prodimosieysi xilouri 2

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από τη συλλογή διηγημάτων της Μαρίας Ξυλούρη «Πέτρινα πλοία», η οποία κυκλοφορεί στις 16 Μαρτίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Φωτογραφία © Dirk Skiba

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η καρακάξα

Η γυναίκα του είναι κρεμασμένη πλάι στο τραπέζι· σκαλώνει το φως στο κορμί της και πέφτει μια μακριά σκιά ως τον τοίχο, μαυρίζει την πεσμένη καρέκλα που κλότσησαν τα πόδια της πριν πεθάνει, τα καδράκια που είδαν τα μάτια της πριν πεθάνει, κι από το παράθυρο κοιτάζει μια καρακάξα καθισμένη στον φράχτη απάνω, μπορεί να την είδε κι αυτήν πριν πεθάνει· τις αγαπούσε τις καρακάξες η γυναίκα του, της άρεσαν οι ουρές τους· «κομψά πουλιά» του έλεγε «και παρεξηγημένα». 

Τα κορν φλέικς μουλιάζουνε μέσα στο γάλα· λίγο ακόμα ν’ αργήσουν τα παιδιά και δεν θα τρώγονται, θα γίνουν χυλός. «Παιδιά, ελάτε» φωνάζει, πολύ σταθερά, βγάζει λέξη τη λέξη με κόπο, μην ακουστεί ψιλή η φωνή του και τ’ ανησυχήσει· το φόρεμά της το ανασαλεύει μια πνοή αέρα· η καρακάξα ανοίγει τα φτερά, απογειώνεται· τα βήματα των παιδιών ηχούν απ’ τη σκάλα· φτάνει η μέντα απ’ την ανάσα τους, φρεσκοπλυμένα δόντια· στη γωνιά των χειλιών του μικρού έχει μείνει λίγος λευκός αφρός. Σκύβει και με τ’ ακροδάχτυλα τον σκουπίζει, πολύ απαλά, ξαφνιασμένος απ’ την αφή – το δέρμα του γιου μου υπάρχει ακόμη, σκέφτεται· ο γιος μου υπάρχει ακόμη, σκέφτεται· το δέρμα του γιου μου είναι ακόμη ζεστό, σκέφτεται· εγώ είμαι κρύος – κι ο γιος του τον κοιτάζει, «Μπαμπά;» του κάνει, κι αυτός –εγώ είμαι ο μπαμπάς, σκέφτεται· ο μπαμπάς είμαι εγώ– τραβάει το χέρι του και του χαμογελά, τάχα ότι είναι εντάξει. Πρέπει να προσέχει, του είπαν, μη φοβηθούν τα παιδιά· μην ταραχτούν πολύ, δεν κάνει· να προσέχει, η ζωή τους να είναι όσο το δυνατόν κανονική, φαγητό στο τραπέζι τις ώρες που πρέπει, ξύπνημα τις ώρες που πρέπει, ύπνος τις ώρες που πρέπει· να τους μιλάει ήρεμα· να μην τους κρύψει πως είναι λυπημένος· να μην τους δείξει πόσο. Δουλειά ταχυδακτυλουργού. Δουλειά γίγαντα. Δουλειά Θεού. Μπορεί, αν θέλει, να τους μιλήσει για τον Θεό, του είπαν, αλλά με προσοχή: μην πιστέψουν ότι ο Θεός τιμώρησε τη μητέρα τους για κάποια αμαρτία· μην πιστέψουν ότι ο Θεός τα τιμωρεί για κάποια αμαρτία, δεν κάνει. «Τι δεν κάνει, μπαμπά;» ρωτάει ο γιος του, κι αυτός –εγώ είμαι ο μπαμπάς, σκέφτεται· ο μπαμπάς είμαι εγώ– ψάχνει τη λέξη στα χείλη του, ούτε που το κατάλαβε ότι μίλησε, γεμίζει το ποτήρι του γιου του χυμό και γεμίζει το ποτήρι της κόρης του χυμό και λέει στα παιδιά του «Καθίστε» και τα παιδιά του κάθονται, και κάθεται κι ο ίδιος, και κοιτάζει τα πόδια της – έπεσαν οι παντόφλες της, βγήκαν όπως έγειρε η καρέκλα, μείναν τα δάχτυλά της γυμνά, τα νύχια της βαμμένα ένα βερνίκι κόκκινο, λίγο φθαρμένο στις άκρες· του είπε η αδελφή της πως πριν τη βάλουνε στην κάσα τα ξέβαψαν, γιατί δεν κάνει να θάβουνε τις πεθαμένες στο χώμα με τα νύχια κόκκινα. «Δεν θέλω να πάω σχολείο, μπαμπά» λέει ο γιος του· πρέπει να τον ρωτήσει γιατί· αν τον κοιτάνε τα παιδιά παράξενα, αν λένε τίποτα, αν τον ρωτάνε· αλλά δεν ρωτάει· «Πρέπει να πας» του λέει, και πίνει μια γουλιά καφέ – τα νύχια της κόκκινα, και δεν κάνει· η γυναίκα του νεκρή, και δεν κάνει· τα νύχια τα ξεβάφεις· τους ανθρώπους δεν τους ξεπεθαίνεις· ωστόσο, του είπαν, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί· «πρέπει να συνεχίσεις, για το καλό των παιδιών σου» – κι ο γιος του πίνει μια γουλιά χυμό και δεν επιμένει και η κόρη του λέει «Εντάξει, μπαμπά, θα πάμε σχολείο», κι αυτός – εγώ είμαι ο μπαμπάς, σκέφτεται· ο μπαμπάς είμαι εγώ· κι ακόμα σκέφτεται, η κόρη μου έγινε μάνα μου, σωπαίνει όσο πρέπει, κι όταν μιλάει, κάτι στη φωνή της την κάνει πολύ μεγάλη, κάτι στα μάτια πολύ μικρή, μπορεί να φταίει το φως ή που δεν είμαι πολύ στα καλά μου, γιατί στην άκρη του ματιού κοκκινίζουν τα νύχια της γυναίκας μου. 

