egklhma kai timvria poreia 6

Για την παράσταση «Έγκλημα και τιμωρία» στο Θέατρο Πόρτα σε κείμενο του Θανάση Τριαρίδη και σκηνοθεσία του Δημήτρη Τάρλοου. Κεντρική εικόνα: (© Αλ. Αναστασίου). 

Γράφει η Ελευθερία Ράπτου

Στο θέατρο Πορεία ο Δημήτρης Τάρλοου επιλέγει να σκηνοθετήσει το επικό μυθιστόρημα του Φίοντορ Ντοστογιέφκσι, το μνημειώδες Έγκλημα και Τιμωρία, σε κείμενο του Θανάση Τριαρίδη, το οποίο αποτελεί θεατρική μεταφορά του πρωτότυπου. Στο κείμενο τηρούνται οι βασικές συντεταγμένες του μεγαλειώδους λογοτεχνικού έργου.

Έτσι ο Ρασκόλνικοφ, ο ανακριτής Πορφύρης, ο Σβιντριγκάιλοφ, η Σόνια, η Αλιόνα (εδώ ως φάντασμα), ο Ραζουμίχιν, η Ντούνια περιδινίζονται στη μεταδομημένη εκδοχή για το θέατρο που καταθέτει ο Τριαρίδης και η οποία έχει διττή πορεία: από τη μια εκκινεί και θέτει επί σκηνής την ιστορία, από την άλλη μπορεί να αναγνωσθεί και ανεξάρτητα από το μυθιστόρημα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα.

Ο ρόλος του Ντοστογιέφσκι

Επί σκηνής, εμβόλιμος και επινοημένος στην θεατρική μεταφορά, εμφανίζεται και ο ίδιος ο συγγραφέας. Ο Ντοστογιέφσκι σκηνικά λειτουργεί σαν τη φωνή που κινητοποιεί τις διεργασίες του εσωτερικού διαλόγου τόσο στους χαρακτήρες που φτιάχνει ο ίδιος, όσο και στη δική προσωπική διερώτηση για τα όρια του δικαίου και του αδίκου.

Η επιλογή του παιχνιδιού μεταξύ του λογοτεχνικού και του θεατρικού στησίματος και η εμφάνιση ενός έτερου σκηνικού προσώπου εν είδει εξομολογητή και raisonner, θέτει σε ισχύ τις λειτουργίες του αναστοχασμού και της αποστασιοποίησης τόσο μέσα στο σκηνικό γεγονός όσο και στην επικοινωνία κοινού-παράστασης, κάτι που ενισχύει τη σκηνοθετική ματιά να λειτουργήσει με όρους αμιγώς μοντέρνους, μη ταυτισιακούς και αυστηρά πειθαρχημένους. Ο Τριαρίδης δομεί τη θεατρική μεταφορά με σαφήνεια.

Η ιστορία παρουσιάζεται σαν αλληλουχία επεισοδίων, οι χαρακτήρες είναι καλοχτισμένοι και ο βασικός εννοιολογικός πυρήνας ενεργός. Από μόνη της εξάλλου η μεταφορά ενός δύσκολου έργου, το οποίο λειτουργεί με όρους σύμπλεξης προσώπων, παράλληλων ιστοριών, αναδρομών, πολυτοπικών και πολυχρονικών καταστάσεων, συναισθηματικής έντασης και ψυχολογικών ημιτονίων, είναι ριψοκίνδυνο εγχείρημα. Πολλώ δε μάλλον που ο χρόνος της παράστασης, αυτός των ενενήντα λεπτών επιβάλλει σκηνική οικονομία και πειθαρχία, στοιχεία που διατρέχουν καθαρά τη σκηνοθεσία.

egklhma kai timvria poreia 3

Αν κάτι λείπει από τους σκηνικά παρόντες, είναι ο Μαρμελάντοφ, ο πατέρας της Σόνιας, στον οποίο ο Νοστογιέφσκι έχει επενδύσει στο μυθιστόρημά του, καθώς η δική του παρουσία, η απόγνωση, η καταβύθιση φωτίζει αντιστικτικά το χαρακτήρα της όμορφης Σόνια, η οποία αναγκάζεται να εκπορνευθεί για να ζήσει αυτή και η θετή της οικογένεια, και η που στο βιβλίο είναι ένας χαρακτήρας ιδιαίτερος, αντισυμβατικός, καθώς συνδυάζει την αμαρτία με την αγιοσύνη και την άδολη αγάπη, αποτελώντας εντέλει αληθινή πρόκληση για την ηθοποιό που καλείται να ενσαρκώσει το ρόλο.

