Κωνσταντίνος Πίττας: «Ένα μεγάλο βιβλίο χρειάζεται να είναι ειλικρινές και να προκύπτει από ένα αίσθημα κατεπείγοντος»

Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Η μοναξιά του ενός» (εκδ. Αίολος), ο αρχιτέκτονας και συγγραφέας Κωνσταντίνος Πίττας μιλά για τις επιρροές του, τις παθογένειες της ακαδημαϊκής κοινότητας, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νέα γενιά, την ανάγκη μετάβασης «από το "ένας" στο "πολλοί" και στη συνέχεια στο "μαζί"».

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό

Πώς θα συστήνατε ειδολογικά το βιβλίο σας; Λογοτεχνικό δοκίμιο; Κάπως αλλιώς;

Νομίζω ότι το λογοτεχνικό δοκίμιο πλησιάζει αρκετά σε αυτό που αποπειράθηκα να κάνω. Το βιβλίο υιοθετεί ένα υβριδικό μοντέλο, καθώς η πλοκή εκτυλίσσεται μεν σε μορφή αφηγηματική, ταυτόχρονα όμως υπάρχουν και κάποιοι ευρύτεροι θεωρητικοί προβληματισμοί που λειτουργούν σαν βάση των συζητήσεων, εξ ου και υπάρχει μια εκτενής λίστα με βιβλιογραφικές αναφορές και παραπομπές στο τέλος. Ο πρωταγωνιστής των συζητήσεων είναι ο Ένας, μια αλληγορική μορφή που, υπό μία έννοια, προσπαθεί να συλλάβει και να συνοψίσει την ευρύτερη κοινωνική συνθήκη των ημερών μας. Η ιστορία αρχίζει να ξεδιπλώνεται σ’ ένα καπηλειό, όπου ο Ένας καλεί κάποιους επιστήθιους φίλους του για να παραστούν στην κηδεία του. Αυτή λοιπόν η πρόσκληση στην κηδεία έχει μια συμβολική διάσταση, καθώς, όπως ο ίδιος δηλώνει στον επικήδειο λόγο του, πρόκειται για την κήδευση των πολλαπλών εκδοχών και του πλούτου των δυνατότητων που κρύβει μέσα του ο ίδιος, και δυνητικά, ο κάθε άνθρωπος. Από εκεί, σε μια ατμόσφαιρα εξομολογητικής κρασοκατάνυξης, ξεκινά μια αναδρομή σε συλλογικά βιωμένες στιγμές που έχουν εκτυλιχθεί στο καπηλειό, με πρωταγωνιστές τον Έναν και την παρέα του.

Ο τίτλος του βιβλίου και η διατύπωση του πρωταγωνιστή του, «Γεννήθηκα χίλιοι! Είναι κρίμα να πεθάνω Ένας», αφορμώνται από τη διαπίστωση του Paul Valéry, «σου είπα ότι γεννήθηκα πολλοί και ότι πέθανα μόνο ένας» [...]

Ο τίτλος του βιβλίου σας φέρνει στο νου το φιλοσοφικό δοκίμιο του Στέλιου Ράμφου, «Ο καημός του ενός». Υπάρχει κάποια υπόγεια σύνδεση ή συνομιλία;

«Η μοναξιά του ενός» αντλεί έμπνευση από αρκετά δοκιμιακά και φιλοσοφικά έργα, ενώ «συνομιλεί» με μια σειρά στοχαστών οι οποίοι αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς, και γι’ αυτό δίνεται στα έργα τους εκτενής χώρος στις παραπομπές του βιβλίου, σε αναγνώριση αυτού του πνευματικού χρέους. Συγκεκριμένα, η Νιτσεϊκή παράδοση είναι ανελλιπώς παρούσα (όπως το «Τάδε Έφη Ζαρατούστρα» του Νίτσε και η πραγματεία του Στέλιου Ράμφου, «Νίτσε για καλό Γούστο»), ενώ η επιρροή στοχαστών όπως ο Κορνήλιος Καστοριάδης, η Χάνα Άρεντ και ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς είναι έκδηλη. Φυσικά, η έρευνά μου στη σχέση τόσο αισθητικής και πολιτικής, όσο και πολιτιστικών θεσμών και δημοκρατίας στη σημερινή «μεταπολιτική» κατάσταση (ακολουθώντας την ευρύτερη παράδοση της κριτικής θεωρίας, λ.χ. Μαξ Χορκχάιμερ, Τέοντορ Αντόρνο, Χέρμπερτ Μαρκούζε, Ζακ Ρανσιέρ, Τζούντιθ Μπάτλερ, κ.ά.), μπολιάζει και διατρέχει όλο το έργο. Πέρα από αυτές τις γενικές αναφορές, οι συνομιλίες «εξειδικεύονται» ανάλογα με τη θεματολογία του κάθε κεφαλαίου. Παραδείγματος χάριν, στο τελευταίο κεφάλαιο, το οποίο καταπιάνεται με τις εκφάνσεις της δημιουργικής διαδικασίας, περίοπτη θέση κατέχουν τα «Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή» του Ράινερ Μαρία Ρίλκε και «Το Θάρρος της Δημιουργίας» του Ρόλο Μέι.

