Willem Roggeman kentriki

Συνέντευξη με τον Φλαμανδό ποιητή και τεχνοκριτικό Willem M. Roggeman με αφορμή την ανθολογία του «Αυτό που βλέπουν μονάχα οι ζωγράφοι – 2008-2017» (μτφρ. Στέλλα Πεκιαρίδη) η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Της Χριστίνας Σανούδου

Ένας ζωγράφος του λόγου, ένας τζαζίστας της ποίησης, ένας διανοούμενος της δημοσιογραφίας – όπως κι αν περιγράψει κανείς τον Βίλεμ Ρόχεμαν, το σίγουρο είναι ότι θα χρειαστεί να βάλει στην άκρη τους τετριμμένους χαρακτηρισμούς. Ο Βέλγος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός τέχνης έλαβε το πρώτο του ποιητικό βραβείο σε ηλικία μόλις 21 ετών, ενώ στα 24 άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος στο πολιτιστικό τμήμα της ιστορικής εφημερίδας «Het Laatste Nieuws» με έδρα την Αμβέρσα. Έκτοτε, έχει εκδώσει πολυάριθμες ποιητικές συλλογές αποσπώντας σημαντικές διακρίσεις, ενώ έχει γράψει μυθιστορήματα και δοκίμια σχετικά με τη λογοτεχνία και την τέχνη. Παράλληλα, έχει κάνει συνεντεύξεις με εμβληματικές προσωπικότητες του πολιτισμού, έχει διοργανώσει εκθέσεις και λογοτεχνικά δρώμενα και έχει επιμεληθεί ανθολογίες Φλαμανδών ποιητών. Διευθυντής του φλαμανδικού Πολιτιστικού Κέντρου «De Brakke Grond» στο Άμστερνταμ ως το 1993, διατέλεσε επίσης, πρόεδρος του Ιδρύματος «Louis Paul Boon». Η ποίησή του συχνά αντλεί έμπνευση από τις δύο μεγάλες του αγάπες, τη ζωγραφική και την τζαζ.  

Το ελληνικό κοινό έχει για πρώτη φορά την ευκαιρία να μυηθεί στο έργο του Βίλεμ Ρόχεμαν χάρη στην πρωτοβουλία των εκδόσεων Βακχικόν που, με την υποστήριξη του Φλαμανδικού Ινστιτούτου, παρουσιάζουν τη συλλογή Αυτό που βλέπουν μονάχα οι ζωγράφοι. Τα ποιήματα του βιβλίου επιλέχθηκαν από τον ίδιο τον Ρόχεμαν και ανάμεσά τους περιλαμβάνονται δείγματα από την ενότητα «Ιστορία», με την οποία ο ποιητής επιχειρεί να ξαναγράψει την ανθρώπινη ιστορία με πρωταγωνιστές τους πρωτοπόρους του πολιτισμού.

⁜  ⁜  ⁜  

Πιστεύετε πως είναι δυνατόν η ποίηση να μεταφραστεί, χωρίς να χάσει την ουσία της; 

Εξαρτάται από το ειδος της ποίησης. Η πολύ πειραματική ποίηση είναι δύσκολο ή και αδύνατον να μεταφραστεί. Αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της η ποίηση μπορεί να μεταφραστεί αποτελεσματικά χωρίς να προδώσουμε την αρχική της εκδοχή. Διότι η ουσία αυτού που θέλει να εκφράσει ο ποιητής θα είναι πάντα αναγνωρίσιμη σε μία καλή μετάφραση. 

Φυσικά, πάντοτε χάνεις ορισμένα στοιχεία: για τις λέξεις με διπλή σημασία στην αρχική γλώσσα ο μεταφραστής θα πρέπει να επιλέξει μία μόνο ερμηνεία. Οι παρηχήσεις είναι δύσκολο να διατηρηθούν. Όμως αυτά είναι λεπτομέρειες. Η ατμόσφαιρα του ποιήματος, η τεχνική, το πώς ο ποιητής προσεγγίζει το υλικό, τις λέξεις, το θέμα μπορούν να μεταδοθούν στη μετάφραση. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η μουσικότητα της κάθε γλώσσας, όμως ένας καλός μεταφραστής βρίσκει τον τρόπο να την εκφράσει – αν και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει κι ο ίδιος να είναι ποιητής. Συνέπεια όλων αυτών είναι πως το έργο του μεταφραστή είναι ιδιαίτερα απαιτητικό και δεν πρέπει να το υποτιμάμε. 

