«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Αρτίρ Ρεμπό, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Συνεχίζουμε με το διήγημα του Λύο Καλοβυρνά.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Υπάρχουν πολλά σάλια. Διαφορετικά σάλια.
Υπάρχουνε τα σάλια της μαμάς, αυτά που καθαρίζουνε βρωμιές στο μάγουλο με τρυφερούς επίμονους αντίχειρες.
Υπάρχουνε τα σάλια της αδερφής μου, όταν φτιάχνουμε φούσκες και φτυνόμαστε και αλληλοαηδιάζουμε.
Υπάρχουνε τα σάλια που έχουν αποδράσει μόνα τους την ώρα που κοιμάμαι, μια αποστραγγισμένη λιμνούλα στο μαξιλάρι.
Υπάρχουνε τα νοερά σάλια, που φτύνει η μαμά στη χούφτα της και κουνάει το χέρι της πάνω κάτω για να πει στον μπαμπά ότι είναι μαλάκας που ξέχασε τα κλειδιά στο αυτοκίνητο κι εγώ ενώνω το παζλ και καταλαβαίνω ότι το σάλιο (μου) ίσως να με βοηθάει να τραβάω μαλακία χωρίς να πονάω λόγω της περιτομής, ένα χρόνο και κάτι αφότου ανακάλυψα τον αυνανισμό τυχαία.
Υπάρχουνε τα σάλια που νιώθω να κάνουν πάρτυ στο στόμα μου χωρίς πρόσκληση όταν μπροστά μου εμφανίζεται φαγητό και πεινάω πολύ.
Υπάρχουνε τα σάλια που σκαλώνουν στον λαιμό, σκοντάφτουν σε κοτρόνες αμηχανίας ή ντροπής και ξεροκαταπίνω για να τα διώξω.
Υπάρχουνε τα σάλια, πιο μετά, που μοιράζομαι με τους εραστές μου, σάλια υπέροχα και διεγερτικά, σάλια που πάνε κι έρχονται σε ρυάκια εγγύτητας, σάλια που γίνονται ένα σάλιο, κοκτέιλ καύλας και αποδοχής.
Κι υπάρχουν και τ’ άλλα σάλια.
Τα σάλια είναι έκκριση σωματική. Κάτι δικό σου, απ’ το μέσα σου, που βγαίνει έξω. Τα σάλια διασαλεύουν τα σύνορα του μέσα και του έξω. Και γι’ αυτό έχουν δύναμη. Σίγουρα λιγότερη δύναμη απ’ το αίμα, που η καλή του θέση είναι να μένει μέσα, γιατί όταν το αίμα βγαίνει έξω, φεγγρίζει το τέλος κι οι παλμοί σηκώνουνε συναγερμό.
Τα σάλια, παρέα με τις υπόλοιπες αποκείμενες εκκρίσεις, φέρνουν φρίκη ή αηδία. Και άρα συχνά και καύλα. Τα σάλια ταρακουνούν το σύνορο ανάμεσα σ’ εμένα και στους άλλους· δεν σέβονται τα όρια, παραβαίνουν τους κανόνες, φέρνουν κοντά ή απομακρύνουν. Όταν δέχομαι τα σάλια ενός άλλου, παίρνω μέσα μου κάτι απ’ τα ζουμιά του σώματός του, ένα κομματάκι του περνάει μέσα μου κι εγώ του περνάω κάτι απ’ τη δική μου ουσία. Δεν είμαι πια μόνο εγώ, δεν είναι πια μόνο εκείνος, οι ταυτότητές μας χάνουν το καθαρό περίγραμμά τους. Λίπανση για να σμίξουμε.
Όμως αυτά τα σάλια είναι επιθυμητά, έχουν λάβει χαρωπή πρόσκληση και χαίρονται για το παιχνίδι. Τα άλλα σάλια, τα απρόσκλητα, δεν είναι παιχνίδι.
Γυρίζω σπίτι με τα πόδια ανεβοκατεβαίνοντας όλο το βουνό του Αττικού Άλσους για να ενώσω τους Αμπελόκηπους με την Κυψέλη. Χαίρομαι που το σώμα μου αντέχει τις ανηφόρες που του βάζω, και τώρα, στην κατηφόρα προς την πλατεία Κυψέλης, χαίρεται κι αυτό που καταπονείται λιγότερο. Εκεί, καθώς διασχίζω τον δρόμο, ένα μηχανάκι περνά ξυστά από τα δεξιά μου. Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα ξεχειλώνουν για να χωρέσουν πάρα πολλά.