Ο τίτλος του βιβλίου και η διατύπωση του πρωταγωνιστή του, «Γεννήθηκα χίλιοι! Είναι κρίμα να πεθάνω Ένας», αφορμώνται από τη διαπίστωση του Paul Valéry, «σου είπα ότι γεννήθηκα πολλοί και ότι πέθανα μόνο ένας» (στο «Eupalinos / L'Ame et la Danse / Dialogue de l'Arbre») και από τη φράση του Καζαντζάκη, «Δεν είμαι ένας! Δεν είμαι ένας! Τ’ όραμα τούτο κάθε στιγμή να σε καίει» (στην «Ασκητική: Salvatores Dei»).

Μερικές από τις παθογένειες της ακαδημαϊκής κοινότητας, τουλάχιστον όπως την έχω ζήσει εγώ, είναι η αποκοπή θεωρίας και πράξης [...]

Έχετε δημιουργήσει μια σειρά καταστάσεων με πρωταγωνιστή τον Έναν, όπου εκεί ελίσσεστε με δεξιοτεχνία σε φιλοσοφικές θέσεις και θεωρητικά σχήματα. Για το τελικό αποτέλεσμα το προσωπικό, βιωματικό στοιχείο βρήκε τη θέση του στο βιβλίο και αν ναι, ποια είναι αυτή;

Πράγματι, κάποιοι θεωρητικοί προβληματισμοί αποτελούν την αφορμή, όμως το βιβλίο αποσκοπεί στον συγκερασμό του διανοητικού με το εμπειρικό, του δοκιμιακού με το ποιητικό, του αφηρημένου με το ειδικό. Μερικές από τις παθογένειες της ακαδημαϊκής κοινότητας, τουλάχιστον όπως την έχω ζήσει εγώ, είναι η αποκοπή θεωρίας και πράξης, η μη εφαρμογή διαθεματικών και διεπιστημονικών προσεγγίσεων για την ερμηνεία περίπλοκων κοινωνικών φαινομένων, η συχνά αποστειρωμένη σχέση του ερευνητή με το αντικείμενο μελέτης του και η περιχαράκωση πίσω από εξειδικευμένες γλώσσες και επιτηδευμένα ακαδημαϊκά ιδιώματα που αποκοιμίζουν τις αισθήσεις.

Αυτή η απόπειρα, λοιπόν, θεωρητικής διάγνωσης της σημερινής κοινωνικής συνθήκης, έκρινα απαραίτητο να εμπλουτιστεί από προσωπικά βιώματα, εμπειρίες, αλλά και την παρατήρηση και κατανόηση της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Με κάποιο τρόπο, είναι μια προσπάθεια συμφιλίωσης και των δικών μου πολλαπλών πτυχών, τόσο αυτής του «αντικειμενικού» και «αποστασιοποιημένου» μελετητή, όσο και του δημιουργού και αρχιτέκτονα, ο οποίος καλείται να «παίρνει θέση» μπροστά σε συγκεκριμένα διλήμματα. Η ελπίδα μου είναι ότι πολλές πτυχές του κειμένου θα ακουμπήσουν μια νέα γενιά ανθρώπων, η οποία βιώνει στο πετσί της τον εκφασισμό της κοινωνίας, τις αλλοτριωμένες σχέσεις, την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, τη συνεχή συρρίκνωση του δημοσίου χώρου και τα αδιέξοδα ενός πολιτικού συστήματος το οποίο φαίνεται να παραμένει αποκομμένο από τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών· μια γενιά που όμως διακατέχεται, σε πείσμα των καιρών, από μια υπολανθάνουσα δημιουργική αισιοδοξία για την επόμενη μέρα.