Πολλά ποιήματά σας είναι εμπνευσμένα από τις εικαστικές τέχνες και την τζαζ. Έχετε πειραματιστεί ποτέ με τη ζωγραφική ή τη μουσική σύνθεση; 

Willem Roggeman blue notebookΟ μικρός αδελφός του πατέρα μου ήταν αναγνωρισμένος ζωγράφος. Όταν ήμουν παιδί ήθελε να με εκπαιδεύσει ως ζωγράφο. Πέρασα πολλές ώρες στο ατελιέ του, όπου με μάθαινε να ζωγραφίζω νεκρές φύσεις όταν ήμουν 12 ή 13 ετών. Πηγαίναμε μαζί στην εξοχή για να ζωγραφίσουμε τοπία. Έτσι δημιούργησα πολλά έργα που τώρα πιθανότατα έχουν χαθεί ή καταστραφεί. Οι γονείς μου από την άλλη, ήθελαν να γίνω μουσικός. Σπούδασα πιάνο και έπαιζα κλασική μουσική σχετικά καλά. Στο γυμνάσιο είχαμε φτιάξει ένα τζαζ σχημα, ακόμα θυμάμαι την πρώτη μελωδία που παίξαμε. Ήταν το “On the sunny side of the street”. Ωστόσο ένιωθα ότι δεν ήμουν αρκετά καλός ούτε στη ζωγραφική ούτε στη μουσική. Καθώς ανέκαθεν ήμουν πεισματάρης, αποφάσισα ότι θα γινόμουν συγγραφέας και κυρίως ποιητής. Και μάλλον είχα δίκιο, γιατί η δουλειά μου έχει εκδοθεί σε πολλές χωρές της Ευρώπης και πιο μακριά, στον Καναδά και την Ιαπωνία. 

Ακόμα όμως τρέφω μεγάλη αγάπη για τη ζωγραφική και τη μουσική. Αν και είχα σταματήσει να ζωγραφίζω, αποφάσισα να ασχοληθώ με τη ζωγραφική ως κριτικός τέχνης. Έγραψα εκατοντάδες άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά και οργάνωσα εκθέσεις Φλαμανδών καλλιτεχνών στο Φλαμανδικό Πολιτιστικό Κέντρο στο Άμστερνταμ. Όσο για τη μουσική, παρότι έχω να παίξω από τα σχολικά μου χρόνια, έχω γράψει πολλά τζαζ ποίηματα και το 2010 εξέδωσα τη συλλογή Blue Notebook, που δανείζεται τον τίτλο της από τη δισκογραφική εταιρεία της τζαζ Blue Note.

Η ατμόσφαιρα του ποιήματος, η τεχνική, το πώς ο ποιητής προσεγγίζει το υλικό, τις λέξεις, το θέμα μπορούν να μεταδοθούν στη μετάφραση. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η μουσικότητα της κάθε γλώσσας, όμως ένας καλός μεταφραστής βρίσκει τον τρόπο να την εκφράσει – αν και σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει κι ο ίδιος να είναι ποιητής.

