12ο Φεστιβάλ Χορού στη Στέγη, Onassis Dance Days 2025 – ημέρα δεύτερη

Πέντε χορευτικές παραστάσεις και μία ταινία σ’ένα συνεπτυγμένο τετραήμερο χορού παρακολούθησα στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, στα πλαίσια του φετινού, δωδέκατου φεστιβάλ Χορού. Την πρώτη μέρα θαύμασα τη σύλληψη του Μιχάλη Θεοφάνους, που στην παράσταση “ekdysis” αποκάλυψε την τρωτότητα του γυμνού του σώματος, επιτρέποντας στο κοινό να παρακολουθήσει τις διαδοχικές του μεταμορφώσεις. Επίσης, εντυπωσιάστηκα από την ενέργεια της παράστασης “It’s the end of the amusement phase” της Χαράς Κότσαλη και από την πηγαιότητα της/του ερμηνεύτριας Δέσποινας Σανιδά-Κρεζία στη χορογραφία “Near misses” της Φωτεινής Σταματελοπούλου.

Το κορμί του χορευτή δεν είναι μόνο αντικείμενο κινησιολογικής μελέτης, όπως μας είχαν συνηθίσει οι περισσότεροι δημιουργοί του χώρου τα τελευταία χρόνια, αλλά επιτέλους ενσαρκώνει τη θέση του ανθρώπου μέσα σ’ένα απειλούμενο σύμπαν, τη θέση του χορογράφου για τα όσα τεκταίνονται, τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό.

Η δεύτερη, όμως, μέρα μου επεφύλασσε την έκπληξη του “Planet (Wanderer)” των Damien Jalet και Kohei Nawa, τo πρωτότυπο σκηνικό συμβάν “Horse Me” των Σοφίας Μαυραγάνη και Τζάνις Ράφα και την απολαυστική (μεταμεσονύκτια) προβολή της ταινίας “Mist” που γύρισε ο Damien Jalet σε συνεργασία με τους Kohei Nawa & Rahi Rezvani. Το εντυπωσιακό στη φετινή διοργάνωση είναι η αποκόλληση του προβληματισμού των καλλιτεχνών από την αυτοαναφορικότητα. Το κορμί του χορευτή δεν είναι μόνο αντικείμενο κινησιολογικής μελέτης, όπως μας είχαν συνηθίσει οι περισσότεροι δημιουργοί του χώρου τα τελευταία χρόνια, αλλά επιτέλους ενσαρκώνει τη θέση του ανθρώπου μέσα σ’ένα απειλούμενο σύμπαν, τη θέση του χορογράφου για τα όσα τεκταίνονται, τον κοινωνικοπολιτικό προβληματισμό.

Planet (Wanderer)

Για την πρώτη του σκηνική εμφάνιση στη Στέγη, ο γαλλοβέλγος χορογράφος Damien Jalet επέλεξε την υψηλής αισθητικής χορογραφία «Planet (Wanderer)» που δημιούργησε στην Ιαπωνία στον απόηχο του καταστροφικού σεισμού και του τσουνάμι του 2011. Κάπου, σε κάποιο σκοτεινό, ομιχλώδες ουράνιο περιβάλλον (πλανήτη ή σύμπλεγμα πλανητών) τοποθετεί τα «πλάσματά» του: από το απόλυτο σκοτάδι βγαίνει το πρώτο από τα οκτώ σκηνικά δημιουργήματά του μέσω μιας ασημένιας δέσμης αστρικού φωτός. Σταδιακά, αυτό το πλάσμα που κινείται σε υδαρές περιβάλλον σαν γυμνοσάλιαγκας βγάζει από ένα κουκούλι (γεννήσεως) άλλους επτά χορευτές/χορεύτριες και αρχίζει να περιπλανιέται στο παραξενιστικό αυτό τοπίο, τηρώντας τρεις σκηνικές ακολουθίες: στην πρώτη υπάρχει ένα installation (του εικαστικού καλλιτέχνη Kohei Nawa) που μοιάζει κοσμογονικό, σαν πλανητικό σύστημα- οι οκτώ χορευτές μοιάζουν με οκτώ καθηλωμένους στην τροχιά τους πλανήτες που δεν μπορούν να αποκοπούν από τη βαρύτητα, είναι, μάλιστα, βουλιαγμένοι μέχρι τα γόνατα σε ένα κολλώδες υλικό και χορεύουν με το πάνω μέρος του σώματός τους. Αυτά τα «καταδικασμένα» στη βαρύτητα πλάσματα εκτίθενται στις καιρικές συνθήκες, παρασύρονται από αστρικούς ανέμους και καταιγίδες, τυλίγονται σε ομίχλες, ώσπου στο τέλος αποκολλώνται από τη βάση τους και βαδίζουν αυτόνομα, πάντα όμως σε αναφορά προς μια περιστροφική δίνη.