[...] κάθε δημιούργημα, είτε πρόκειται για συγγραφικό, είτε για αρχιτεκτονικό έργο, αποτελεί μια συλλογική διαδικασία, εφόσον όχι μόνο πηγάζει, αλλά απευθύνεται και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.

Γράφετε: «Μεγάλη πλάνη ότι οι δημιουργοί εμφυσούν ζωή στους πρωταγωνιστές τους, ναρκισσιστική αντίληψη που διαιωνίζει τον μύθο της ατομικής δημιουργίας. Τουναντίον κάθε δημιουργικό εγχείρημα είναι εξ ορισμού συλλογικό και αναβλύζει μέσα από την τριβή με το κοινωνικό γίγνεσθαι». Τελικά, ο δημιουργός ήταν ένας απλός διαμεσολαβητής;

Θεωρώ ότι κάθε δημιουργός είναι διαμεσολαβητής ανάμεσα στις θεωρήσεις που κυοφορεί ατομικά και στις πραγματικότητες που πλάθονται συλλογικά· διαμεσολαβητής ανάμεσα σε αυτά που νιώθει, σε αυτά που σκέφτεται και στη γλώσσα που (τον) χρησιμοποιεί. Όπως το έχει θέσει εύγλωττα ο Claude Lévi-Strauss, το άτομο –πόσο μάλλον τα δημιουργήματά του– συνιστά κοινωνική κατασκευή, εφόσον ακόμα και ο σχηματισμός των πιο ενδόμυχων και προσωπικών σκέψεών του διαμεσολαβείται από το υλικό μιας κοινής γλώσσας. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω τον ρόλο του δημιουργού, πράγματι υπάρχουν δημιουργοί που καταφέρνουν να «μεσολαβήσουν» με τρόπο πιο μεστωμένο και πειστικό, όμως, θεωρώ πιο γόνιμο να εφιστά κανείς την προσοχή του στις συλλογικές διαδικασίες γύρω από τη σύλληψη, δημιουργία και νοηματοδότηση των έργων.

Όπως αναφέρω και στη «μοναξιά του ενός», «δεν υπάρχει δημιουργική διαδικασία που να είναι ατομική, αποκομμένη κοινωνικού νοήματος. Κάθε διεργασία δημιουργίας ενσωματώνεται στου περίγυρου το γίγνεσθαι, λειτουργεί σαν δίαυλος επικοινωνίας, σαν πομπός που κάνει επίκληση στις λανθάνουσες συλλογικότητες που χαροπαλεύουν». Το ίδιο ισχύει και για το επάγγελμα του αρχιτέκτονα· το τελικό δημιούργημα είναι μια διαμεσολάβηση και ένας συγκερασμός ανάμεσα στις επιθυμίες του εκάστοτε αναθέτη, στις αντικειμενικές τεχνικές προδιαγραφές του έργου και στις αντοχές του τόπου, και προϋποθέτει τη συνεργασία με μια σειρά από ειδικότητες και συνεργεία. Υπό αυτή τη σκοπιά, κάθε δημιούργημα, είτε πρόκειται για συγγραφικό είτε για αρχιτεκτονικό έργο, αποτελεί μια συλλογική διαδικασία, εφόσον όχι μόνο πηγάζει, αλλά απευθύνεται και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο εκάστοτε δημιουργός, όταν το ολοκληρώνει, πρέπει να μάθει και να το αποχωρίζεται.

[...] ένα έργο για να έχει τουλάχιστον «ψήγματα» μεγαλείου, πρέπει να αντλεί από το μερικό και το καθημερινό, αλλά να γνέφει στην καθολικότητα και να ανοίγεται στις μεγάλες χρονικότητες που ξεπερνούν το συγκεκριμένο πλαίσιο δημιουργίας του.

