«Πειράζοντας» λίγο το περίφημο «Je est un autre» [«Εγώ είναι ένας άλλος»] του Αρτίρ Ρεμπό, λέμε: «Εγώ είναι ένα άλλ@». Ζητήσαμε από σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ιστορίες που έχουν στο κέντρο τους θέματα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα, ιστορίες ισότητας και αποδοχής, δεύτερων και τρίτων ευκαιριών στην αγάπη, αλλά και ιστορίες για τη στοχοποίηση του διαφορετικού ή της ελεύθερης έκφρασης. Συνεχίζουμε με το διήγημα του Κυριάκου Χαρίτου.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Εγώ ο Θεός τώρα πεθαίνω. Δεν πεθαίνω από τίποτε άλλο, πέρα από τη διαπίστωση πως είτε υπάρχω είτε όχι δεν έχει την παραμικρή σημασία. Τελειούμαι, λοιπόν, από μια γαλήνια αποδοχή της αχρηστίας μου και μια κούραση που είναι μάταιο να αποτολμήσω να σας μεταφέρω. Επιπλέον τα οικονομικά μου είναι σε τέτοια κατάσταση, που μου είναι αδύνατον να επιφέρω την οποιαδήποτε αξιολογήσιμη αλλαγή, ενώ οι γνωριμίες που είχα από τις Πρώτες Ημέρες –άντρες με δύναμη και εξουσία– έχουν πια χαθεί εδώ και χιλιετίες.
Πάντως δεν με προδώσανε οι Απόστολοι. Ούτε με νίκησε ο Σατανάς και οι στρατιές του σε κάποιο μεταφυσικό Άουστερλιτς. Ο Σατανάς, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, είναι άφαντος εδώ και αιώνες. Αυτό που δεν ξέρετε είναι ότι παλεύει με τη μανιοκατάθλιψη σε κάποιο σανατόριο βορειοδυτικά του Μπάντεν Μπάντεν. Αλλά αυτή η πληροφορία ελάχιστα επηρεάζει τη νομική υπόσταση του παρόντος εγγράφου. Το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που καταχρηστικά και ελαφρά τη καρδία ονομάζετε «Διαθήκη». Αυτή η Διαθήκη δεν είναι ούτε Παλαιά ούτε Νέα. Είναι η Διαθήκη ενός εξασθενούντος φαινομένου. Η Διαθήκη ενός συστήματος που έφτασε στις τελευταίες του ρανίδες και τώρα εξατμίζονται κάτω από τη θερμότητα ενός νέου, ξεβολευτικού φωτός.
Εγώ λοιπόν, ο εκλιπών Θεός, εξαντλώντας το ύστατο φέγγος μιας τελευταίας διαύγειας, πριν πλαγιάσει διά παντός ο νους μου και με την επίγνωση της θεμελιώδους αποτυχίας των πρωταρχικών μου σχεδιασμάτων πάνω στην έννοια Άνθρωπος, αποφασίζω να αφήσω τον κόσμο στο Παιδί χωρίς Φύλο. Αφήνω τα δάση και τα φαράγγια στο Ερμαφρόδιτο Παιδί. Στο Παιδί που έχει όλα τα Φύλα και Κανένα. Στο Παιδί που σήμερα είναι Αγόρι, αύριο Κορίτσι και προχθές κάτι στο μεταξύ. Κληροδοτώ τα ποτάμια και τα βουνά στο Πλάσμα που του είναι άχρηστο κάθε φύλλο συκής, γιατί αυτό που κατά παράδοση καλύπτει φυτρώνει μόνο στο μυαλό του και δεν έχει καμία ανάγκη να το κρύψει. Αντιθέτως. Το διαδηλώνει και το περπατά και το τραγουδά και το χαράσσει στην υγρή άσφαλτο της οικουμένης. Αφήνω τους ωκεανούς και τα νησιά στο Παιδί που φοράει τα φύλα όπως τα δέντρα τα φύλλα τους και τα ρίχνει με την εποχή και έτσι βγάζει καρπό και έτσι επιβιώνει και έτσι θριαμβεύει. Αφήνω τις πόλεις και τους μεγάλους οικισμούς στο Παιδί που γλίστρησε ανάμεσα στα sexes όπως γλιστρά ένα κρυστάλλινο ποτήρι και πέφτει δημιουργώντας μια μικρογραφία του διαμαντόστικτου σύμπαντος στο πάτωμα ενός ημιυπόγειου στην Κυψέλη. Αφήνω τις βροχές, τις καταιγίδες και τις χιονοθύελλες στο Παιδί που τα όνειρά του το πήγαν πέρα από πούτσο, μουνί, όρχεις, σάλπιγγες, αυγοθήκες, σπερμοδεξαμενές και άλλα σωματικά αξεσουάρ, που επί αιώνες τα εκμεταλλεύτηκαν η αστρολογία, τα Hondos Center και κάθε βιοτεχνία εσωρούχων από καταβολής κόσμου. Στο Παιδί που κατέβηκε από την αμαξοστοιχία ενός φυλετικού διπολισμού για να μη γίνει πολτός στην επόμενη στροφή λόγω ενός εξαθλιωμένου εννοιακού δικτύου από λασκαρισμένες ράγες μιας μουμιοποιημένης ηθικοβιολογίας. Τέλος, αφήνω την Αγάπη στο Παιδί που ΄ναι νερό και που πηγαίνει και δεν σταματά και δεν στομώνει, γιατί την Αγάπη ξέρει να την κάνει ζωή και τη ζωή Αγάπη κι έτσι τον κόσμο να διασχίζει.
Με αυτή την επιθυμία σας αφήνω ελπίζοντας να γίνει σεβαστή.
Ο κάποτε Θεός σας.
ΥΓ. Συγχωρέστε με. Δεν τα κατάφερα. Προσπάθησα.
＊Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΙΤΟΣ έχει γράψει πέντε παιδικά βιβλία και ένα έργο ποίησης. Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή αφηγημάτων «Μικρή Εγκυκλοπαίδεια του Θανάτου» [εκδ. Στερέωμα].