Ψάχνει με το βλέμμα την καρακάξα, μα καρακάξα δεν φαίνεται. Κάθε πρωί έρχεται και τον κοιτάζει που κοιτάζει τη γυναίκα του. Έπειτα φεύγει και τον αφήνει με τα παιδιά. Δεν τους έχει πει πως εδώ είναι κρεμασμένη η γυναίκα του, η μάνα τους, εδώ, σ’ αυτό το δωμάτιο. Του είπαν «μην μπεις σε λεπτομέρειες, όχι ακόμη»· του είπαν «πες πως ήτανε άρρωστη η μαμά, πως τώρα ξεκουράστηκε, πως είναι σ’ έναν ήρεμο τόπο και από εκεί που είναι τους αγαπάει ακόμη». Ο γιος του ρώτησε: «Δηλαδή εδώ δεν ήταν ήρεμα; Γιατί δεν μας το είπε να κάνουμε ήρεμα; Γιατί να μη μας αγαπάει ακόμη από εδώ;». Δεν ήξερε τι να του απαντήσει. Δεν του είχαν πει τι να απαντήσει σ’ αυτό.

Του είπαν «μην μπεις σε λεπτομέρειες, όχι ακόμη»· του είπαν «πες πως ήτανε άρρωστη η μαμά, πως τώρα ξεκουράστηκε, πως είναι σ’ έναν ήρεμο τόπο και από εκεί που είναι τους αγαπάει ακόμη». Ο γιος του ρώτησε: «Δηλαδή εδώ δεν ήταν ήρεμα; Γιατί δεν μας το είπε να κάνουμε ήρεμα; Γιατί να μη μας αγαπάει ακόμη από εδώ;». Δεν ήξερε τι να του απαντήσει. Δεν του είχαν πει τι να απαντήσει σ’ αυτό.

Η μητέρα σας σας αγαπάει ακόμη, κρεμασμένη ανάμεσα στο τραπέζι της κουζίνας και τον τοίχο. Η μητέρα σας σας αγαπάει ακόμη, πεθαμένη με τα νύχια κόκκινα. Η μητέρα σας σας αγαπάει ακόμη, με την καρέκλα πεσμένη, τις παντόφλες βγαλμένες, τη θηλιά στον λαιμό. Η γυναίκα μου με αγαπάει ακόμη, με το φως να τη δέρνει λοξά από το παράθυρο και τη μάνα της να μου λέει πως εγώ φταίω που. Εγώ φταίω που. Πού φταίω εγώ; Για ποιο πράγμα να ζητήσω συγγνώμη και πόσες συγγνώμες θα τη φέρουνε πίσω κι από πού να τη φέρουνε πίσω; 