Στην εποχή μας η εικόνα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Ανησυχείτε πως μια μέρα ο γραπτός λόγος ίσως χάσει τον λόγο ύπαρξής του;

Αυτός ο φόβος υπάρχει εδώ και έναν αιώνα. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι η εμφάνιση του κινηματογράφου θα έσπρωχνε τα βιβλία στην αφάνεια. Όμως το μυθιστόρημα απέφυγε τον κίνδυνο αλλάζοντας. Τα μυθιστορήματα του Μαρσέλ Προυστ, του Ντίλαν Τόμας ή του Τζέιμς Τζόις δεν μπορούν να κινηματογραφηθούν χωρίς να χαθούν οι σημαντικότερες πτυχές τους. Από την άλλη, τον περασμένο αιώνα είδαμε πώς οι συγγραφείς έμαθαν να γράφουν απευθείας για τον κινηματογράφο. Σκέφτομαι τον Σκοτ Φιτζέρλαντ και, πολύ αργότερα, τον Γάλλο συγγραφέα του «νέου μυθιστορήματος», Αλέν Ρομπ-Γκριγιέ.

Είμαι βέβαιος ότι η λογοτεχνία δεν θα γίνει ποτέ επαπειλούμενο είδος, διότι αποτελεί το τελευταίο προπύργιο της φαντασίας. Και οι άνθωποι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς φαντασία. Διαφορετικά τρελαίνεσαι. 

Στο ποίημα «Η χρησιμότητα της ποίησης» παρατηρείτε πως ένα ποίημα δεν έχει καμία χρησιμότητα για έναν πολιτικό, έναν χρηματιστή ή έναν στρατιώτη. Γιατί όμως εξακολουθούμε να έχουμε ανάγκη την ποίηση σε αυτόν τον πεζό, υλιστικό κόσμο;

Το ποίημα είναι ένα αντικείμενο κατασκευασμένο από λέξεις. Αλλά είναι εντελώς διαφορετικό από μια επιστολή, ένα συμφωνητικό ή άλλο έγγραφο. Γιατί ένα ποίημα δεν σου δίνει πληροφορίες για κάποιο πραγματικό γεγονός. Κατά συνέπεια, η ποίηση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μορφή τέχνης, όπως η ζωγραφική ή ο χορός. Η μεγάλη διαφορά της από τις άλλες τέχνες είναι το υλικό, που χρησιμοποιεί ο ποιητής. Κανένας δεν χρησιμοποιεί νότες ή χρώματα λαδιού στην καθημερινή του ζωή, αλλά όλοι χρησιμοποιούμε λέξεις όλη την ώρα. Και ιδού έγκειται η μεγάλη παρεξήγηση. Όταν ρωτάω κάποιον αν διαβάζει ποίηση, συνήθως παίρνω την απάντηση: «Ποίηση; Και βέβαια όχι. Αφού δεν την καταλαβαίνω, γιατί να ασχοληθώ;».

Ο ποιητής βρίσκει τις λέξεις, που δεν μπορεί να βρει κανένας άλλος, για να μεταφέρει στο χαρτί ορισμένα βιώματα. Και ο αναγνώστης αναγνωρίζει αυτά τα βιώματα, που ο ίδιος δεν θα κατορθώσει ποτέ του να εκφράσει.

Ο ποιητής είναι ένας καλλιτέχνης, που φιλοτεχνεί έργα τέχνης με λέξεις. Είναι οι ίδιες λέξεις που όλοι μας προφέρουμε κάθε μέρα, μα τις αξιοποιεί με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Τα έργα του δεν περιέχουν μηνύματα σαν αυτά που βρίσκεις σε επίσημα έγγραφα και εφημερίδες. Δεν χρειάζεται να καταλάβεις ένα ποίημα, πρέπει να το νιώσεις. Υπάρχουν αρκετά συναισθήματα που δεν αποδίδονται με την πρόζα – όπως τα συναισθήματα που μπορεί να βιώσεις βλέποντας μια παράσταση χορού ή ακούγοντας ένα κονσέρτο. Ο ποιητής βρίσκει τις λέξεις, που δεν μπορεί να βρει κανένας άλλος, για να μεταφέρει στο χαρτί ορισμένα βιώματα. Και ο αναγνώστης αναγνωρίζει αυτά τα βιώματα, που ο ίδιος δεν θα κατορθώσει ποτέ του να εκφράσει.

