμάου.
Επιμέλεια: Book Press
Η Σιωπή είναι ένα από τα πιο σύντομα έργα του ΝτεΛίλο, και ολοκληρώθηκε στις αρχές της πανδημίας του Covid-19. Μιλώντας για την κεντρική ιστορία του βιβλίου, ο συγγραφέας δήλωσε πως άντλησε έμπνευση από δύο συγκεκριμένα περιστατικά:
«Ταξίδευα με αεροπλάνο από το Παρίσι, και όλα τριγύρω μου ήταν περίεργα – τουλάχιστον για εμένα. Παντού υπήρχαν οθόνες, ακόμα και κάτω από το χώρο των αποσκευών, και στο μεγαλύτερο μέρος της πτήσης καθόμουν και τις κοιτούσα. Έβγαλα ένα παλιό σημειωματάριο που είχα μαζί μου κι άρχισα να σημειώνω λεπτομέρειες, γράφοντας τις φράσεις που εμφανίζονταν στην οθόνη: θερμοκρασία εξωτερικού αέρα, ώρα στη Νέα Υόρκη, ώρα άφιξης, ταχύτητα, προορισμός κ.λπ. Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, έριξα μια ματιά στο σημειωματάριο, και άρχισα να προσχεδιάζω το πρώτο κεφάλαιο της νουβέλας.
»Το δεύτερο περιστατικό έχει να κάνει με έναν τόμο που είχα αποκτήσει πριν από αρκετό καιρό: ένα χειρόγραφο του Άλμπερτ Αϊνστάιν, γραμμένο το 1912, που παρουσιάζει τη θεωρία της σχετικότητας. Είναι ένα ογκώδες βιβλίο και πολλές από τις λέξεις του μου ήταν άγνωστες. Διάβασα όσα μπορούσα να καταλάβω στην αγγλική μετάφραση και μετά άρχισα να διαβάζω άλλους τόμους σχετικά με τη ζωή και το έργο του Αϊνστάιν – και διαπίστωσα υποσυνείδητα ότι όλο αυτό διείσδυε στην αφήγηση του δικού μου βιβλίου. Είχε αρχίσει να με απασχολεί έντονα. Οπότε αυτές οι δύο εμπειρίες γέννησαν τη Σιωπή».
Στη συνέντευξη, ο ΝτεΛίλο εξήγησε πως η υγειονομική κρίση του Covid-19 μοιράζεται αρκετά κοινά με την τεχνολογική κρίση που περιγράφει στις σελίδες του βιβλίου του:
«Δεν μπορώ να εξηγήσω τον λόγο, όμως ανέκαθεν με ενδιέφερε η μαζική υστερία, όπως αυτή που παρατηρείται σήμερα με τον Covid-19. Με ενδιαφέρουν πολύ και οι θεωρίες συνωμοσίας. Υποθέτω ότι εθίστηκα όταν άρχισα να σκαρφίζομαι τον Ζυγό, το οποίο αφορά στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι. Η ιδέα μιας ολόκληρης συνωμοσίας, και όχι απλώς ενός δολοφόνου που δρα μόνος του, ήταν εξαιρετικά δημοφιλής εκείνα τα χρόνια, και πολλοί συνέχισαν να την ασπάζονται ακόμα και μετά από πολύ καιρό. Έχω ένα ολόκληρο ράφι με βιβλία για τη δολοφονία του Κένεντι, και πολλά από αυτά βασίζονται στην πιθανότητα της ύπαρξης μιας συνωμοσίας, μια θεωρία που δεν έχει καταρριφθεί επισήμως ακόμα και σήμερα.
»Η κατάσταση με τον Covid-19 είναι εξαιρετικά περίπλοκη και εν μέρει γι’ αυτό ευθύνεται η εξάπλωση της τεχνολογίας. Οι άνθρωποι αναμεταδίδουν κάθε είδους άποψη για τον ιό και όλο αυτό δεν έχει τέλος…»
Στη Σιωπή, το παγκόσμιο μπλακάουτ φέρνει στην επιφάνεια τις αρνητικές συνέπειες της χρήσης της τεχνολογίας, υπογραμμίζοντας πως ακόμα και το διαδίκτυο, το οποίο υποτίθεται ότι μας συνδέει, ενδεχομένως εντέλει να μας αποξενώνει, να μας απομονώνει από τους ανθρώπους και τα μέρη που αγαπάμε περισσότερο.
«Αναρωτιόμουν τι θα συνέβαινε αν όλα έσβηναν, αν όλα σταματούσαν να λειτουργούν, αν συνέβαινε ένα παγκόσμιο μπλακάουτ».
Τέλος, στην ίδια συνέντευξη ο συγγραφέας αναφέρθηκε και στα μελλοντικά του σχέδια:
«Θα πρέπει να πω ότι, επειδή δουλεύω με τον τρόπο που δουλεύω και επειδή έχω γίνει πιο αργός, έχω άφθονα προσχέδια για καινούρια βιβλία κρυμμένα στην ντουλάπα μου μετά από αυτό το μικρό μυθιστόρημα. Αναρωτιέμαι, στα ογδόντα τρία μου, τι μπορεί να ακολουθήσει μετά. Δεν έχω βρει μια ξεκάθαρη απάντηση. Αυτή τη στιγμή, μιλάω με διάφορους μεταφραστές για τη Σιωπή. Όταν τελειώσω με αυτό, και εφόσον θα έχω, θεωρητικά, πιο καθαρό μυαλό, θα δούμε τι μπορεί να προκύψει μετά. Πάντως, καθώς έγραφα τη Σιωπή, είχα την ίδια όρεξη με παλιά, να πατήσω τα πλήκτρα, να κοιτάξω τις λέξεις, να συνεχίσω να δουλεύω για όσο καιρό κι αν χρειαζόταν».