Πολύ δύσκολη χορογραφία, άψογα εκτελεσμένη από τους οκτώ ερμηνευτές, που προϊδεάζει για μια «περιπλάνηση» και για μια μορφή «χειραφέτησης» από τα δεσμά τους.

Η δεύτερη σκηνική ακολουθία θα φέρει σε πρώτο πλάνο τους χορευτές, με βασανιστική χρονική παράταση της κίνησής τους. Πολύ δύσκολη χορογραφία, άψογα εκτελεσμένη από τους οκτώ ερμηνευτές, που προϊδεάζει για μια «περιπλάνηση» και για μια μορφή «χειραφέτησης» από τα δεσμά τους. Βεβαίως, ένας καταιωνισμός γαλακτικού (γαλαξιακού, καλύτερα) υγρού τελικά θα τους ακινητοποιήσει, στην τρίτη και τελευταία σκηνική ακολουθία, θα τους «παγώσει», θα τους αιχμαλωτίσει, παρά τις μάταιες, απεγνωσμένες προσπάθειές τους να αυτονομηθούν: σαφής αναφορά στη μοίρα του ανθρώπου να είναι έρμαιο των κοσμικών δυνάμεων, αδύναμος και φυλακισμένος μέσα στην έπαρση και την ανεπάρκειά του: γι’αυτό, άλλωστε, εκτός του ότι περιπλανάται ματαίως, ο άνθρωπος υποπίπτει σε διαρκή σφάλματα, σε «πλάνες», όπως δείχνει η αμφισημία του ρήματος. 

Η χρήση του υγρού katakoriko (λευκού εκχυλίσματος πατάτας) είναι η συμβολή του Kohei Nawa στις τεχνικές της παράστασης. Η συμβολή του στο concept είναι η εισήγηση της ιαπωνικής φιλοσοφικής έννοιας mujō για τη μοίρα του ανθρώπου από τη στιγμή που εμφανίστηκε στον πλανήτη και προσπάθησε να συμφιλιωθεί με τη φύση.

Ο Damien Jalet (Βέλγιο/Γαλλία) έχει υπάρξει χορογράφος της Madonna (στις περιοδείες της, "Madame X" και "Celebration”) και συνεργάτης καλλιτεχνών όπως ο Sidi Larbi Cherkaoui, η Marina Abramović, η Iris van Herpen, o Thom Yorke, o Ryuichi Sakamoto, o Thomas Bangalter και o JR. Έχει συνεργασθεί ως χορευτής και χορογράφος με τα ballets C de la B, τους Sasha Waltz & Guests, το Chunky Move, το Eastman, τα NYDC, τα Hessisches Staatsballetts, το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού, το Scottish Dance Theatre, την Icelandic Dance Company, την GöteborgsOperans Danskompani κ.ά. Στο θέατρο συνεργάστηκε με τον Arthur Nauzyciel στα έργα: "L’Image" (2006), "Julius Caesar" (2008), "Ordet" (2008), "Red Waters" (2011), "Jan Karski" (2011), "La Mouette" (2012), "Splendid’s" (2015), "La Dame aux camélias" (2018), "Mes frères" (2020) και "Les Paravents" (2023). Στο σινεμά, με τον Gilles Delmas στην ταινία "The Ferryman" το 2016, στη "Suspiria" του Luca Guadagnino, στο "Anima" του Paul Thomas Anderson και στην "Emilia Perez" του Jacques Audiard. Πιο πρόσφατες δημιουργίες του είναι το έργο "Brise-lames" (2020) για το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, σε συνεργασία με τον εικαστικό καλλιτέχνη JR, τον πιανίστα Koki Nakano και τον χορευτή Αιμίλιο Αράπογλου. Το 2022 παρουσίασε το έργο "Kites" (2022) για την GöteborgsOperans Danskompani και τον επόμενο χρόνο έκανε τις χορογραφίες για την ταινία, που αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του 2024. Τον Νοέμβριο του 2023 δημιούργησε το έργο “Chiroptera”, σε συνεργασία με τον JR και τον συνθέτη Thomas Bangalter (του συγκροτήματος Daft Punk), μια μοναδική περφόρμανς με την Amandine Albisson, πρίμα μπαλαρίνα στο Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, και άλλους 153 χορευτές στο ικρίωμα της πρόσοψης του κτιρίου της παρισινής Όπερας. Τον Οκτώβριο του 2022 ο Damien Jalet τιμήθηκε με τον τίτλο του Αξιωματικού του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων από τη γαλλική κυβέρνηση.

