5 λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Θάνος Πιπιλής, για τη συλλογή διηγημάτων του «Το χαμένο κινητό και άλλες ιστορίες ατυχίας» (εκδ. Καπόν).
Επιμέλεια: Book Press
Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας; Θυμάστε το αρχικό ερέθισμα;
Κατ' αρχήν, να σας ευχαριστήσω για το ενδιαφέρον σας για το χόμπι μου. Όπως ξέρετε, είμαι ιατρός και μετά την πρώτη μου μη επιστημονική συγγραφή στην αρχή της πανδημίας -το εν πολλοίς αυτοβιογραφικό Ιατρικό ημι-απόρρητο- θέλησα στο ίδιο στυλ να γράψω μικρές χιουμοριστικές (ελπίζω) ιστορίες, αυτή τη φορά όχι από την πλευρά του ιατρού, αλλά από την πλευρά καθημερινών ανθρώπων.
Η πλοκή ή οι χαρακτήρες θεωρείτε ότι είναι ο οδηγός σας όταν γράφετε; Πού ρίχνετε μεγαλύτερο βάρος;
Συνήθως η πλοκή έρχεται πρώτα στο μυαλό μου, σαν μια ανατροπή καταστάσεων, ένα λογοπαίγνιο, μια παρεξήγηση, και πάνω σε αυτήν προσαρμόζονται οι χαρακτήρες.
Δεν έχω την ικανότητα που είχε ο αγαπημένος μου ευθυμογράφος Σταμ Σταμ (Σταμάτης Σταματίου 1881-1946), ο οποίος είχε εκπληκτική λογοτεχνική ικανότητα στην περιγραφή χαρακτήρων-ανθρώπων της επαρχίας της εποχής του.
Οι ιστορίες σας είναι πολύ σύντομες, λίγες σελίδες. Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία της μικρής φόρμας;
Είναι γνωστή η δυσκολία της μικρής φόρμας. Θυμηθείτε τη φράση «συγγνώμη που το κείμενο είναι τόσο μεγάλο, δεν είχα τον χρόνο να το κάνω συντομότερο». Με εμένα, όμως, αυτό δεν ισχύει. Από το σχολείο, στην έκθεση οι δάσκαλοι προσπαθούσαν να με παροτρύνουν να γράψω περισσότερο.
Ημουν πάντα λακωνικός και όπως στις επιστημονικές ομιλίες, έτσι και εδώ, προτιμώ τη σύντομη μορφή λαμβάνοντας υπόψη και την τάση της εποχής να συγκεντρωνόμαστε για πολύ λίγο σε ό,τι διαβάζουμε ή παρακολουθούμε, αλλά έχοντας και το γνώθι σαυτόν ότι δεν είμαι λογοτέχνης. Ίσως όμως οι ιστορίες να μην είναι και τόσο σύντομες τελικά. Η σκιτσογράφηση από τον παλιό συμμαθητή μου και φίλο Αλέξη Χατζηαλεξίου προσθέτει άλλες χίλιες λέξεις με κάθε εικόνα.
Ένα μωρό, ένας νεαρός μουσικός, ένα σκυλί, ένας Αρχαίος Αθηναίος, ένας καρδιοπαθής, ένας διαζευγμένος αρχιτέκτων. Τι ενώνει τους ήρωές σας και τις ιστορίες τους μεταξύ τους;
Οι ατυχείς στιγμές, που είναι αναπόφευκτες στον καθένα. Η αντίδραση καθενός διαφέρει, και τελικά, όπως στα κινούμενα σχέδια, όπου ακόμα και μετά από εκρήξεις ή πτώσεις από ύψος δεν υπάρχουν μόνιμες βλάβες, οι ήρωες στο βιβλίο μας δεν παθαίνουν κάτι σημαντικό. Και φυσικά ελπίζω να μην έχω θίξει κάποια ομάδα ατόμων προσπαθώντας να διακωμωδήσω καταστάσεις.
Ανάμεσα στην πραγματικότητα και την επινόηση, πού γέρνει η πλάστιγγα;
Νομίζω ότι η ζωή η ίδια έχει περισσότερη φαντασία από αυτά που μπορώ να επινοήσω. Παρατηρώντας καταστάσεις (λόγω ιατρικής παιδείας υπάρχει εξάσκηση στη λεπτομερή παρατήρηση), στις ιστορίες υπάρχει πάντα πυρήνας πραγματικότητας που φυσικά διογκώνεται... λογοτεχνική αδεία.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Θάνος Πιπιλής γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά την στρατιωτική θητεία και την υπηρεσία υπαίθρου ειδικεύτηκε ως καρδιολόγος με μετεκπαίδευση στο Λονδίνο και στην Οξφόρδη. Από το 1992 εργάζεται στην Αθήνα.