Willem Roggeman 2

Θα μας πείτε δυο λόγια για την ενότητα ποιημάτων σας με τίτλο «Ιστορία»;

Ανέκαθεν με ενδιέφερε η Ιστορία. Διαβάζοντας, συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές τα βιβλία ιστορίας δεν αποτυπώνουν την αντικειμενική αλήθεια αλλά αποτελούν υποκειμενικές ερμηνείες υπό την επήρεια της εθνικιστικής ιδεολογίας. Η Ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές, και συχνά τα ίδια γεγονότα περιγράφονται με διαφορετικό τρόπο στις διαφορετικές εμπλεκόμενες χώρες. Είμαι λοιπόν πεπεισμένος ότι η Ιστορία διδάσκεται με λάθος τρόπο στα σχολεία. Σημασία δεν έχει η έκβαση των μαχών, τα ονόματα των βασιλιάδων ή των αυτοκρατόρων, αλλά η εξέλιξη του πολιτισμού, οι ανακαλύψεις, η ανάπτυξη της τέχνης και της λογοτεχνίας. 

Έτσι αποφάσισα να ξαναγράψω την Ιστορία, εξηγώντας στο κοινό ποιοί συνέβαλαν στην ανάπτυξη του πολιτσμού. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν στρατηγοί ή δικτάτορες μα συγγραφείς, φιλόσοφοι, ποιητές, ζωγράφοι, συνθέτες, αρχιτέκτονες. Έγραψα ποιήματα για τέτοιου είδους ανθρώπους, από την προϊστορική περίοδο και τα σπήλαια της Αλταμίρα μέχρι τις μέρες μας. Φυσικά είναι αδύνατον να γράψω ολόκληρη την Ιστορία της ανθρωπότητας, όμως η επιλογή μου καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία θα έπρεπε να διδάσκεται. 

Υπό ποιες συνθήκες γράψατε το ποίημα για την Ουλρίκε Μάινχοφ;

Υποθέτω ότι στις μέρες μας κανένας δεν ξέρει ποια είναι η Ουλρίκε Μάινχοφ. Στόχος μου πάντως δεν ήταν να της αποτίσω φόρο τιμής. Ήταν μια δολοφόνος, ή έστω συνεργός δολοφονιών ως μέλος της γερμανικής οργάνωσης Μπάαντερ-Μάινχοφ. Συνελήφθη, καταδικάστηκε και φυλακίστηκε. Μέχρι εκεί συμφωνώ. Αυτό όμως που δεν δημοσιοποιήθηκε ήταν ότι την κρατούσαν σε απόλυτη απομόνωση, δεν της επέτρεπαν να τηλεφωνεί, να ακούει ειδήσεις στο ραδιόφωνο, να διαβάζει εφημερίδες, να στέλνει ή να δέχεται γράμματα. Μια μέρα ανακοινώθηκε ότι αυτοκτόνησε. Από την έρευνα που ακολούθησε προέκυψε ότι τη βίασαν και μετά τη στραγγάλισαν. Σοκαρίστηκα τόσο που αμέσως έγραψα αυτό το ποίημα. Μιλά για την απόλυτη μοναξιά, την απομόνωση ενός ανθρώπου, η οποία είναι αφόρητη ακόμα κι αν πρόκειται για έναν εγκληματία.

Από τις πολυάριθμες συνεντεύξεις σας με επιφανείς προσωπικότητες, υπάρχει κάποια που να θυμάστε πιο έντονα; 