Συντελεστές

Χορογραφια Damien Jalet
Σκηνογραφια Kohei Nawa
Μουσικη Tim Hecker
Φωτισμοι Yukiko Yoshimoto
Συνεργατης Ηχητικου Σχεδιασμου Xavier Jacquot
Βοηθος στη Χορογραφια Alexandra Hoàng Gilbert
Œil Extérieur Catalina Navarrete Hernández
Παραγωγος Δημιουργικου Jamila Hessaine
Ερμηνευουν οι
Shawn Ahern, Karima El Amrani, Αιμιλιος Αραπογλου, Francesco Ferrari, Vinson Fraley, Thi Mai Nguyen, Astrid Sweeney, Ema Yuasa
Το έργο ήταν υποψήφιο για το βραβείο μπαλέτου Fedora – Van Cleef & Arpels το 2020.

Horse Me

Χορός, εικαστική τέχνη και μουσική συνυφαίνονται σε μια παράσταση με επίκεντρο το άλογο. Έχουμε συνηθίσει τη Σοφία Μαυραγάνη να κομίζει τον θεωρητικό λόγο στη σκηνή με απόλυτα σωματικό τρόπο: σ’αυτήν την παράσταση σαρκάζει τον ερωτισμό (αυτόν που εμπεριέχει την επιβολή και την εξουσιαστική σχέση), παρατάσσοντας μια σειρά κινητικών συμπεριφορών και στεροτύπων όπως το καβαλίκευμα, το μαστίγωμα, το καπίστρωμα, αλλά και τη λατρευτική σύνδεση ανθρώπου-αλόγου. Οι «ιπποσυμπεριφορές» (και οι αντίστοιχες ρυθμικές αγωγές) της παράστασης “Horse me” περιλαμβάνουν χλιμιντρίσματα, καλπασμό (galloping), τριποδισμό, επιταχύνσεις, επιβραδύνσεις, κυρίως όμως τη θέσπιση σαδομαζοχιστικού κλίματος μεταξύ επιβαίνοντος και αλόγου. Στην παράσταση συμμετέχουν τρεις χορεύτριες, μια σοπράνο και μια μουσικός. Οι ερμηνεύτριες της παράστασης, η Μαρία Βούρου, η Κωνσταντίνα Μπάρκουλη και η Παγώνα Μπουλμπασάκου, πάντα στα πλαίσια ενός «παρερμηνευμένου» ερωτισμού, προβαίνουν σε οριοθεσία της σχέσης αναβάτη και ζώου, καθιερώνοντας και οι ίδιες μια σειρά από κινήσεις –το κινητικό υλικό- που χρησιμοποιούν η κα Μαυραγάνη και η κυρία Ραφαηλίδου. Βεβαίως, το είδος αυτό επιτέλεσης επιστρατεύει τις ζωϊκές εκφάνσεις/πτυχές του ανθρώπου: ο υποτιθέμενος «θρίαμβος» του αναβάτη μπορεί να συγχέεται με τη χρήση του μαστιγίου, της ατομίδας και του καπιστριού. Και η όλη σύλληψη μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει στη σεξιστική μεταχείριση των γυναικών ανά τις εποχές και ανά την υφήλιο.

