Γιώργος Αγγέλου: «Με ενδιαφέρει να αναδείξω το διαχρονικό παράδοξο της επιθυμίας»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δε γνωρίζει τίποτε για εσάς;

Στο Βεκτιλέθ προσπαθώ να καταγράψω την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας και τους κύκλους που πιστεύω πως δε σταμάτησε ποτέ να κάνει. Επιχειρώ να καταφέρω το παραπάνω κάνοντας μία τομή στον ψυχισμό του ανθρώπου, η οποία κατά την άποψή μου παραμένει αναλλοίωτη, παρά τις περιπέτειες και τις χιλιετίες που έχουν περάσει από πάνω της. Επέλεξα διαχρονικές θεματικές για κάθε ένα από τα διηγήματα, προσδοκώντας να έχουν όλες τους την ευελιξία να προβάλουν το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον της ανθρωπότητας.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκάζεται κάποιος σήμερα να εκφραστεί μέσα από τον γραπτό λόγο είναι οι πλέον ακατάλληλες. Η απαραίτητη ησυχία που χρειάζεται ένας συγγραφέας είναι είδος πολυτελείας στις μέρες μας. Επίσης, δρα η βεβαιότητα που έχει πως όσο ζει δεν πρόκειται να βιοποριστεί αποκλειστικά από το γράψιμο, πάρα τις εργατοώρες που θα επενδύσει στο έργο του και τον προσωπικό κόπο που θα καταβάλλει. Οπότε, με τα παραπάνω δεδομένα, βρίσκω άκρως τιμητικό να θεωρήσει κάποιος για μένα πως είμαι ακόμη ένας συγγραφέας. Δεν μπορώ να εντοπίσω αν φέρνω κάτι καινούριο στα γράμματα με το Βεκτιλέθ, σίγουρα όμως δεν το επιδιώκω. Βέβαια, νομίζω πως κάθε βιβλίο -ακόμη και από τον ίδιο δημιουργό- φέρνει κάτι καινούριο στο αναγνωστικό κοινό, καθώς δημοσιοποιείται κάτι από τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού. 

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Στο πρώτο και ομώνυμο διήγημα της συλλογής («Βεκτιλέθ»), οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται το νομικό πλαίσιο για να δραπετεύσουν από αυτό που όλοι τους απεχθάνονται εξίσου, την καθημερινή τους ζωή και όσα την απαρτίζουν. Στο δεύτερο διήγημα («Λαβύρινθος»), ένας διανοούμενος με υπερτροφικό νου απομονώνεται στο σπίτι του και στους τοίχους που έχει χτίσει έξω από αυτό, γεμάτους με τα γραπτά του. Στο τρίτο και τελευταίο διήγημα («Πιθηκάνθρωπος»), ένας πανέξυπνος μικρός Πίθηκας έχει λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας οριστικά, απρόσμενα όμως ο νεαρός Α παραμένει ανικανοποίητος, ψάχνοντας να βρει κάτι παραπάνω από μία εύρυθμη και καλοκουρδισμένη καθημερινότητα. Στις τρεις ιστορίες κάνω focus στον εσωτερικό κόσμο των πρωταγωνιστών. Αυτό που με ενδιαφέρει να αναδείξω είναι το διαχρονικό παράδοξο της επιθυμίας των ανθρώπων, σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο, να απαλλαγούν από τις συνθήκες που οι ίδιοι έχουν διαμορφώσει με κόπο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Με γοητεύουν διάφορα είδη τέχνης, είτε ως δημιουργό είτε ως παρατηρητή αυτών. Έχω ασχοληθεί για πολλά χρόνια με τη μουσική, το animation και σχετικά πρόσφατα με τη σκηνοθεσία και τη συγγραφή σεναρίου. Ωστόσο, η αρχιτεκτονική καταφέρνει μέχρι και σήμερα να συγκεντρώσει πολλά διαφορετικά και χρήσιμα για μένα πεδία ενδιαφέροντος. Έχω παρατηρήσει πως όταν εκφράζομαι δημιουργικά μέσω του γραπτού λόγου, χρησιμοποιώ, ηθελημένα ή άθελά μου, μεθόδους και τεχνικές από τις τέχνες που με έχουν απασχολήσει. Η μουσική με έχει βοηθήσει να δίνω ρυθμό στα κείμενά μου, η αρχιτεκτονική να περιγράφω με ακρίβεια τους κόσμους που πλάθω. Με το animation και τη σκηνοθεσία προσπαθώ να πλοηγώ τους αναγνώστες στα περιβάλλοντα που έχω δημιουργήσει.

Βέβαια, η χαρά που ένιωσα όταν έπιασα στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο εξαφάνισε κάθε πικρή εμπειρία

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Όταν αποφάσισα να μπω στη διαδικασία να εκδοθεί το πρώτο μου βιβλίο, το ανακάλυψα και το αγάπησα από την αρχή. Η τυπογραφία, η επιμέλεια κειμένου και η έκθεση στο αναγνωστικό κοινό δημιούργησαν έναν καινούριο τρόπο επικοινωνίας με τα γραπτά μου. Για το πρώτο μου βιβλίο έκανα υπομονή μέχρι να βρω το κατάλληλο περιβάλλον, όσον αφορά στην αισθητική προσέγγιση του έργου μου μα και στη συμπεριφορά απέναντί μου ως πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα. Τα όποια εμπόδια μπορεί να συνάντησα μέχρι να εκδοθεί το Βεκτιλέθ εκπαίδευσαν τον νου μου να μην περισπάται από τη φτήνια που συνάντησα στον εκδοτικό χώρο και να συγκεντρωθώ στο γράψιμο. Βέβαια, η χαρά που ένιωσα όταν έπιασα στα χέρια μου το πρώτο μου βιβλίο εξαφάνισε κάθε πικρή εμπειρία, δίνοντάς μου νέα ώθηση και περισσότερη όρεξη να προχωρήσω στο δεύτερο βιβλίο μου.