Εν προκειμένω, η Μαριάννα Πουρέγκα στο ρόλο της Σόνια έχει να κερδίσει ένα δύσκολο στοίχημα, καθώς χωρίς την παρουσία του Μαρμελάντοφ επωμίζεται την ανάδειξη μιας σύνθετης ψυχοσύνθεσης χωρίς αντίβαρα. Έτσι επιτελεί μια τίμια ακροβασία, αμφίθυμη, αλλά συγκινητική.

Ο Ρασκόλνικοφ του Προμηθέα Αλειφερόπουλου είναι εξωστρεφής στην οδύνη και στις προθέσεις του. Ο ηθοποιός έχει κάνει καθαρή ανάγνωση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα τον οποίο επιτελεί.

Ο Δημήτρης Ήμελλος στο ρόλο του επιθεωρητή Πορφύρη Πέτροβιτς, ο οποίος ερευνά την ανάμιξη του νεαρού φοιτητή Ρασκόλνικοφ για το φόνο της γριάς τοκογλύφου Αλιόνα Ιβάνοβνα και της αδερφής της, είναι στιβαρός, παρουσιάζει καθαρά τη διττή περσόνα του ρώσου γραφειοκράτη ανακριτή, που όμως βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο τόσο με την επαγγελματική του ιδιότητα όσο και με τις φιλοσοφικές αλλά πάντα πραγματιστικές ανησυχίες του.

egklhma kai timvria poreia 5

Ο Ρασκόλνικοφ του Προμηθέα Αλειφερόπουλου είναι εξωστρεφής στην οδύνη και στις προθέσεις του. Ο ηθοποιός έχει κάνει καθαρή ανάγνωση του πρωταγωνιστικού χαρακτήρα τον οποίο επιτελεί, χωρίς να δίνει χώρο στις πολλαπλές αμφιβολίες, τα πισωγυρίσματα του και τη συντριβή του αντίστοιχου μυθιστορηματικού ήρωα. Ο δικός του Ρασκόλνικοφ εκκινεί από το κείμενο του Τριαρίδη και αυτόν αναδεικνύει με συνέπεια και ενέργεια. Η Ντούνια της Στέλλας Βογιατζάκη έχει τη δύναμη ενός συμπιεσμένου ελατηρίου και παραστασιακή ευγένεια.

Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος στο διπλό ρόλο του Ραζουμίχιν και του Ντοστογιέφσκι προσεγγίζει με ευαισθησία και τα δύο πρόσωπα.

Ο Αλέξανδρος Μαυρόπουλος στο διπλό ρόλο του Ραζουμίχιν και του Ντοστογιέφσκι προσεγγίζει με ευαισθησία και τα δύο πρόσωπα. Η Σοφία Σεϊρλή ως μητέρα του Ρασκόλνικοφ καταφέρνει να αποδώσει το ρόλο με θερμοκρασία, ενώ στο ρόλο της πεθαμένης, φασματικής Αλιόνα θέτει ενώπιον του κοινού μια ολοκληρωμένη, συμπυκνωμένη παρουσίαση ενός οιονεί παρόντος προσώπου, που επί της ουσίας αποτελεί βασικό άξονα της πλοκής.

Ο Δημήτρης Μπίτος στο ρόλο του Σβιντριγκάιλοφ, δίνει μια ερμηνεία αναπάντεχα αποκαλυπτική. Σπάει το ρυθμό, κορυφώνει την ένταση, θέτει σε κίνηση τα τεκταινόμενα, ορίζει με την παρουσία του τη διάδραση των χαρακτήρων. Κατάφερε όχι μόνο να «διαβάσει» με ακρίβεια το χαρακτήρα που ερμηνεύει, αλλά να τον εξελίξει λογικά, σωματικά, κινησιολογικά.

egklhma kai timvria poreia 4

Τα πρόσωπα έχουν ως αναφορά τη ρηχή πέτρινη τάφρο που διατρέχει παράλληλα τη σκηνή. Η υδάτινη τομή χωρίζει τις επικράτειες του χώρου και του χρόνου, του συνειδητού και του ασυνείδητου, του ατομικού και του συλλογικού. Η παρουσία του νερού, στο οποίο όλοι οι χαρακτήρες του έργου τελικά μετέρχονται, ο καθένας με το δικό του τρόπο, είναι ίσως από τα πιο φορτισμένα σκηνικά σημεία. Το νερό ως φορέας της κάθαρσης, ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ως όριο κάποιας διαβατήριας τελετής, αλλά και ως καταβύθιση, σημασιοδοτεί πολλαπλώς τα τεκταινόμενα στη σκηνή, εκεί όπου κομμάτια από τον πολυπρισματικό κόσμο του Ντοστογιέφσκι αποκτούν σώμα, κίνηση, αναπνοή, για να διηγηθούν, να ποθήσουν, να θρηνήσουν, να στοχαστούν, να απελπιστούν.

