Μέμη Καρυώτου: «Το γράψιμο δεν είναι δουλειά, αλλά χαρά, ικανοποίηση, τρόπος ζωής»

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;

Ο φυσιοθεραπευτής είναι η πρώτη νουβέλα που έγραψα και ολοκλήρωσα τον χρόνο που μας πέρασε. Είναι μια μυθοπλασία με στοιχεία ρομαντικά, λυρικά και ταυτόχρονα σκληρά ρεαλιστικά. Στο τέλος όμως, μένει μια απαλή και τρυφερή αίσθηση στον αναγνώστη, τόσο τρυφερή όσο και η αγάπη, η οποία είναι παρούσα σε όλες τις σελίδες του βιβλίου, σαν μέσο, σαν αποτέλεσμα, σαν αυτοσκοπός. Διαβάζεται «μονορούφι» όπως ισχυρίζονται όσοι το διάβασαν.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Ακόμη ένας συγγραφέας σημαίνει ακόμη μια ματιά στον κόσμο, μια καινούργια διαφορετική ματιά. Πόσες ματιές υπάρχουν; Όσες και οι άνθρωποι πάνω στη γη. Κάθε άνθρωπος βιώνει, σκέφτεται και περιγράφει με τον δικό του μοναδικό τρόπο τις εμπειρίες που συλλέγει. Η φαντασία του καθενός από εμάς ζωγραφίζει με μοναδικά σχήματα και χρώματα τον καμβά της ζωής του. Έχετε παρατηρήσει ποτέ, πόσο διαφέρουν μεταξύ τους οι διηγήσεις των ανθρώπων, που αφορούν το ίδιο ταξίδι, τον ίδιο χώρο, το ίδιο γεγονός;

Έχετε παρατηρήσει ποτέ, πόσο διαφέρουν μεταξύ τους οι διηγήσεις των ανθρώπων, που αφορούν το ίδιο ταξίδι, τον ίδιο χώρο, το ίδιο γεγονός;

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».

Το βιβλίο μου μιλάει για την αγάπη. Μια αγάπη που περνάει μέσα από πολλές περιπέτειες, πολύ πόνο, παρεξηγήσεις, τραγωδίες, απώλειες, ως ότου καταφέρει να εδραιωθεί στις καρδιές και τις ζωές των ηρώων. Παράλληλα, θέτει προβληματισμούς πάνω σε κοινωνικά θέματα που ακόμη δεν έχουν βρει τις λύσεις τους, παρά το γεγονός ότι έχουν κατά κάποιο τρόπο αμβλυνθεί με το πέρασμα των χρόνων και των γενεών. Μιλάω για τη διαφορετικότητα, για την ανέχεια στις τρίτες χώρες, για την υιοθεσία, για τον ρατσισμό και τη βία κάθε μορφής. Κι όλα αυτά, μέσα σε ένα σκηνικό πραγματικής και ονειρικής ζωής, με εικόνες από Ελλάδα και Αφρική, κυρίως Αφρική.

Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;

Πώς είναι δυνατόν να μη με έχουν επηρεάσει οι άλλες τέχνες, αφού όλες οι τέχνες είναι τρόποι έκφρασης συναισθημάτων, βιωμάτων, ταξιδιών του σώματος και της ψυχής, όπως ακριβώς και η γραφή. Για παράδειγμα από τον κινηματογράφο έχω πάρει τον τρόπο που εναλλάσσονται οι εικόνες και τα πρόσωπα, τον τρόπο που γίνονται οι διάλογοι, τις εκφράσεις του προσώπου και τις κινήσεις του σώματος, τους ήχους της ζούγκλας, την ομορφιά της θάλασσας με τις άπειρες μορφές της. Άλλωστε πολλά λογοτεχνικά έργα, όπως και το δικό μου πιστεύω, μπορούν άνετα να μετατραπούν σε κινηματογραφικά, όπως και το αντίστροφο. Επίσης, η μουσική. Γι’ αυτήν πιστεύω ότι επηρεάζει κάθε άνθρωπο, επηρεάζει το συλλογισμό του, το θυμικό του, τη φαντασία του. Θα ήταν πολύ άδειος από συναίσθημα ο κόσμος μας χωρίς τους ήχους, χωρίς τη μουσική.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Η δική μου ιστορία είναι μακρόχρονη ως τη στιγμή που είπα «μπορώ κι εγώ να γράψω». Αυτό συνέβη μέσα στο 2019, οπότε και ξεκίνησα να γράφω τα πρώτα μου διηγήματα, στα πλαίσια μαθημάτων δημιουργικής γραφής. Από κει και πέρα όλα κινήθηκαν με φοβερή ταχύτητα, ακρίβεια, συνέπεια, ευκολία προς κάθε κατεύθυνση. Ήμουν τυχερή; Συνωμότησε το σύμπαν όπως λέει ο μεγάλος Κοέλιο; Μπορεί. Παράλληλα όμως εργάστηκα κι εξακολουθώ να εργάζομαι με συνέπεια πάνω στη γραφή διηγημάτων (20 μέχρι σήμερα), νουβέλας (μία ακόμη έτοιμη για έκδοση) και μυθιστορήματος (σε εξέλιξη). Γιατί η τύχη και το ταλέντο δεν αποτελεί παρά το σαράντα τοις εκατό της επιτυχίας ενός συγγραφέα, ίσως και λιγότερο. Το υπόλοιπο αφορά σε καθημερινή και συστηματική δουλειά ή καλύτερα σε συστηματική ενασχόληση με το αντικείμενο, αφού τουλάχιστον για εμένα, αλλά και για όλους τους συγγραφείς νομίζω, το γράψιμο δεν είναι δουλειά, αλλά χαρά, ικανοποίηση, τρόπος ζωής.