Θα επαινέσω την άψογη ρυθμολογική αντίληψη που διέπει το έργο και θα εκφράσω την απορία γιατί στο θεματολόγιό του δεν εντάχθηκε η μυθολογική απεικόνιση του Κενταύρου, που θα έδινε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα.

Η είσοδος του χορευτικού τρίο, συνοδευόμενη από ραπ ή ηλεκτροπόπ «ανάγνωση» από τις δημιουργούς και ιδιότυπους κρουστούς καλπασμούς των δακτύλων της Θάλειας Ιωαννίδου, κλιμακώνουν τη σχέση αποπλάνησης, συναίνεσης και τελικά κυριαρχίας που συνάπτεται ανάμεσα στον καβαλάρη και στο υποζύγιό του: πρόκειται για μια θεματική που κομίζεται ως προβληματισμός από την κα Ραφαηλίδου, ενώ η κυρία Μαυραγάνη καλείται να αποτίσει χορογραφικά τον φόρο τιμής που δικαιούται το αδάμαστο υποκείμενο/ζώο ή γυναίκα. Στο σημείο αυτό βρήκα την κινησιολογία (γλουτών και βαδίσματος) πολύ συγγενή προς αυτήν ενός στριπτηζάδικου, και σ’αυτό συνέτειναν οι ενδυματολογικές επιλογές του Χρύσανθου Χριστοδούλου, που αντλούνται από το οπλοστάσιο των ανδρικών φαντασιώσεων και αναδίδουν έντονο σεξισμό, καθώς και τα βίαια παραγγέλματα και το δάμασμα του (αισθητικής αμερικανικού «ροντέο») μηχανικού βαρελιού με ουρά του Μάνου Βορδοναράκη. Υποθέτω πως σκόπιμη είναι και η κακογουστιά της περιβολής των χορευτριών (η ουρά και η χαίτη παρέπεμπαν αυτομάτως σε sex fetishes, ενώ το εκφωνούμενο κείμενο και η στάση του σώματος ήταν ξεκάθαρα SM). Θα επικεντρώσω στον σχολιασμό που κάνει το «Horse me» στον βασανισμό του αλόγου και (εμμέσως) στην υποταγή του γυναικείου κορμιού. Θα επαινέσω την άψογη ρυθμολογική αντίληψη που διέπει το έργο και θα εκφράσω την απορία γιατί στο θεματολόγιό του δεν εντάχθηκε η μυθολογική απεικόνιση του Κενταύρου, που θα έδινε απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα.

Η πάντα ρηξικέλευθη Σοφία Μαυραγάνη έχει συνεργαστεί με το FIBA2023 (Διεθνές Φεστιβάλ του Μπουένος Άιρες), με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας, με το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με την documenta14, με το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, με το Arc for Dance, με το MIRfestival και με ιδιότυπες σκηνές, ενώ έχει δημιουργήσει τα εκπαιδευτικά προγράμματα “Breaking Art”, “imPROject” και “playforPLACE, υποστηριζόμενη από διεθνή ιδρύματα. Είναι ιδρυτικό μέλος του διεθνούς καλλιτεχνικού δικτύου Fingersix και της ομώνυμης ομάδας χορού. Η εικαστικός και σκηνοθέτις Τζάνις Ράφα (Ραφαηλίδου) εργάζεται μεταξύ Άμστερνταμ και Αθήνας είναι διδάκτωρ Καλών Τεχνών (2012) και έχει υπάρξει υπότροφος της Rijksakademie (2014), του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (2020) και του Onassis AiR (2024). Δουλειά της παρουσιάστηκε στο VOX Centre de l'image contemporaine του Μόντρεαλ (2025), στο Eye Filmmuseum του Άμστερνταμ (2023), στο opbo studio του Πειραιά (2023), στο Centraal Museum της Ουτρέχτης (2019) και στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας, το 2022. Τον Απρίλιο του 2025 θα παρουσιάσει ατομική της έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ).