Τα παιδιά τρώνε τα κορν φλέικς. Τα μάτια τους πάνω του με προσοχή, άκρη άκρη. Τα μαλλιά του μικρού θέλουν κούρεμα. Και των δυο τα νύχια κόψιμο. Προχθές πήγε να κόψει τα νύχια της μικρής – δεν τον άφηνε και δεν επέμεινε, μην τη ζορίσει. Ήταν κι η καρακάξα, που φάνηκε εκείνη την ώρα στο περβάζι και κάρφωσε τα μάτια της στο ψαλιδάκι που γυάλιζε. Η κόρη του κοίταξε την καρακάξα και είπε, και κάτι στη φωνή της την έκανε πολύ μεγάλη, κάτι στα μάτια πολύ μικρή, «Ωραίο πουλί η καρακάξα, μπαμπά· μην τη φοβάσαι, δεν είναι κακή». «Όχι, καλό μου, δεν είναι κακή, τα πουλιά δεν είναι κακά» της είπε. Η κρεμασμένη γυναίκα του τ’ άκουσε μα δεν μίλησε· η άλλη του γυναίκα, η ζωντανή, θα του ’λεγε, μόλις έφευγε το παιδί, Σαν μεγαλώσει, να της εξηγήσεις ποια πουλιά εννοείς, ότι μόνο τις καρακάξες, τα πουλιά τα φτερωτά εννοείς, και θα γέλαγε. Είχε ωραίο γέλιο η γυναίκα του εκείνη, ως το βάθος των ματιών της έφτανε, αλλά δεν της ήταν αρκετό· τίποτα δεν είναι αρκετό τελικά, σκέφτεται. Στο τραπέζι τού είχε αφήσει ένα σημείωμα· φοβάμαι πως δεν είμαι αρκετή, του έγραφε· να προσέχεις τα παιδιά, του έγραφε· για εσάς θα είναι καλύτερα έτσι, του έγραφε· συγγνώμη, του έγραφε, κι εκεί στη συγγνώμη τελείωναν όσα είχε να του γράψει, ή δεν ήξερε τι άλλο να του γράψει, ή δεν είχε κουράγιο να του γράψει εκείνο το άλλο, γιατί ό,τι της απέμενε το χρειαζόταν για την καρέκλα, και τη θηλιά, κι έτσι άφησε τη συγγνώμη χωρίς μια τελεία από δίπλα και το σημείωμα χωρίς τ’ όνομά της και το χαρτί πάνω στο τραπέζι, και πάνω στο τραπέζι είχε μείνει ένα βραχιόλι υγρασία από ένα ποτήρι, και το χαρτί βράχηκε και τα γράμματα πότισαν. 

xilouri exΜαζεύει τα πιάτα των παιδιών, μεγάλες γαβάθες με τον Σιλβέστερ και τον Τουίτι πάνω, και τ’ αφήνει στον νεροχύτη ενώ ο αέρας ανασαλεύει το φόρεμά της, ένα μπλε φουστάνι που είχε χρόνια να το φορέσει επειδή είχε παχύνει και δεν της χώραγε, το είχε ξεθάψει τους τελευταίους μήνες, που είχε χάσει καμιά δεκαριά κιλά και τ’ άλλα ρούχα κρεμούσαν πάνω της, ξεθάβονται τα φουστάνια και ξαναζούν, οι νεκροί και να ξεθαφτούνε όχι, δεν ξαναζούν, κι αυτός τώρα λέει στα παιδιά του «Να είστε καλά παιδιά σήμερα, ήσυχα», και τα καλά, ήσυχα παιδιά του κουνάνε τα κεφάλια πως ναι, αυτό θα κάνουν, και ο καθόλου καλός, καθόλου ήσυχος και καθόλου παιδί πατέρας τους πιάνει από ένα χεράκι σε κάθε χέρι και προσεκτικά διασχίζει την απόσταση έως την πόρτα, πολύ προσεκτικά, μην κι ακουμπήσει την καρέκλα, το φουστάνι, τα νύχια, την κρεμασμένη γυναίκα του, κι όταν η κόρη του ανύποπτη ακουμπάει άκρη άκρη το φουστάνι, την τραβάει απότομα, κι εκείνη τον κοιτάζει, στα μάτια πολύ μικρή, στη φωνή ακόμα μικρότερη, «Μπαμπά;» μισορωτάει μισοπαραπονιέται, κι αυτός –εγώ είμαι ο μπαμπάς, σκέφτεται· ο μπαμπάς είμαι εγώ– της ψελλίζει «Συγγνώμη, μωρό μου» κι είναι παρήγορο που μπορεί να της ζητήσει συγγνώμη, παρήγορο που ξέρει γιατί της ζητάει συγγνώμη, παρήγορο που μπορεί να τον ακούσει κι ίσως ακόμα και να τον συγχωρέσει, παρήγορο μα όχι αρκετό, και βγάζει τα παιδιά του στην αυλή –η καρακάξα πουθενά· πέντε κατακόκκινες παπαρούνες σύρριζα του φράχτη· παραδίπλα η μεγάλη κόκκινη τριανταφυλλιά, το καμάρι της ζωντανής γυναίκας του, το καμάρι της κρεμασμένης· σκέφτεται ότι είναι περικυκλωμένος από κόκκινο· σκέφτεται, θα κοκκινίσει στο τέλος η όρασή μου και θα πεθάνω, αλλά του είπαν πως ούτε να το σκεφτεί να πεθάνει, να κάνει ό,τι κι η κρεμασμένη γυναίκα του, δεν πρέπει– και τα βάζει στο αυτοκίνητο και ξεκινούν για το σχολείο. Του είπαν να μην τ’ αφήνει πολύ μόνα τους τώρα στην αρχή. Έπειτα ήρθαν άλλοι και του είπαν να συνεχίσει ακριβώς όπως πριν, να τ’ αφήνει τόσο μόνα όσο ήταν πριν. Σκέφτεται το πριν. Σκέφτεται το τώρα, αυτό το μαύρο το κατάστικτο από κόκκινο, την κρεμασμένη του γυναίκα, την επισκέπτρια καρακάξα. Σκέφτεται ότι δεν ξέρουν τι να του πουν και γι’ αυτό ακριβώς του λένε τόσο πολλά, να καλύψουν την άγνοια, να γεμίσουν τη σιωπή, να προλάβουν την ερώτηση για το μετά. Ποιο μετά; Σκέφτεται ότι ο τόπος είναι γεμάτος απότομες στροφές και γκρεμούς σπλαχνικά άσπλαχνους· θα μπορούσαν να ρουφήξουν το αυτοκίνητο ωραία, τακτικά και γρήγορα, και μέσα στο αυτοκίνητο αυτόν, και τον μικρό, και τη μικρή, να τους ξεράσουν σ’ εκείνο τον ήρεμο τόπο όπου η μαμά ξεκουράζεται, απ’ όπου η μαμά τούς αγαπάει ακόμη. Σκέφτεται ότι ο ήλιος παραείναι λαμπρός, οι παπαρούνες παραείναι κόκκινες, τα σπίτια παραείναι όρθια, η θάλασσα παραείναι γαλάζια, ότι αυτά που παραείναι θα έπρεπε να είναι αρκετά αλλά δεν είναι, ούτε αυτός είναι αρκετός: τα παιδιά του δεν έχουν ανάγκη αυτόν, μα κάποιον άλλο. Έναν ταχυδακτυλουργό. Έναν γίγαντα. Έναν Θεό. 