Ο χώρος λειτουργεί ως εξομολογητήριο, ως ναός, αλλά και ως φυλακή. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται σταδιακά στη σκηνή, φεύγουν, επανέρχονται, συνδιαλέγονται και το καθένα συντρίβεται με το δικό του απόλυτο τρόπο.

Στο σκηνικό που επιμελείται η Θάλεια Μέλισσα, η οργάνωση των μεταλλικών αψίδων, οι πλευρικές τζαμαρίες, η έμφαση στο μέταλλο την πέτρα, το γυαλί και η καλά γεωμετρημένη οργάνωση των υπόλοιπων σκηνικών αντικειμένων, ορίζουν με καθαρότητα το χώρο δράσης, αντίδρασης, απόδρασης των προσώπων του δράματος. Ο χώρος λειτουργεί ως εξομολογητήριο, ως ναός, αλλά και ως φυλακή. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται σταδιακά στη σκηνή, φεύγουν, επανέρχονται, συνδιαλέγονται και το καθένα συντρίβεται με το δικό του απόλυτο τρόπο, φαίνεται ότι δεν μπορούν να διαφύγουν από τον τόπο που σημαίνεται ως καταφύγιο αλλά και ως κελί.

Το παιχνίδι με την κάμερα

Το παιχνίδι με την κάμερα και τις προβολές ενισχύει ακριβώς την κλειστοφοβική αίσθηση που διαχέεται σαν τη ρώσικη ομίχλη στην τσαρική Αγία Πετρούπολη. Τα κοντινά πλάνα, η επίμονη εστίαση στα πρόσωπα και στις εκφράσεις τους, η παράλληλη ανάδειξη των χαρακτήρων σε πρώτο και δεύτερο πλάνο, αλλά και ο οπτικός πολυμερισμός του χώρου και του χρόνου ενισχύονται, αναδεικνύοντας ακριβώς την πολυπλοκότητα των χαρακτήρων και των καταστάσεων που τόσο ανυπέρβλητα έχει συνθέσει ο Ντοστογιέφκσι.

egklhma kai timvria poreia

Εμφαίνω στη χωρική διαχείριση καθώς ο σκηνικός χώρος αναδεικνύεται σε ισχυρό «συνομιλητή» των προσώπων στο αυστηρά σκηνοθετημένο δραματικό τοπίο, το οποίο απηχεί τον κόσμο του Ντοστογιέφσκι, ακριβώς τις πιο κρίσιμες ώρες για το πνεύμα και το σώμα: εκείνες όπου το φως παίζει περίεργα παιχνίδια με το σκοτάδι, τότε όπου η συνείδηση χαλαρώνει τις άμυνές της και ο νους επιτρέπει σε όσα στοιχειώνουν το σώμα και το πνεύμα να έρθουν στην επιφάνεια. Ζητώντας το δικό τους χώρο, τη δικαίωση, την καταδίκη ή τη σωτηρία. Οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου συντονίζονται με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, καθώς και η μουσική του Φώτη Τσιώτα δίνει την απαραίτητη «υγρασία» στα σκηνικά επεισόδια.

Αποστασιοποίηση

Η σκηνοθετική ματιά του Τάρλοου ευνοεί την αποστασιοποίηση του θεατή στο δράμα, μόνο και μόνο για να επιτρέψει στη συνέχεια την κριτική εμβύθιση στο θεατρικό γεγονός με όρους ατομικής εμπλοκής. Η πρόταση του Τάρλοου απαιτεί από τον θεατή εγρήγορση και αναστοχασμό. Το Έγκλημα και Τιμωρία στο θέατρο Πορεία είναι μια παράσταση που χρειάζεται το χρόνο της για να επενεργήσει στο θεατή, να διαβρώσει τις άμυνές του και να ενισχύσει τις αμφιβολίες του για το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό, τη σωτηρία και την καταδίκη.

Ο ίδιος ο Ντοστογιέφσκι, αν και σε πρώτο επίπεδο φέρνει το δράμα σε ένα τέλος, αυτό είναι ωστόσο δίσημο, εκκρεμές. Όπως βασανιστικά εκκρεμής παραμένει η συμφιλίωση με τον εαυτό και τον άλλο. Και τούτο ο σκηνοθέτης αφήνει να φανεί, καθώς οργανώνει ένα σκηνικό αφήγημα ανοικτού τέλους και αμφίσημης αθωότητας, όπως συμβαίνει εξάλλου σε κάθε κρίσιμη διερώτηση για τη ζωή και το θάνατο.


* Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΑΠΤΟΥ είναι θεατρολόγος-εκπαιδευτικός και κριτικός θεάτρου. 