Τα σάλια του προσγειώνονται στον ώμο μου, στο μπράτσο και στην μπλούζα μου. Τα σάλια του έρχονται πάνω μου απρόσκλητα, χωρίς παιχνίδι, με βία και υποτίμηση. Με έφτυσε.
Μα δεν φοράω τα εξεζητημένα μου, είναι η πρώτη μου αντίδραση έκπληξης. Σαν αδερφή που μου φαίνεται έχω από πολύ παλιά μάθει να υπολογίζω τα death math της δημόσιας κυκλοφορίας μου: τι φοράω, πόσο ασφαλές είναι να ντυθώ έτσι στο τάδε μέρος, αν πρέπει να φορέσω μια στολή ανδρισμού. Μα να που οι υπολογισμοί μου έπεσαν έξω. Το γυμναστικό κολάν που φοράω με καθιστά νόμιμο στόχο για ροχάλες.
Έκπληξη και σάστισμα αρχικά λοιπόν. Έπειτα, ένας κόμπος συναισθημάτων, λύπη και μπέρδεμα, φυσικά όχι θυμός γιατί δεν τα πάω καλά με τον θυμό, πάντα αγκομαχεί να βγει έξω κι ώσπου να βγει, έχει ξεθυμάνει σε αδιέξοδα δάκρυα. Όχι, δεν θυμώνω με τον τύπο, ακόμη και τώρα δεν μπορώ να θυμώσω, μάλλον, μου λέω, γιατί ο θυμός θα μ’ έβαζε σε κίνδυνο (όλες εκείνες τις πολύ παλιές παιδικές φορές που τα σάλια τους έρχονταν απρόσκλητα πάνω μου).
Φτάνω στο απέναντι πεζοδρόμιο με έκπληξη και λύπη και με τα σάλια του ακόμα πάνω στο μπράτσο μου, στον ώμο μου. Τα σκουπίζω με την μπλούζα μου. Αυτά τα ξένα σάλια, ενός άγνωστου που θέλει το κακό μου. Σάλια που θέλουν να με χτυπήσουν, να με κάνουν λιγότερο, βρώμικο και υποδεέστερο. Τα σάλια του αυτό θέλουν, αυτό ήθελαν πάντα τα σάλια τους, στο προαύλιο ή στον δρόμο, την υποτίμησή μου και την ακόλουθη υποταγή μου αδεία αηδίας.
Όμως εγώ δεν αηδιάζω με τα σάλια του. Νιώθω την υγράδα τους να φεύγει απ’ το δέρμα μου καθώς τα σκουπίζω, χωρίς αηδία. Μου λέω: έχω δεχτεί τα σάλια άγνωστων αντρών, σε χώρους σκοτεινούς με μοναδικό δαδί την καύλα· έχω προσκαλέσει χείλια και στόματα και σάλια πάνω στο κορμί μου, σε ανταλλαγές ισότιμες και προαιρετικές φυσικά, αλλά σάλια all the same. Κι εδώ, τώρα, καθώς κατηφορίζω τη Φωκίωνος Νέγρη, με σάλια σκουπισμένα πάνω στην μπλούζα μου, αδερφή φτυσμένη από έναν άγνωστο αλλά περήφανη για την πορεία μου ως εδώ, ξέρω να διηθήσω τα σάλια του, ν’ αφαιρέσω τη βία που περιείχαν και να μείνει ένα ανθρώπινο σωματικό παράγωγο, ζουμί ανθρωπινότητας. Το ’χω ήδη κατορθώσει με τις λέξεις· πούστης, αδερφή, συκιά… έχω αφαιρέσει το δηλητήριό τους, όχι βέβαια και τη βία τους, αλλά το άκουσμά τους δεν με μαγκώνει, δεν συνεδριάζουν όλα τα κύτταρά μου για το πώς να με σώσουν. Έτσι και με τα σάλια τους, πια.
Να προφυλαχτώ απόλυτα δεν γίνεται, όσο καλός κι αν γίνω στα μαθηματικά θανάτου. Κάποιες φορές, ελπίζω όχι πολλές, θα συναπαντιέμαι με τη βία τους. Και με τα σάλια τους. Αλλά δεν τους εκχωρώ πια την αηδία.
＊Ο ΛΥΟ ΚΑΛΟΒΥΡΝΑΣ είναι ψυχοθεραπευτής, σύμβουλος σχέσεων, συγγραφέας και μεταφραστής. Τελευταίο του βιβλίο, το μυθιστόρημα «Όλες μας» (εκδ. Gutenberg).
