alt

Για την παράσταση Μικρές αλεπούδες της Lillian Helman, σε σκηνοθεσία του Thomas Ostermeier, από τη Schaubühne, η οποία παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών 2015.

Του Νίκου Ξένιου

Take us the foxes, the little foxes that spoil the vines For our vines have tender grapes. —Song of Solomon (2:15)

Δύο χρόνια μετά την πολυσυζητημένη εμφάνισή του στην Πειραιώς 260 με τον ιψενικό «Εχθρό του λαού», ο Τόμας Όστερμαϊερ επέστρεψε και φέτος στο Φεστιβάλ Αθηνών με τη Schaubühne από 19 έως 21 Ιουνίου για να μας παρουσιάσει την περυσινή παραγωγή «Μικρές αλεπούδες».

Η παράσταση βασίζεται στο ομώνυμο έργο της Λίλιαν Χέλμαν που στηλιτεύει την απληστία μιας παρηκμασμένης κοινωνίας όπου η ευτυχία ταυτίζεται με το κυνήγι του χρήματος και οι οικογενειακοί δεσμοί έχουν διαλυθεί[1]. Μια παράσταση υψηλής αισθητικής και μεγάλου εκτοπίσματος, που επαναθίγει, με γερμανικό φλεγματισμό και κυνισμό, το κλασικό αμερικανικό μπουλβάρ κι ευθυγραμμίζει ένα ψηφιδωτό χαρακτήρων παλαιάς κοπής με ένα απόλυτα σύγχρονο πολιτικοκοινωνικό προβληματισμό.

Η γερμανική εκδοχή του αμερικανικού South

Μια παράσταση υψηλής αισθητικής και μεγάλου εκτοπίσματος, που επαναθίγει, με γερμανικό φλεγματισμό και κυνισμό, το κλασικό αμερικανικό μπουλβάρ κι ευθυγραμμίζει ένα ψηφιδωτό χαρακτήρων παλαιάς κοπής με ένα απόλυτα σύγχρονο πολιτικοκοινωνικό προβληματισμό.

Ο Τόμας Όστερμαϊερ πρωτοπαρουσίασε τις «Μικρές αλεπούδες» στη Schaubühne τον Ιανουάριο του 2014, μεταφέροντας στη σύγχρονη Γερμανία μια υπόθεση του αμερικανικού Νότου των αρχών του 20ού αιώνα. Στις «Κleinen Füchse» του Όστερμαϊερ η απληστία και ο εύκολος πλουτισμός οδηγούν τη γερμανική οικογένεια τραπεζιτών Χάμπαρντ να παραθέσει διπλωματικό δείπνο στον αμερικανό επιχειρηματία Μάρσαλ: η παγερή σύζυγος Ρετζίνα Χάμπαρντ (Νίνα Χος), που θέλει να δραπετεύσει από την ανούσια ζωή της και να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη, οι άπληστοι αδελφοί της Όσκαρ (Ντέιβιντ Ρούλαντ) και Μπεν (στον ρόλο ο εκπληκτικός Μαρκ Βάσκε), που προσπαθούν να χειραγωγήσουν τον Χόρας (Τόμας Μπέιντινγκ), τον άρρωστο σύζυγο της Ρετζίνα, για να εξασφαλίσουν το ποσόν των εβδομήντα πέντε χιλιάδων που απαιτεί ο Αμερικανός για την επέκταση της επιχείρησής τους, κινούνται με εξώφθαλμη ιδιοτέλεια. Ο Χόρας θα πεθάνει από έμφραγμα αφού πρώτα συγκρουστεί με τη Ρετζίνα, με την οποία βρίσκεται χρόνια αποξενωμένος και διαπιστώσει πόσο μόνος είναι: απονέμοντας δικαιοσύνη, θα ανατρέψει τα φιλάργυρα σχέδια της οικογένειας, αφήνοντας το παλιό, καλό σύστημα αξιών ως κληρονομιά στην κόρη του: αυτόπτης μάρτυρας της σύγκρουσης του ζευγαριού είναι η έφηβη μοναχοκόρη  Αλεξάνδρα (στον ρόλο η Άιρις Μπέκερ), η οποία αντιλαμβάνεται πόση απληστία υπάρχει στον κόσμο και ωριμάζει τραυματικά και απότομα.