Κάποιοι λένε, «ένα μεγάλο βιβλίο, χρειάζεται ένα μεγάλο θέμα». Το πιστεύετε;

Δεν είμαι σίγουρος. Ένα μεγάλο βιβλίο χρειάζεται να προσφέρει μια φρέσκια οπτική, ένα νέο κριτικό πρίσμα ανάγνωσης της πραγματικότητας. Ένα μεγάλο βιβλίο χρειάζεται να είναι ειλικρινές και να προκύπτει από ένα αίσθημα κατεπείγοντος, διότι τελικά αυτό είναι που μπορεί, δυνητικά, να ακουμπήσει τον αναγνώστη. Η σημερινή οικονομία της προσοχής («attention economy», όπως αποκαλείται), χαρακτηρίζεται από τον καταιγισμό ψηφιακών δεδομένων, την εύκολη προσβασιμότητα σε αφθονία περιεχομένου για όλα τα γούστα και την άμεση δημιουργία, διάδοση και κατανάλωση πληροφοριών. Σε αυτό το πλαίσιο, όπου ο αναγνώστης βρίσκεται συχνά σε κατάσταση διάσπασης ανάμεσα σε διαφορετικά σημεία εστίασης, στον καταιγισμό εικόνων και στην πληθώρα πηγών υπερπληροφόρησης, πολλοί υποπίπτουν στο σφάλμα αντιμετώπισης ενός έργου επιδερμικά, με όρους επικαιρότητας, διαφημιστικών τεχνικών και στρατηγικών προώθησης – με την ελπίδα ότι αυτό θα καταφέρει να «συλλάβει» την προσοχή του αναγνώστη.

Εγώ επιλέγω να διατηρώ μια πιο ρομαντική οπτική. Όπως αναφέρεται και στη «μοναξιά του ενός», κάθε μεγάλη δημιουργία φέρει μεγάλη ευθύνη· «την ευθύνη να μιλά με θάρρος και με όρους διάρκειας ενάντια στην κουλτούρα της μόδας και σε όσους κινδυνεύουν να ξεχαστούν με την επόμενη εποχιακή τάση». Με άλλα λόγια, ένα έργο για να έχει τουλάχιστον «ψήγματα» μεγαλείου, πρέπει να αντλεί από το μερικό και το καθημερινό, αλλά να γνέφει στην καθολικότητα και να ανοίγεται στις μεγάλες χρονικότητες που ξεπερνούν το συγκεκριμένο πλαίσιο δημιουργίας του. Δεν είναι τυχαίο, ότι ακόμα και σήμερα επανερχόμαστε στα έργα των Τζόυς, Κάφκα ή Ντοστογιέφσκι, καθώς η ανατομία της ανθρώπινης ψυχής που αποτυπώνουν καταστούν τα νοήματά τους διαχρονικά και άρα πάντοτε επίκαιρα.

Ποιο θα λέγατε ότι είναι το κεντρικό θέμα στο δικό σας βιβλίο;

Η μοναξιά του ενός«Η μοναξιά του ενός» αποπειράται να κάνει μια διάγνωση της ανθρώπινης κατάστασης, και ειδικά των συνθηκών διάχυτης απομόνωσης, ατομοκεντρισμού και μοναξιάς που χαρακτηρίζουν το σύγχρονο, μονοδιάστατο και ωφελιμιστικό υποκείμενο. Η «Κοινωνία της Μεζούρας», όπως αποκαλείται στο βιβλίο, περιθωριοποιεί ό,τι δεν μπορεί να χωρέσει στην υπολογιστική λογική της, ό,τι δεν μπορεί να μεταφραστεί σε ποσοτικά μεγέθη και αριθμούς. Με τον ίδιο τρόπο, καταπνίγει και τις «μη χρηστικές» εκδοχές του ανθρώπου, όσες δηλαδή, εκ πρώτης όψεως δεν ικανοποιούν τις επιταγές για συνεχή επίδοση, παραγωγικότητα και αποτελεσματικότητα. Το βιβλίο διατρέχουν τέσσερις κεντρικές θεματικές. Αυτές είναι η αλλοτριωτική μορφή της σύγχρονης εργασίας, η περιπλάνηση στον χώρο και τον χρόνο, το διακύβευμα της συντροφικότητας και ο ρόλος της δημιουργικότητας σαν πιθανό αντίδοτο στις συνθήκες γενικευμένου ατομοκεντρισμού και έλλειψης γνήσιας σύνδεσης τόσο με τον εαυτό, όσο και με τον συνάνθρωπο.