Συντελεστές

Συλληψη & Συνδημιουργια Σοφια Μαυραγανη, Τζανις Ραφα (Ραφαηλιδου)
Χορογραφια Σοφια Μαυραγανη
Art Direction Τζανις Ραφα
Πρωτοτυπη Μουσικη Θαλεια Ιωαννιδου
Ερμηνεια & Δημιουργια Κινητικου Υλικου Μαρια Βουρου, Κωνσταντινα Μπαρκουλη, Παγωνα Μπουλμπασακου
Υψιφωνος Λητω Μεσσηνη
Βοηθος δημιουργων Γιωργος Κυβερνητης
Δραματουργια Ιωαννα Βαλσαμιδου
Κοστουμια Χρυσανθος Χριστοδουλου
Σκηνικος Χωρος Τζανις Ραφα, Φιλανθη Μπουγατσου
Φωτισμοι Θοδωρης Μιχοπουλος
Κατασκευη σκηνικου αντικειμενου Μανος Βορδοναρακης
Κατασκευη κοστουμιων Ειρηνη Ανδρουλιδακη, Οδυσσεας Σαμπαλης
Βοηθος Παραγωγης Γιωργος Καλαντζης
Εκτελεση Παραγωγης Fingersix/athens

Mist

Σε συνεργασία με τον καλλιτέχνη Kohei Nawa, με τον οποίο είχαν κάνει το "VESSEL", ο Damien Jalet παρουσιάζει στη μεγάλη αίθουσα της Στέγης την ταινία του "Mist", όπου κινηματογραφούνται χορευτές του NDT1 (Nederlands Dans Theater) βουτηγμένοι μέσα σε μια μεταφυσική ομίχλη. Μυθικές μορφές, χλωμά συμπλέγματα σωμάτων που παραπέμπουν σε μαρμάρινα έργα της ελληνιστικής γλυπτικής όπως τον «Λαοκόοντα και τους γιους του», σε ανατομικές μελέτες του Ντα Βίντσι που έχουν θολό background, σε κάποιους πίνακες του γαλλικού ρομαντισμού όπως τη «Σχεδία» του Ζερικό, καθώς και σε παραστάσεις εξαϋλωμένων σωμάτων ή εκτοπλασμάτων (ιδίως προς το τέλος της ταινίας) που υποθέτω ότι σχετίζονται με την ιαπωνική παράδοση και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις περί μετενσαρκώσεως. Η ομίχλη είναι ξεκάθαρα γενεσιουργός παράγων της κίνησης, κάτι σαν ζωτική ουσία που τροφοδοτεί το σώμα και το ενεργοποιεί, κατόπιν αποσύρεται αφήνοντάς το στην αυτονομία του και στο τέλος επανέρχεται σ’ένα τοπίο ξαπλωμένων σωμάτων για να τα μετενσαρκώσει και να τα κάνει να «αναληφθούν», τρόπον τινά, στους ουρανούς.

Μεμονωμένα πλάνα επικεντρώνουν στον κάθε χορευτή ξεχωριστά, επιτρέποντας στον θεατή να θαυμάσει την ένταση των μυών, τις εκφράσεις των προσώπων, τις συσπάσεις των φλεβών, ακόμη και την παραμικρή υπνωτιστική λεπτομέρεια.

Πέραν της άψογης επιστράτευσης του σκηνικού στοιχείου της τεχνητής ομίχλης, ο ιρανός κινηματογραφιστής Rahi Rezvani καταγράφει το ανσάμπλ του περίφημου NDT 1 την ώρα όπου επιτελούνται διαδοχικές μεταμορφώσεις, μεταπλάσεις, αποπνευματώσεις των σωμάτων των χορευτών. Μεμονωμένα πλάνα επικεντρώνουν στον κάθε χορευτή ξεχωριστά, επιτρέποντας στον θεατή να θαυμάσει την ένταση των μυών, τις εκφράσεις των προσώπων, τις συσπάσεις των φλεβών, ακόμη και την παραμικρή υπνωτιστική λεπτομέρεια. Θεωρώ ότι αυτό το “trompe l’oeil” που δημιουργεί η ομίχλη είναι το καταλληλότερο μοτίβο ώστε να φανεί ο εφήμερος χαρακτήρας της σκηνικής πραγματικότητας: η γυμνότητα των χορευτών είναι επίσης θνησιγενές στοιχείο, που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε αποθέωσή τους, όμως μάλλον τονίζει την τρωτότητά τους. Εμφάνιση, αποκάλυψη, εξαφάνιση, έως και αφανισμός και εξαΰλωση, να τα στάδια εικαστικής αποτύπωσης της ταινίας, στην ανάδειξη των οποίων συμβάλλουν τα μάλα οι φωτιστικές συνθήκες του Urs Schonenbaum. Έξοχη ταινία, από κάθε άποψη, καθηλωτικός ρυθμός, και πάνω απ’όλα απίθανες, μοναδικές χορογραφίες, απόλυτος συντονισμός των κορμιών, εντυπωσιακή υπέρβαση των φραγμών του φύλου και ευρηματικότητα/πρωτοτυπία της κινησιολογίας. Τέλος, γενική παρατήρηση είναι πως το λούσιμο σε λευκό φως, είτε αυτό είναι ομίχλη, είτε υλικό γαλακτώδες, είτε ασημένιος φωτισμός, κυριαρχεί στα έργα του Damien Jalet. Αυτό το chiaroscuro είναι και το κοινό αισθητικό σημείο αναφοράς ανάμεσα στα δύο έξοχα έργα του που παρακολουθήσαμε απόψε.