Η σκηνογραφία από μαύρους καναπέδες από δέρμα και επιχρωμιωμένο μέταλλο, μαύρο πιάνο με ουρά ως κατάλοιπο του παλιού συστήματος αξιών, μεταλλική σκάλα που οδηγεί στον επάνω όροφο, πάτωμα που αργά περιστρέφεται μαζί με τους ακίνητους ή κινούμενους ηθοποιούς φέρνοντας, εναλλάξ, στο προσκήνιο το πιάνο ή τον καναπέ και, αντίστοιχα, τον διάλογο που διαδραματίζεται εκεί, φωτισμό που γίνεται νεκρικός στις σκηνές της αλλοτρίωσης των συνειδήσεων, στρωμένη τραπεζαρία «στα ενδότερα», που αποκαλύπτει μέρος μόνο των δολοπλοκιών των χαρακτήρων, συρόμενη δίφυλλη πόρτα, που ανακαλεί σκηνικό αρχαίας τραγωδίας, και προπάντων σύγχρονη μουσική, όλα συνάδουν προς τη σύγχρονη «ντηζαϊνάτη» νεοπλουτική αισθητική αυτής της «μαύρης» σάτιρας.  

Μια «αγία οικογένεια» φιλάργυρων μικροαστών

Ο Όσκαρ Χάμπαρντ ασκεί σωματικό και ψυχικό bullying στη σύζυγο και στον γιο του, πράγμα που ταιριάζει στις σελίδες ενός southern boulevard, όμως συνιστά κατάφωρη αντίθεση προς το σύγχρονο πλαίσιο όπου κινείται η διασκευή. Ο Μόριτζ Γκότβαλντ στον ρόλο του γιου εδραιώνει ένα γλοιώδη χαρακτήρα ως κωμική φιγούρα απατεωνίσκου. Στο εκβιομηχανιζόμενο σκηνικό όπου το παλιό υποστατικό φαντάζει απολίθωμα του ρομαντικού παρελθόντος, η Μπέρντι, η σύζυγος του Όσκαρ, είναι η μόνη που φέρει τα εύσημα ευγενούς καταγωγής: μάλιστα η μητέρα της είχε αρνηθεί να την παντρέψει με κάποιον Χάμπαρντ, θεωρώντας πως ήσαν «άνθρωποι που έφτιαξαν την περιουσία τους χρεώνοντας παράλογο τόκο στους φτωχούς, ανυποψίαστους νέγρους» (μάλιστα στο πρωτότυπο έργο υπάρχει και ένας δεύτερος ρόλος μαύρου υπηρέτη). Η ερμηνεία της Νίνα Χος στον ρόλο της σύγχρονης Ρετζίνα Χάμπαρντ είναι λεπτή σαν κρύσταλλο και εσωτερική, γεμίζει τη σκηνή με ψυχρότητα θηλυκού “bitch” εκτελεστή και εναρμονίζεται προς την ευαίσθητη, εξίσου φλεγματική ερμηνεία του ιδεαλιστή Χόρας από τον Τόμας Μπέιντινγκ, ιδιαίτερα στη σκηνή της εν ψυχρώ εγκατάλειψής του την ώρα του εμφράγματος. Αντιθέτως, η Ουρσίνα Λάρντι στον ρόλο της Μπέρντι, της αλκοολικής και υποταγμένης συζύγου του Όσκαρ, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, με τη διαφορά η δραματική κορύφωση που επιτυγχάνει φαντάζει εμβόλιμη στον ρυθμό της παράστασης.

Ο Όστερμαϊερ μοιάζει να υπαινίσσεται πως η ζωή και η ευημερία του γηράσκοντος ευρωπαίου μικροαστού κινδυνεύει ανά πάσαν στιγμή να τερματιστεί από την κορυφούμενη απληστία των «κατοίκων του άνω ορόφου» και οι επίγονοι να βρεθούν επί ξυρού ακμής.

Η Ρετζίνα, μια φιλοχρήματη «ice-queen» που ανάγει την καταγωγή της στην Αλαμπάμα του 1900 και η Μπέρντι, μια «drama queen» που παραπέμπει σε ηρωίδα του Τέννεσι Ουίλιαμς, δεν εντάσσονται εύκολα στο κοινωνικό πλαίσιο της σύγχρονης Γερμανίας και έτσι, εκτός πλαισίου, ως θεατρικοί χαρακτήρες είναι τρωτοί. Από τα εξωκειμενικά ολισθήματα του γερμανού δραματουργού διασώζεται η τελική σκηνή, εκείνη της οριστικής αποξένωσης της Ρετζίνα από το ανθρώπινο περιβάλλον, τη στιγμή που πλέον ελέγχει τα ηνία της ζωής και της περιουσίας των άλλων. Η οικονομικά θριαμβεύτρια, απόλυτα χειριστική Ρετζίνα είναι μια «καταραμένη» φιγούρα που δαιμονοποιήθηκε στο θέατρο και τη μεγάλη οθόνη στις δεκαετίες 1930-1950, συμπαρασύροντας και τη δημιουργό της. 