Έγκλημα και τιμωρία
Συγγραφέας: Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Θεατρική μεταφορά: Θανάσης Τριαρίδης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Ερμηνεύουν: Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Στέλλα Βογιατζάκη, Δημήτρης Ήμελλος - Κώστας Φιλίππογλου (σε διπλή διανομή), Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Δημήτρης Μπίτος, Σοφία Σειρλή, Μαριάννα Πουρέγκα - Φαίδρα Αγγελάκη (σε διπλή διανομή).  Μουσικός επί σκηνής: Τάσος Μισυρλής
⌖ Θέατρο Πορεία

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Θέλω να πάω σπίτι» της Kατερίνας Κλειτσιώτη και της Χρυσής Βιδαλάκη και «Υπνοβάτες» των Ελένης Δημοπούλου και Ελένης Ευθυμίου: Δύο βαθύτατα ανθρώπινες παραστάσεις

«Θέλω να πάω σπίτι» της Kατερίνας Κλειτσιώτη και της Χρυσής Βιδαλάκη και «Υπνοβάτες» των Ελένης Δημοπούλου και Ελένης Ευθυμίου: Δύο βαθύτατα ανθρώπινες παραστάσεις

Για τις παραστάσεις «Θέλω να πάω σπίτι» της Κατερίνας Κλειτσιώτη και της Χρυσής Βιδαλάκη που ανεβαίνει στο «Θέατρο στη Σάλα» και «Υπνοβάτες» των Ελένης Δημοπούλου και Ελένης Ευθυμίου που ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Θέλω να πάω σπίτι» (© Βασιλική Πουλάκη), 

...
«Τα τραγούδια του ελληνικού λαού» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη (κριτική) –Ένα αιρετικό drag ορατόριο στο Φεστιβάλ Αθηνών

«Τα τραγούδια του ελληνικού λαού» σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη (κριτική) –Ένα αιρετικό drag ορατόριο στο Φεστιβάλ Αθηνών

Για την παράσταση «Τα τραγούδια του ελληνικού λαού» με κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδόπουλου και σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών. Κεντρική εικόνα: © Karol Jarek.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

...
«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

«Lacrima: το υφαντό των δακρύων» της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν (κριτική) – Ένα νυφικό ως κοινωνικό σχόλιο σε μια έξοχη παράσταση

Για την παράσταση της Καρολίν Γκιγελά Ενγκιγέν [Caroline Guiela Nguyen] «Lacrima: το υφαντό των δακρύων» που παρουσιάστηκε στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου. Κεντρική εικόνα: © Jean-Louis-Fernandez.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος 

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Το καλοκαίρι της Κάρμεν» σε σκηνοθεσία Ζαχαρία Μαυροειδή (κριτική) – Ένας τρυφερός ύμνος για την ανδρική γκέι φιλία

«Το καλοκαίρι της Κάρμεν» σε σκηνοθεσία Ζαχαρία Μαυροειδή (κριτική) – Ένας τρυφερός ύμνος για την ανδρική γκέι φιλία

Για την ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή «Το καλοκαίρι της Κάρμεν». Τολμηρό φιλμ που όμως δεν πέφτει σε κλισέ και ανούσια δράματα. 

Γράφει η Φανή Χατζή

«Το Καλοκαίρι της Κάρμεν» είναι η απόλυτα καλοκαιρινή ταινία, ιδανική για ένα χαλαρό βραδάκι σε κάπ...

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Αντρές Μοντέρο: «Είμαστε άνθρωποι, πάντα θα μας αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια»

Αντρές Μοντέρο: «Είμαστε άνθρωποι, πάντα θα μας αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια»

Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου, εκδ. Διόπτρα) συνομιλούμε με τον Χιλιανό συγγραφέα Αντρές Μοντέρο [Andres Montero] για τον μαγικό ρεαλισμό και τη σπουδαιότητα της προφορικής αφήγησης.

Συνέντευξη στον Διονύσ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...
«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Η άλλη κόρη», της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ανί Ενρό [Annie Ernaux] «Η άλλη κόρη» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η σειρά των δύο αφηγήσεων, η δική μου και η δ...

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

Η ελληνική κουίρ λογοτεχνία ήταν πάντα εδώ

10 βιβλία + 1 διήγημα τα οποία διερευνούν την παρουσία του κουίρ στην ελληνική πεζογραφία.

Γράφει ο Κώστας Αγοραστός

Ανεξάρτητα από το πόσο απαγορευμένο θέμα αποτελούσε, από το πόσο θα σκανδάλιζε τους αναγνώστες, από το πόσοι εκδότες θα αρνούνταν να το...

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