Το τελευταίο μυθιστόρημα του Jonathan Franzen, με τίτλο «Σταυροδρόμια», περιγράφει την ιστορία μιας οικογένειας από τις Μεσοδυτικές Πολιτείες των ΗΠΑ και σχολιάζει, με χιούμορ και οξυδέρκεια, την πορεία μιας ολόκληρης γενιάς. Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.
Επιμέλεια: Book Press
Τα Σταυροδρόμια είναι το πρώτο μέρος μιας μυθιστορηματικής τριλογίας. Η ιστορία του βιβλίου διαδραματίζεται στην πολιτεία του Ιλινόι κατά τη δεκαετία του ’70. Σε συνέντευξή του στον Guardian, ο Φράνζεν μίλησε, μεταξύ άλλων, για την επιλογή του να γράψει για το παρελθόν:
«Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ με έκανε να αναφωνήσω: ‘’Εντάξει, τώρα τα παρατάω’’. Ήταν κάτι τόσο ακραίο, τόσο τρελό - αυτός ο τύπος υπήρξε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών! Αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα να εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθειά μας να σχολιάσουμε σατιρικά την παρούσα εποχή. Το ότι πήγαινα στο γραφείο μου επτά ημέρες την εβδομάδα και περνούσα έξι ώρες σε μία εποχή που δεν ήταν η σημερινή, με βοήθησε να επιβιώσω τα δύο τελευταία χρόνια της θητείας του Τραμπ».
«Η πιο αμιγώς αυτοβιογραφική μυθοπλασία απαιτεί την καθαρή επινόηση». Αυτή είναι μία από τις δέκα συμβουλές του Τζόναθαν Φράνζεν προς φερέλπιδες συγγραφείς. Και παραδόξως, δεδομένου ότι περιγράφει την περίοδο της εφηβείας του, «αναμφισβήτητα την πιο σημαντική δεκαετία της ζωής του», το νέο μυθιστόρημα του Φράνζεν είναι το «πιο μυθοπλαστικό βιβλίο του». Νιώθει ότι τα προηγούμενα μυθιστορήματά του έχουν περιγράψει αρκετά την προσωπική ζωή του – την παιδική του ηλικία, τους γονείς του, τον πρώτο του γάμο.
Τα έργα του Φράνζεν συχνά προκαλούν την οργή των αναγνωστών και ξεσηκώνουν θύελλες αντιδράσεων. Όπως δήλωσε και ο ίδιος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, το βιβλίο του Οι διορθώσεις τον έκανε τον «δεύτερο πιο μισητό άνθρωπο στην Αμερική», μετά από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.
«Δεν διαβάζω όσα γράφονται για εμένα, ίσα που τα ακούω. Απλώς προσπαθώ να γράφω τα πράγματα όπως τα βλέπω και αυτό με βάζει σε μπελάδες. Δεν χρησιμοποιώ το Twitter. Δεν είναι ένα ευγενικό μέσο. Στην πραγματικότητα, είναι το αντίθετο της καλοσύνης. Όταν φέρεσαι με καλοσύνη σε όσους χρησιμοποιούν πολύ το Twitter, είναι σαν να απειλείς την κακιά μάγισσα με νερό. Είναι σαν κρυπτονίτης.
»Η κουλτούρα του διαδικτύου λειτουργεί ως μια μέθοδος για να κρύψουμε την ντροπή μας. Η ντροπή εξακολουθεί να υπάρχει σε όλους μας, απλώς κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για να δημιουργήσουμε αυτούς τους τεχνητούς εαυτούς μας, ώστε να την κρύψουμε».
