Μιχάλης Μακρόπουλος: «Το πρώτο βιβλίο για ενήλικες που διάβασα ήταν το Κάρι του Στίβεν Κινγκ»

Το πρώτο βιβλίο που θυμάμαι

Η μητέρα μου μ’ είχε στα γόνατά της και μου διάβαζε ένα βιβλίο για τα αφρικανικά ποτάμια, όταν ήμουν τόσο μικρός, που δεν τα ’λεγα «αφρικανικά» αλλά «αλιφιτικά». Τότε φυτεύτηκε ο σπόρος που μ’ έκανε αργότερα να θελήσω να γίνω βιολόγος.

Το αγαπημένο μου βιβλίο ως παιδί

Ήταν δύο, που τα ’χα δίπλα μου όταν πλάγιαζα. Το ένα, Οι ιστορίες του Σέρλοκ Χολμς, που τις ήξερα απέξω κι ανακατωτά, και διάλεγα ποια να ξαναδιαβάσω. Το άλλο, Η ιστορία της Λεγεώνας των Ξένων.

Το βιβλίο που σημάδεψε την εφηβεία μου

Φυσικά, όχι ένα, ούτε ξέρω αν το «σημάδεψε» είναι η ορθή λέξη. Θυμάμαι πάντως το πρώτο βιβλίο για ενήλικες που έπιασα να διαβάσω στ’ αγγλικά, στα δεκατρία μου χρόνια. Ήταν το Κάρι του Stephen King, τότε μου φάνηκε δύσκολο σαν να διάβαζα τον Οδυσσέα του Joyce, αλλά το πάλεψα και τελικά το ’βγαλα, κι ήταν ίσως ό,τι μ’ έβαλε σ’ έναν δρόμο.

Το βιβλίο που επηρέασε τη σκέψη μου

Ένα βιβλίο; Θα απαριθμούσα μερικές δεκάδες-εκατοντάδες.

Το βιβλίο που με έκανε να θέλω να γίνω συγγραφέας

Δεν μ’ έκανε κάποιο βιβλίο να θελήσω να γίνω συγγραφέας. Ό,τι μ’ έσπρωξε, μάλλον, ήταν η αγάπη μου για τα βιβλία.

Το βιβλίο που ξαναδιαβάζω

Δεν υπάρχει ένα βιβλίο που να το διαβάζω ξανά και ξανά. Μια ξαφνική παρόρμηση με κάνει κάποτε να πιάσω ένα διαβασμένο βιβλίο, ν’ ανοίξω την πρώτη σελίδα, και μπορεί, αν η παρόρμηση γίνει βαθύτερη επιθυμία, να το διαβάσω πάλι. Έτσι συνέβη για παράδειγμα εφέτος με το Lime Twig του John Hawkes.

Το βιβλίο που χαρίζω

Εννοείται, δεν υπάρχει ένα βιβλίο που να το χαρίζω αδιάκριτα σε όλους. Το δώρο εξαρτάται πάντα απ’ αυτόν που το δέχεται.

Το βιβλίο που άργησα να ανακαλύψω

Δεν υπάρχει δέουσα στιγμή για να ανακαλύψεις ένα βιβλίο.

Το βιβλίο που ντρέπομαι να λέω ότι έχω διαβάσει

Η ντροπή παραείναι πολύτιμη για να την ξοδέψω για ένα διαβασμένο βιβλίο.

Το βιβλίο που διαβάζω τώρα

Το Πνεύμα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας του Ετιέν Ζιλσόν, το Σίνγκερ της Ευσταθίας Π.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Μιχάλης Μακρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στο Παγκράτι. Σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έζησε εννιά χρόνια στη Θεσσαλονίκη και από το 2010-2025 έζησε με την οικογένειά του στη Λευκάδα. Περνά μεγάλα διαστήματα στα χωριά της Ηπείρου Δελβινάκι Πωγωνίου, όπου διαδραματίζονται κάποιες από τις ιστορίες του, και Γρεβενίτι Ανατολικού Ζαγορίου. Έχει εκδώσει δεκατέσσερα λογοτεχνικά βιβλία για ενήλικες· τα τελευταία οκτώ κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κίχλη: Το δέντρο του Ιούδα (2014), Τσότσηγια & Ω᾽μ (2017), Μαύρο νερό (2019, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας 2020, Βραβείο Διηγήματος-Νουβέλας 2020 του περιοδικού Ο Αναγνώστης), Η θάλασσα (2020), Άρης (2021, μαζί με την ποιήτρια Ελένη Κοφτερού), Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον (2022), Μαργαρίτα Ιορδανίδη (2024), Άμμος (2025). Έχει εκδώσει επίσης το Οδοιπορικό στο Πωγώνι (Fagotto, 2013), το δοκίμιο για τον κινηματογράφο Το ποτάμι του χρόνου (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2023), καθώς και έξι βιβλία για παιδιά, εκ των οποίων η Μαλαματένια βελανιδιά (Καλειδοσκόπιο, 2020) τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2021). Διηγήματά του δημοσιεύονται σε διάφορα περιοδικά. Εργάζεται ως μεταφραστής.