Willem Roggeman ex


Υπολογίζω ότι έχω κάνει γύρω στις εκατό συνεντεύξεις με συγγραφείς και ποιητές. Οι περισσότερες έχουν δημοσιευτεί στα επτά βιβλία μου με τον τίτλο «Επαγγελματική μυστικοπάθεια». Ορισμένοι από τους συγγραφείς αργότερα πήραν Νόμπελ – ανάμεσα τους ο Χάινριχ Μπελ και ο Μάριο Βάργκας Λιόσα. Αλλά η πιο συγκινητική συνέντευξη ήταν με τον Νοτιοαφρικανό συγγραφέα Μπρέιτεν Μπρέιτενμπαχ. Ήταν παντρεμένος με μία Γαλλίδα βιετναμέζικης καταγωγής και ζούσαν στο Παρίσι καθώς οι διαφυλετικοί γάμοι δεν επιτρέπονταν στη Νότια Αφρική. Είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή του αγωνιζόμενος ενάντια στο Άπαρτχαϊντ στην πατρίδα του και όταν ταξίδεψε μόνος του στη Νότιο Αφρική τον συνέλαβαν. Πέρασε επτά χρόνια στη φυλακή. Όταν το Άπαρντχαϊντ καταργήθηκε, ο ίδιος και η γυναίκα του εγκαταστάθηκαν στο Κέιπ Τάουν.

Ο χρόνος που πέρασε ήταν δύσκολος για όλους μας κι ακόμα περισσότερο για τους συγγραφείς και τους καλλιτέχνες. Εκτιμάτε ότι ο χώρος του πολιτισμού θα ανακάμψει;

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι άνθρωποι αναγκάζονται να ζήσουν σε καταστροφικές συνθήκες. Τον Μεσαίωνα είχαμε την πανώλη, αργότερα την πανούκλα της Ιεράς Εξέτασης, αλλά συγγραφείς και καλλιτέχνες όπως ο Πίτερ Μπρέγκελ τόλμησαν να εκφράσουν την αντίθεση τους. Στη Σοβιετική Ένωση, οι συγγραφείς και οι ζωγράφοι υποχρεώνονταν να εργάζονται μέσα στο επίσημο πλαίσιο του κοινωνικού ρεαλισμού, διαφορετικά κατέληγαν στα γκουλάγκ της Σιβηρίας, όπως συνέβη στον Σολζενίτσιν. Κι όμως η λογοτεχνία και η τέχνη κατάφεραν να επιβιώσουν. Είναι βέβαιο ότι θα επιβιώσουμε και από αυτήν την νέα πανούκλα, αυτόν τον κανούριο λοιμό, γιατί όπως προείπα η ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να απαγορευτεί καθώς είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο όσο και ο αέρας που αναπνέουμε. 

* Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΟΥΔΟΥ είναι δημοσιογράφος.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κατερίνα Ρουντσενκόβα: «Όλος ο κόσμος είναι πηγή έμπνευσης»

Κατερίνα Ρουντσενκόβα: «Όλος ο κόσμος είναι πηγή έμπνευσης»

Συνέντευξη με την πολυμεταφρασμένη ποιήτρια από την Τσεχία Κατερίνα Ρουντσενκόβα (Kateřina Rudčenková), με αφορμή την ποιητική της συλλογή «Περπατώντας στους αμμόλοφους» (μτφρ. Στέργια Κάββαλου, εκδ. Βακχικόν).

Της Χριστίνας Σανούδου

Ο ήχος του νερού μ...

Λάρα Πρέσκοτ: «Όπως ο Δρ Ζιβάγκο, το βιβλίο μου είναι μια ιστορία αγάπης»

Λάρα Πρέσκοτ: «Όπως ο Δρ Ζιβάγκο, το βιβλίο μου είναι μια ιστορία αγάπης»

Συνέντευξη με την Αμερικανίδα συγγραφέα Lara Prescott με αφορμή το πρώτο της βιβλίο «Όσα κρατήσαμε κρυφά» (μτφρ. Γιώργος Μπαρουξής) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Της Σοφίας Μεσσήνη

Με το πρώτο της μυθιστόρημα η 39χρονη Αμερικανίδα μοι...

Χούλια Σαράτσου: «Η πανδημία θα έπρεπε να λειτουργήσει ως ευκαιρία»

Χούλια Σαράτσου: «Η πανδημία θα έπρεπε να λειτουργήσει ως ευκαιρία»

Συνέντευξη με τη Julia Sarachu με αφορμή την ανθολογία ποιημάτων της «Προμηθέας Δεσμώτης» (μτφρ. Ξένια Κακάκη, εκδ. Βακχικόν), η οποία καλύπτει μια συγγραφική διαδρομή δεκαπέντε χρόνων.