Η διαδρομή είναι μικρή· ο γιος του σφυρίζει· κι η κόρη του απλώνει το χέρι απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο και του δείχνει, «Εκεί, μπαμπά, μια καρακάξα». 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

«Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» της Ειρήνης Ευφραιμίδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ειρήνης Ευφραιμίδη «Χάλκινο δάκρυ φτερωτό» το οποίο κυκλοφορεί στις 10 Ιουνίου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Αυτό τελειώνει εδώ. Άλλο δεν θα πάρεις από μας». Το υποσχέ...

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

«Η φωνή στα χέρια της» της Ντορίνας Παπαλιού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το νέο μυθιστόρημα της Ντορίνας Παπαλιού «Η φωνή στα χέρια της» το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Ιουνίου από τις εκδόσεις Ίκαρος. Στο τέλος της ανάρτησης η playlist του βιβλίου, από την Ντορίνα Παπαλιού.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

«Το ταγκαλάκι» – μια θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Θεατροποιημένη παράσταση για τον Ντίνο Χριστιανόπουλο που παίχτηκε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του EuroPride 2024.

Γράφει ο Παναγιώτης Γούτας

Τον Σεπτέμβριο του 2013 ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Αντώνης Μποσκοΐτης πήγε...

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

«Κουλτούρα της ακύρωσης» και πατριαρχία στη λογοτεχνία – σκέψεις με αφορμή τη Μεγάλη Χίμαιρα του Μ. Καραγάτση

Σκέψεις για την Κουλτούρα της ακύρωσης (cancel culture) και την πατριαρχία στη λογοτεχνία, με αφορμή την έντονη συζήτηση για τον σεξισμό στη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση. 

...

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Ο Καραγάτσης, η Γραμμή του Ορίζοντος και η αναγκαία κριτική

Σκέψεις με αφορμή την έντονη συζήτηση που προκάλεσαν πρόσφατα οι νέες αναγνώσεις δύο πολυδιαβασμένων βιβλίων της νεοελληνικής πεζογραφίας, ενός παλιότερου, της «Μεγάλης Χίμαιρας» του Μ. Καραγάτση, κι ενός νεότερου, της «Γραμμής του ορίζοντος», του Χρήστου Βακαλόπουλου. Και τα δύο κυκλοφορούν από τις εκδόσεις της Εστ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