Συντελεστές

Συλληψη, Χορογραφια & Σκηνοθεσια Ταινιας Damien Jalet
Συλληψη & Σκηνογραφια Kohei Nawa
Εκτελεστικος Σκηνοθετης & Διευθυντης Φωτογραφιας Rahi Rezvani
Βοηθος Χορογραφος Αιμιλιος Αραπογλου
Ερμηνευουν Chloé Albaret, Fay van Baar, Jon Bond, Lydia Bustinduy, Isla Clarke, Donnie Duncan Jr., Scott Fowler, Surimu Fukushi, Boston Gallacher, Nicole Ishimaru, Madoka Kariya, Amanda Mortimore, Paxton Ricketts, Yukino Takaura, Luca Tessarini, Lea Ved, Tess Voelker, Nicole Ward
Φωτισμοι Urs Schönebaum
Κοστουμια Sruli Recht
Μουσικη Christian Fennesz
Βοηθοι Προβων Tamako Akiyama, Lucas Crandall, Ralitza Malehounova
Βοηθος Ενδυματολογου Flavia Bon (τεχνικος σχεδιασμου)
Συνεργασια SANDWICH
Χρωματικη Επεξεργασια & Post-Production Rahi Rezvani
Βοηθος Καμερας & Post-Production Egidio Levendale
Ηλεκτρολογος Tim de Heer
Καλλιτεχνικη Διευθυντρια Nederlands Dans Theater Emily Molnar
Διοικητικη Διευθυντρια Willemijn Maas
Γενικος Διευθυντης Εμπορικων Υποθεσεων Joost Poort
Διευθυντρια Προγραμματισμου & Περιοδειων Linda de Boer
Διευθυνση Ομαδας NDT 1 Maarten van Herwijnen
Συντονισμος Περιοδειας & Μουσικης Lara Meeuwissen
Τεχνικος Διευθυντης Eric Blom
Συντονισμος Τεχνικης Παραγωγης Joost van Hilten
Τεχνικη Παραγωγη & Διευθυνση Σκηνης Dennis van Geest
Τεχνικη Παραγωγη Jonas de Vries, Michiel Schnelle (ασκουμενος)
Υπευθυνη Σκηνικης Ροης Jolanda de Kleine
Τεχνικος Φωτισμων & Υπευθυνος Σκηνης Barry van Oosten
Τεχνικοι Φωτισμων Gerben de Snoo, Lisette van der Linden
Ηχος & Μιξαζ Niels Mudde, Thijs Scheele
Περιεχομενο & Σχεδιαση Προβολων Niels Duursma
Περιεχομενο Προβολων Kasper van der Horst
Τεχνικοι Σκηνης Pieter Offringa, Dave Staring, Joël Wolf
Υλοποιηση Κοστουμιων Manager Costume Department
Κατασκευη Κοστουμιων Yolanda Klompstra, Nikki Reid, Zosia Trebacz, Roos de Boer, Marie-Anne van Eijk, Suzanne Galama
Ενδυτριες Isabel Blokland, Roos Mikx, Sabine Moojen, Josje Ottevanger