Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο αθλητικός συντάκτης Περικλής Στέλλας με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα «Sound of silence», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νίκας.
Συνέντευξη στον Διονύση Μαρίνο
Το ποδόσφαιρο είναι οικείος χώρος για εσάς λόγω της επαγγελματικής σας ιδιότητας. Υπάρχουν στο βιβλίο σας πρόσωπα και πράγματα που είναι αληθινά;
Σχεδόν όλα. Μπλέκω και την μυθοπλασία, φυσικά. Συνδυασμός. Δεν ξέρω εάν είναι ο ιδανικός συνδυασμός, αλλά έτσι το εκτίμησα, έτσι κύλησε η γραφή και η σκέψη ομαλά, γλυκά και γρήγορα. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτή την μοναδική για μένα διαδρομή 40 χρόνων στην δημοσιογραφία, βίωσα τόσα πολλά γεγονότα και σπάνιες στιγμές που θα μπορούσα να γράψω πολλά βιβλία ακόμη. Αλλά ποτέ δεν ήταν αποκλειστικός χώρος δουλειάς το ποδόσφαιρο. Ήταν και το μπάσκετ που λατρεύω επίσης, η κολύμβηση, ο στίβος. Οικείος για μένα είναι γενικότερα ο κόσμος του αθλητισμού. Πρέπει να σας πω ότι εάν δεν είχα στα χέρια μου και δεν είχα βιώσει πρόσωπα και πράγματα αληθινά, αμφιβάλλω εάν θα επιχειρούσα να μπω στην διαδικασία της συγγραφής.
Συνήθως χαρακτηρίζουμε θρίλερ έναν αγώνα με αβέβαιη έκβαση έως το τέλος, στο βιβλίο σας ο χαρακτηρισμός θρίλερ τι είδους σημασία έχει;
Ακριβώς την ίδια. Αβέβαιη έκβαση έως το τέλος. Πρόκειται για αληθινά –όχι όλα– γεγονότα που συνέβησαν με μία γλυκιά και συναρπαστική, πιστεύω, ιστορία έρωτα και πάθους να την συντροφεύει. Κάτι που άρεσε στον αναγνώστη. Είναι πάρα πολλά τα μηνύματα των αναγνωστών που μου εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους για την συναρπαστική πλοκή και τη γραφή του μυθιστορήματος. Τα περισσότερα μηνύματα τα έκανα forward στον εκδότη μου για να νιώσει δικαίωση της επιλογής του να συνεργαστεί με την αφεντιά μου!
Η δημοσιογραφία με βοήθησε να μπω στη διαδικασία της συγγραφής. Έζησα από πολύ κοντά τόσα πολλά συγκλονιστικά γεγονότα ως δημοσιογράφος, που αποτελούν για μένα πλούσιο και ανεκτίμητο υλικό προκειμένου να γράψω ένα βιβλίο.
Η δημοσιογραφία μπορεί να συμβαδίσει με τη λογοτεχνία;
Το έχει δείξει η ιστορία περίτρανα. Χωρίς κανένα ίχνος ταπεινότητας, αλλά προσγείωσης στην πραγματικότητα, θα σας πω πως είμαι ο ελάχιστος της κατηγορίας «Δημοσιογραφία-Λογοτεχνία». Θα τρίζουν τα κόκκαλα όλων των μέγιστων σε αυτή τη χώρα, αν ισχυριστώ κάτι άλλο. Προσωπικά θα πω πως η δημοσιογραφία με βοήθησε να μπω στη διαδικασία της συγγραφής. Έζησα από πολύ κοντά τόσα πολλά συγκλονιστικά γεγονότα ως δημοσιογράφος, που αποτελούν για μένα πλούσιο και ανεκτίμητο υλικό προκειμένου να γράψω ένα βιβλίο, είτε μυθιστόρημα είτε κάτι άλλο. Ο συνδυασμός αληθινών γεγονότων και μυθοπλασίας μπορεί να οδηγήσει σε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα που να αποτελέσει πόλο έλξης για τον αναγνώστη.
O τίτλος του βιβλίου σας παραπέμπει στο γνωστό τραγούδι των Simon & Garfunkel. Τι είδους σιωπή είναι αυτή που σκεπάζει τους ήρωές σας;
Η σιωπή ξεσκεπάζει και ερμηνεύει τη… σιωπή του βασικού ήρωα αλλά και του συγγραφέα. Απλά ο Simon έβρισκε κλειστές πόρτες σε όποιους έδινε το τραγούδι του, μέχρι που αγανάκτησε και επέλεξε τον φίλο του τον Garfunkel. Η επιλογή του αυτή έφερε τη διαχρονική παγκόσμια επιτυχία του «Sound of silence». Αντίστοιχα, και ο συγγραφέας ήθελε επί χρόνια, έχοντας ατράνταχτα ντοκουμέντα, να ενημερώσει το κοινό για πολλά γεγονότα που κατέστρεψαν τον αθλητισμό της Θεσσαλονίκης, αλλά παντού έβρισκε κλειστές πόρτες. Μέχρι που βρήκε τον Νικόλαο Νίκα-Garfunkel που του άναψε το πράσινο φως να προχωρήσει.
Ξέρετε, στον χώρο της δημοσιογραφίας και κυρίως τα τελευταία χρόνια επικρατεί, επιβάλλεται και γίνεται, δυστυχώς, αποδεκτή η σιωπή. Να έχεις –και είχα– αδιάσειστα ντοκουμέντα για πρόσωπα και καταστάσεις και να τα προσπερνούν διευθυντές και μέσα, να αδιαφορούν για την αλήθεια, την ενημέρωση και την καλυτέρευση της κοινωνίας. Το βίωσα σε πολύ μεγάλο βαθμό και αυτός είναι ο λόγος που έψαχνα εδώ και χρόνια ένα τρόπο να πω, να αποκαλύψω στον κόσμο ποιες είναι οι αληθινές αιτίες –κυρίως πρόσωπα– για τα γεγονότα που συνέβησαν στον αθλητισμό τα τελευταία 40 χρόνια και που αποδείχθηκε πως ήταν καταστροφικά τόσο για τον αθλητισμό όσο και για την κοινωνία.
Ο χώρος του ποδοσφαίρου προσφέρει πολλές συγκινήσεις, ωστόσο σπάνια εμφανίζεται στην ελληνική λογοτεχνία ως θέμα. Γιατί πιστεύετε;
Ειλικρινά δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να προσδιορίσω γιατί συμβαίνει αυτό. Πάντα υπάρχει η πρώτη φορά. Επιτρέψτε μου όμως να σημειώσω πως μεγάλες μορφές όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Αλμπέρ Καμύ, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ο Γεβγκένι Γεφτουσένκο, ο Βρετανός ιστορικός και διανοούμενος Έρικ Χόμπσμπομ και πολλοί άλλοι μιλούν και εκθειάζουν το ποδόσφαιρο και το χαρακτηρίζουν ως μια μορφή τέχνης. Και είναι.
Τα τελευταία, μάλιστα, χρόνια το δημοφιλέστερο σπορ στον κόσμο προσελκύει όλο και περισσότερους καλλιτέχνες που εμπνέονται από τις στιγμές μαγείας του ποδοσφαίρου, προκειμένου να δημιουργήσουν έργα τέχνης. Οι καλλιτέχνες αυτοί αποκαλούνται fantasistas, μια λέξη που συμβολίζει τη δημιουργικότητα και την εφευρετικότητα, τη φαντασία και την ψυχαγωγία, την τέχνη και τη μαγεία.