Μέσα από τις συζητήσεις της παρέας του Ενός επανέρχεται το ζήτημα της έντασης ανάμεσα στην κατασκευή και κυρίως στη διατήρηση μιας συμπαγούς ατομικής ταυτότητας, και στο ανήκειν σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, τη στιγμή που βιώνουμε έναν κόσμο θραυσματικό χωρίς συλλογικά νοήματα. Με άλλα λόγια, τίθεται το ερώτημα, κατά πόσο μπορεί κανείς να δημιουργήσει ουσιαστικούς δεσμούς είτε με τον τόπο είτε με τον συνάνθρωπο, όταν η συγκρότηση της ατομικότητας συχνά συγχέεται με το παραπλανητικό δικαίωμα αυτοέκφρασης και με μια επιτηδευμένη διαφορετικότητα. Το κεντρικό διακύβευμα της «μοναξιάς του ενός» είναι η μετάβαση από το «ένας» στο «πολλοί» και στη συνέχεια στο «μαζί», η ανασύνθεση, δηλαδή, ενός πολυσχιδούς εαυτού παράλληλα με την αφύπνιση της επιθυμίας για συλλογικότητα.


* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.

politeia link more

 

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα «Νικήτρια σκόνη» (εκδ. Ψυχογιός) που κυκλοφόρησε πρόσφατα, συνομιλούμε με τον μεταφραστή και συγγραφέα Κώστα Καλτσά για τα Δεκεμβριανά, το πρόσφατο Δημοψήφισμα, αλλά και τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Κεντρική εικόνα: © Μαρίνα Δογάνου. 

...

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Τι ζητούν τα σημερινά κορίτσια; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι τους και πώς τοποθετούνται απέναντι στα αιτήματα του φεμινισμού, αλλά και την έμφυλη βία; Με αφορμή το βιβλίο «Μικρές επικίνδυνες - 100 ιστορίες από 100 γενναία κορίτσια» (εκδ. Key Books) συνομιλήσαμε με τις Μαριάννα Σκυλακάκη και Στέλλα Κάσδαγλη που μ...

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Mε αφορμή το βιβλίο του «Βία και καταναλωτισμός» (εκδ. Αρμός) συζητάμε με τον ψυχαναλυτή και συγγραφέα Κώστα Νασίκα για την ψευδεπίγραφη ευμάρεια των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά και πώς η τροφή μπορεί να γίνει «όπλο» στους απεργούς πείνας και σε εκείνους που νηστεύουν. 

Συνέντ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

«Καταθέσεις Πολιτισμού» – «Ιστορίες από μάρμαρο και ξερολιθιά στα αλώνια του χρόνου» με τον Μανόλη Κορρέ

Συνεχίζεται ο επιτυχημένος φετινός κύκλος εκδηλώσεων «Καταθέσεις Πολιτισμού» με συζητήσεις για σύγχρονη τέχνη, ιστορία και αρχαιολογία, από το Κέντρο Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Επόμενη εκδήλωση στις 24 Απριλίου με καλέσμένο τον ομότιμο καθηγητή Αρχιτεκτονικής ΕΜΠ Μανόλη Κορρέ....

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Μεγάλη εκδήλωση για τον Κ.Π. Καβάφη στη Σορβόννη

Εκδήλωση με θέμα τη ζωή και το έργο του Κ.Π. Καβάφη, διοργάνωσε το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού (ΕΙΠ) στο Παρίσι. Φωτογραφίες © Polyvios Anemoyannis / Hans Lucas.

Επιμέλεια: Book Press

Κατάμεστο το Αμφιθέατρο Richelieu του πανεπιστημίου της Σορβόννη...

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

«Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα», του Γουστάβο Οτ (κριτική) – Δύο σημαντικές παραστάσεις στο θέατρο «Σταθμός»

Για τις παραστάσεις «Η κασέτα» της Λούλας Αναγνωστάκη σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και «PAVLOV, ή δύο δευτερόλεπτα πριν από το έγκλημα» του Γουστάβο Οτ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Αποστολόπουλου, που ανεβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου «Σταθμός». Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Η κασέτα» © Αγγ. Παπαδόπουλος.&nb...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Ροπή επιδιώκουν μέσω των βιβλίων τους την αλληλεπίδραση των θετικών επιστημών με άλλα γνωστικά πεδία, δίχως διάθεση να απευθύνονται μόνο σε ειδικούς και «γνώστες». 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