Tης Χριστίνας Σανούδου

Στις απαρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Γαλήνη (διήγημα)

Γαλήνη (διήγημα)

Απ’ όταν χώρισε, άλλαζε σπίτια συχνά ‒τέσσερα διαμερίσματα σε έξι χρόνια‒, λες κι η ζωή τον εκδικούνταν επειδή ως τότε πάντα απεχθανόταν τις αλλαγές.

Διήγημα της Αλέκας Πλακονούρη

Το τελευταίο διαμέρισμα όμως τ’ αγάπησε με την πρώτη ματιά, ίσως επειδή ήταν πολύ φωτ...

Ο άρχοντας των μυγών, του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ

Ο άρχοντας των μυγών, του Γουίλιαμ Γκόλντινγκ

Για το μυθιστόρημα του William Golding «Ο άρχοντας των μυγών» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη, εκδ. Διόπτρα), «αλληγορική παραβολή, διδακτικός μύθος, φιλοσοφικό μυθιστόρημα πάνω στην ανθρώπινη φύση». Στην κεντρική εικόνα στιγμιότυπο από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, το 1963, σε σκηνοθεσία του Peter Brook.

Της...

Ναύπλιο: προς τιμήν του Νίκου Καρούζου το 1o φεστιβάλ λόγου και τέχνης

Ναύπλιο: προς τιμήν του Νίκου Καρούζου το 1o φεστιβάλ λόγου και τέχνης

Μια ετήσια διοργάνωση προς τιμήν του μεγάλου Έλληνα ναυπλιώτη ποιητή Νίκου Καρούζου θα πραγματοποιηθεί στις 19, 20 & 21 Ιουνίου. Διαλέξεις, απαγγελίες, συζητήσεις και προβολές που κάθε χρόνο θα έχουν έναν συγκεκριμένο θεματικό άξονα. Φέτος το θέμα είναι τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ο θάνατος του Οδυσσέα, του Δημήτρη Σίμου (προδημοσίευση)

Ο θάνατος του Οδυσσέα, του Δημήτρη Σίμου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Δημήτρη Σίμου «Ο θάνατος του Οδυσσέα – Μια Περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου», το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

20...

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Η χώρα των άλλων, της Λεϊλά Σλιμανί (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Leila Slimani «Η χώρα των άλλων» (μτφρ. Κλαιρ Νεβέ, Μανώλης Πιμπλής), που κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Την πρώτη φορά που η Ματίλντ επισκέφθηκε...

Άνθρωποι στο περιθώριο, του Ούλριχ Αλεξάντερ Μπόσβιτς (προδημοσίευση)

Άνθρωποι στο περιθώριο, του Ούλριχ Αλεξάντερ Μπόσβιτς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Ulrich Alexander Boschwitz «Άνθρωποι στο περιθώριο» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης), που κυκλοφορεί στις 9 Ιουνίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Τέσσερα μυθιστορήματα και δύο συλλογές αστυνομικών ιστοριών Ελλήνων συγγραφέων, επιλεγμένα από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Επιλογή οκτώ μεταφρασμένων αστυνομικών μυθιστορημάτων από τις πρόσφατες κυκλοφορίες.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου 26 Απριλίου 1986 όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο, μέχρι τότε, πυρηνικό δυστύχημα στην ιστορία. Μια σειρά εκρήξεων προκάλεσε την καταστροφή του αντιδραστήρα 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας στο Τσερνομπίλ της τότε Σοβιετικής Ένωσης και σημερινής Ουκρανίας. Τριάντε πέντε χρόνια μετά, ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

19 Μαΐου 2021 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Έξι καλά ελληνικά αστυνομικά

Τέσσερα μυθιστορήματα και δύο συλλογές αστυνομικών ιστοριών Ελλήνων συγγραφέων, επιλεγμένα από την πρόσφατη βιβλιοπαραγωγή. Της Χίλντας Παπαδημητρίου

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