Η παράσταση καταφέρεται στον αμοραλισμό του όψιμου, παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, με ένα έργο μπουλβάρ που προσφέρεται δραματουργικά, λόγω της υπερβολικής αναφοράς του στην κλιμάκωση της ανομίας: η Ρετζίνα το λέει χαρακτηριστικά: «Αν βάλεις το ένα τρίτο των χρημάτων στην επιχείρηση, λογικά θα πρέπει να πάρεις και το ένα τρίτο των κερδών. Αλλά και πάλι, δεν υπάρχει κάποιος νόμος σχετικά… ή μήπως υπάρχει;».Â Ο Όστερμαϊερ μοιάζει να υπαινίσσεται πως η ζωή και η ευημερία του γηράσκοντος ευρωπαίου μικροαστού κινδυνεύει ανά πάσαν στιγμή να τερματιστεί από την κορυφούμενη απληστία των «κατοίκων του άνω ορόφου» και οι επίγονοι να βρεθούν επί ξυρού ακμής. Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του: «Είναι ένα έργο που μιλά για την απληστία μέσα στην οικογένεια, για τα χρήματα, και το πώς αυτά καταστρέφουν τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Επέλεξα να φέρω την ιστορία στον κόσμο του σήμερα, γιατί αυτά τα θέματα μας απασχολούν στο παρόν. Πλούσιες οικογένειες που λειτουργούν με μαφιόζικους τρόπους κυβερνούν την υπόλοιπη χώρα – και το βλέπουμε αυτό στη Γερμανία, στην Ελλάδα, σε όλες τις χώρες. Με τράβηξε αυτό το έργο, λοιπόν, γιατί ασχολείται με παγκόσμια θέματα, δηλαδή με το πρόβλημα του καπιταλισμού. Λέει πολλά για τους καιρούς στους οποίους ζούμε. Επίσης, αυτό το έργο μ’ ενδιέφερε γιατί, σε αντίθεση με τα περισσότερα έργα που επικεντρώνονται σε πρωταγωνιστές ανδρικού φύλου, εδώ βρίσκουμε μια ισχυρή γυναίκα. Και ο τρίτος λόγος είναι ότι η Λίλιαν Χέλμαν είναι, κατά τη γνώμη μου, μια από τις σπουδαιότερες θεατρικές συγγραφείς του 20ού αιώνα, αν και όχι τόσο αναγνωρισμένη στην Ευρώπη».

alt

Άγριος ανταγωνισμός και δίψα για χρήμα

Αντί να αρκεστεί στις δάφνες των πρώτων της επιτυχιών, η Χέλμαν πέρασε στον χώρο της πεζογραφίας σε ηλικία σχεδόν εξήντα χρόνων, με αποτέλεσμα το όνομά της να προσλάβει διαστάσεις αντικομφορμιστικού συμβόλου και πολιτικής ηρωḯδας.

Η μεγάλη επιτυχία του πρώτου έργου της, «The Children's Hour», που το 1934 έκανε διάσημη τη Λίλιαν Χέλμαν στα είκοσι οκτώ της χρόνια, η δουλειά της ως σεναριογράφου, ο απότομος και ειλικρινής της χαρακτήρας, οι αριστερές της πεποιθήσεις, η σχέση της με τον Ντασιέλ Χαμέτ, η πολεμική της στον μακαρθισμό (είναι γνωστή η άρνησή της να «δώσει» ονόματα στους λογοκριτές της εποχής εκείνης) και το γενικότερο πορτραίτο της ως ακτιβίστριας υπερσκέλισαν τις μικρές απορρίψεις που δέχτηκε από τον χώρο της θεατρικής κριτικής. Αντί να αρκεστεί στις δάφνες των πρώτων της επιτυχιών, η Χέλμαν πέρασε στον χώρο της πεζογραφίας σε ηλικία σχεδόν εξήντα χρόνων, με αποτέλεσμα το όνομά της να προσλάβει διαστάσεις αντικομφορμιστικού συμβόλου και πολιτικής ηρωḯδας. Έγραψε τρία αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα, το Μια ανολοκλήρωτη γυναίκα (An Unfinished Woman: A Memoir, 1969), το Τζούλια (Pentimento, 1973) και το Ο καιρός των αχρείων (Scoundrel Time, 1976), στα οποία διηγούνταν διαφορετικές περιόδους της ζωής της. Η συγγραφική αξία της Χέλμαν δεν μειώνεται από το γεγονός ότι χρησιμοποίησε μυθοπλασία στις αυτοβιογραφίες της. Λόγω των πεποιθήσεών της, βρέθηκε για πολλά χρόνια στη μαύρη λίστα των σεναριογράφων, οι οποίοι είχαν αποκλειστεί από το Χόλιγουντ και το Μπρόντγουεϊ. Η λογοκρισία έθεσε τέλος στην καριέρα της Χέλμαν μέχρι και τον θάνατό της, το 1984.

Αφού ανακαινίστηκε από τις καταστροφές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το θέατρο Schaubühne επαναλειτούργησε τη δεκαετία του εξήντα ως κινηματογράφος και μιούζικ χωλ, ενώ στη δεκαετία του 1970 δημιουργήθηκε ο θρύλος του από τον Πήτερ Στάιν, με το ανέβασμα του έργου του Πήτερ Βάις «Διάλογοι για το Βιετνάμ» προς οικονομική υποστήριξη των Βιετκόνγκ. Η αριστερή καλλιτεχνική του δράση συνεχίστηκε με το «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ και η πρώτη καλή κριτική δόθηκε στον «Πέερ Γκιντ» του Ίψεν. Με τη βοήθεια του Μπότο Στράους ο Στάιν έκανε το θέατρο παγκοσμίως γνωστό, μέχρι που το 2005 ο Τόμας Όστερμαϊερ εδωσε νέο προσανατολισμό στην κλασική πια Schaubühne.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

[1] Οι «Μικρές Αλεπούδες» έκαναν πρεμιέρα το 1939 στο Μπρόντγουεϊ και δύο χρόνια μετά στη μεγάλη οθόνη, με τη συγγραφέα να υπογράφει τη διασκευή του και τον Γουίλιαμ Γουάιλερ να σκηνοθετεί, μεταξύ άλλων τους Μπέτι Ντέιβις και Χέρμπερτ Μάρσαλ. Το 1967 τους ρόλους της Ρετζίνα και της Μπέρντι ερμήνευσαν, αντίστοιχα, η Αν Μπάνκροφτ και η Μάργκαρετ Λάιτον. Το 1979 ο Τόμας Μουρ θα ανεβάσει το έργο με πρωταγωνίστρια την Ελίζαμπεθ Χαντλ. Το 1981 η Ελίζαμπεθ Τέιλορ ερμήνευσε τη Ρετζίνα και η Μωρήν Στέιπλετον τη Μπέρντι. Το 1997 το έργο ξανανέβηκε με την Στόκαρντ Τσάνινγκ και τη Φράνσις Κονρόι. Οι «Μικρές Αλεπούδες» πρωτοπαρουσιάστηκαν στην Ελλάδα από την Έλλη Λαμπέτη και έχουν σκηνοθετηθεί, επίσης, από τον Γιώργο Θεοδοσιάδη το 1974 και τον Γιάννη Μαργαρίτη το 1998.

Info
Σκηνοθεσία
Thomas Ostermeier
Σκηνογραφία
Jan Pappelbaum
Κοστούμια
Dagmar Fabisch
Μουσική
Malte Beckenbach
Δραματουργία
Florian Borchmeyer
Φωτισμός
Urs Schönebaum
Ερμηνεύουν
Birdie Hubbard - Ursina Lardi
Oscar Habbard - David Ruland
Leo Hubbard - Moritz Gottwald
Regina Giddens - Nina Hoss
William Marshall - Andreas Schröders
Ben Hubbard - Mark Waschke
Alexandra Giddens - Iris Becher
Horace Giddens - Thomas Bading
Addie - Jenny König

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο θείος Βάνιας», «Μια άλλη Θήβα», «Σεροτονίνη»: Τρεις έξοχες παραστάσεις που παίζονται αυτές τις μέρες

«Ο θείος Βάνιας», «Μια άλλη Θήβα», «Σεροτονίνη»: Τρεις έξοχες παραστάσεις που παίζονται αυτές τις μέρες

Τρεις έξοχες παραστάσεις, οι οποίες θα παρουσιάζονται μέχρι τις αρχές Ιανουαρίου. «Ο θείος Βάνιας» (σκην. Δημήτρη Καραντζά) στο θέατρο Προσκήνιο, «Μια άλλη Θήβα» (σκην. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου) στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και «Σεροτονίνη» (σκην. Δημήτρη Αγαρτζίδη, Δέσποινας Αναστάσογλου) σ...

«Σπιρτόκουτο» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης: Στην άγρια γοητεία του musical

«Σπιρτόκουτο» στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης: Στην άγρια γοητεία του musical

Για την παράσταση «Σπιρτόκουτο: The Musical – Πόλεμος σε τέσσερις τοίχους», βασισμένη στην ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Νιάρρου, η οποία παρουσιάζεται στη Στέγη έως τις 30 Δεκεμβρίου 2022. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Στη...

 «Solaris», «Βασίλισσα χωρίς φτερά» και «Ελευθερία εις θάνατον»: Τρεις αξιόλογες πολιτικές παραστάσεις του φθινοπώρου

«Solaris», «Βασίλισσα χωρίς φτερά» και «Ελευθερία εις θάνατον»: Τρεις αξιόλογες πολιτικές παραστάσεις του φθινοπώρου

Τρεις θεατρικές παραστάσεις προβάλλουν σαφείς πολιτικές τοποθετήσεις, υπερβαίνοντας την τρέχουσα επικαιρότητα. «Solaris», σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αμπαζή, «Βασίλισσα χωρίς φτερά», σε σκηνοθεσία Μαρίας Γοργία και «Ελευθερία εις θάνατον» σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη.

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει βραβεία και υποδέχεται τα νέα μέλη της στο Μέγαρο Μουσικής

Η Εταιρεία Συγγραφέων δίνει βραβεία και υποδέχεται τα νέα μέλη της στο Μέγαρο Μουσικής

Η Εταιρεία Συγγραφέων διοργανώνει την Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2022, στον Πολυχώρο του Συλλόγου Οι Φίλοι της Μουσικής (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) την τελετή απονομής των Βραβείων 2022 της Εταιρείας Συγγραφέων. Στην ίδια εκδήλωση η Εταιρεία θα καλωσορίσει τα νέα μέλη της και θα παρουσιάσει το Ημερολόγιό της για το 2023 με ...

Τα 10 καλύτερα βιβλία του 2022 σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς

Τα 10 καλύτερα βιβλία του 2022 σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς

Οι New York Times δημοσίευσαν πρόσφατα μια λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία που κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά. Αξίζει να αναφερθεί πως, στην κατηγορία της μυθοπλασίας, τέσσερα από τα πέντε προτεινόμενα βιβλία είναι έργα γραμμένα από γυναίκες συγγραφείς. Στην κεντρική φωτογραφία, η βραβευμένη με Πούλιτζερ λογοτεχνίας ...

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

«Ελίζαμπεθ Φιντς» του Τζούλιαν Μπαρνς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Τζούλιαν Μπαρνς [Julian Barnes] «Ελίζαμπεθ Φιντς» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 8 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στεκόταν μπροστά μας χωρίς ση...

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

«Η πλάνη του Γκαίτε» του Κώστα Κουτσουρέλη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από την ανθολογία κειμένων του Κώστα Κουτσουρέλη «Η Πλάνη του Γκαίτε – Για μια κριτική του μεταφραστικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Μικρή Άρκτος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Δεν αληθε...

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

«Ο πραγματικός Χόκινγκ» του Τσαρλς Σέιφ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Τσαρλς Σέιφ [Charles Seife] «Ο πραγματικός Χόκινγκ – Κατασκευάζοντας έναν διάσημο επιστήμονα» (μτφρ. Ανδρέας Μιχαηλίδης), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

«Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα για το νέο σας βιβλίο;» – 16 Έλληνες συγγραφείς απαντούν

Δεκαέξι συγγραφείς γράφουν για την πρώτη ιδέα, το θεμελιακό αίτημα, το αρχικό ερέθισμα του νέου τους βιβλίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κώστας Ακρίβος: «Ανδρωμάχη» (Μεταίχμιο)

...

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

10 Νοεμβρίου 2022 ΕΠΩΝΥΜΩΣ

«Γράφε για όσα ξέρεις»: Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες αποτιμούν την πιο διάσημη συγγραφική συμβουλή

Δεκατέσσερις Έλληνες λογοτέχνες μιλούν για τη χιλιοειπωμένη συμβουλή που παροτρύνει τους άπειρους δημιουργούς να βασιστούν στα βιώματα και στις εμπειρίες τους, στην καθ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