alt

Για το βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ Τορτίλα φλατ (μτφρ: Άρης Αλεξάνδρου, εκδ. Γκοβόστη)

Του Νίκου Ξένιου

Με γραφή που δυναμιτίζει τις βεβαιότητες του αναγνώστη, με τολμηρά σχήματα λόγου, ο Τζον Στάινμπεκ ψυχογραφεί τους ταπεινούς, άνεργους μιγάδες που κατοικούν στην Πεδιάδα της Τορτίλα. Οι παεζάνος της Τορτίλα είναι άστεγοι και ζουν από μικροκλοπές και απάτες. Κάθε κεφάλαιο του μυθιστορήματος μπορεί να σταθεί και από μόνο του ως διήγημα, όμως τα επεισόδια είναι οργανικά δεμένα, σ' ένα αφηγηματικό σύνολο που συνιστά το χρονικό της εφήμερης σύναψης μιας φιλίας. Φιλίας που διαρκεί όσο και η εστία της: ένα υποκατάστατο σπιτιού, μια σόμπα κι ένα φλασκί κρασί, στο πλάι τα σκυλιά ξαπλωμένα και τα μάτια ορθάνοιχτα μες στη νύχτα.

altΌταν δημοσιεύθηκαν οι Oυράνιες βοσκές (1932) και το Σ' έναν άγνωστο Θεό (1933), οι κριτικές που πήρε ο Στάινμπεκ ήσαν διθυραμβικές [1]. Ωστόσο η πραγματική αναγνώρισή του ήρθε με τη δημοσίευση της Τορτίλα Φλατ (1935). Αμόρφωτοι και αργόσχολοι, οριακά -ή απόλυτα- αλκοολικοί και με ελάχιστη έως καθόλου ιδιοκτησία, οι χωρικοί της Τορτίλα Φλατ είναι οικείοι και εγείρουν τη συμπάθεια του αναγνώστη, ενώ ο ηθικός κώδικας που διέπει τη ζωή τους είναι απόλυτα χαλαρός: όμως διαθέτουν την απλοϊκή αντίληψη των λαϊκών ανθρώπων. Χωρίς να τις τηρεί, ο υπόκοσμος αυτός πρεσβεύει λεκτικά τις αξίες που διακρίνουν τους «νηφάλιους», ευϋπόληπτους πολίτες μιας χώρας: αίσθηση τιμής και αξιοπρέπειας, πίστη, ισχυρή ηθική και αλτρουϊσμό.

Ακόμα ένα ποτηράκι...

Κάθε μεμονωμένη απόφασή τους της στιγμής διαπνέεται από την ευδιαθεσία μιας αλκοολούχας συνείδησης, που είναι ιδιαίτερα ευμετάβολη ως προς τις ηθικές αποτιμήσεις

Οι παεζάνος του Στάινμπεκ δεν είναι άρτιες προσωπικότητες, είναι προϊόντα της οικονομικής εξαθλίωσης και της κοινωνικής περιθωριοποίησης. Η παρανομία δεν τους αγγίζει, τουλάχιστον στον βαθμό που θα μετρίαζε το «φωτοστέφανο» ευσέβειας που τους διακρίνει. Μεταφυσικά στεγασμένοι σ' ένα δάσος θρησκόληπτων δεισιδαιμονιών, προκαταλήψεων, εμμονών και σκοταδιστικών πεποιθήσεων, οι ήρωες του μυθιστορήματος βαδίζουν τον -κατ' αυτούς- «δρόμο της Αρετής» μετά από σύντομο δισταγμό στο σταυροδρόμι που, με τη χιουμοριστική, συχνά ειρωνική μα πάνω απ' όλα επιεική πένα του συγγραφέα, διακλαδούται σε δύο πανομοιότυπους δρόμους Κακίας. Κάθε μεμονωμένη απόφασή τους της στιγμής διαπνέεται από την ευδιαθεσία μιας αλκοολούχας συνείδησης, που είναι ιδιαίτερα ευμετάβολη ως προς τις ηθικές αποτιμήσεις ή την αντικειμενική εκτίμηση του μεγέθους του παραπτώματος. Παρά την ειλικρινή πρόθεση απότισης φόρου τιμής στα ιδεώδη της φιλίας, της κοινοκτημοσύνης, του χρέους, της τιμιότητας, της ποιότητας ζωής, γρήγορα οι αναθυμιάσεις του κρασιού συσκοτίζουν τη συνείδησή τους και ανασύρουν ζωώδη ένστικτα αυτοσυντήρησης, παραβιάζοντας κάθε κανόνα ευπρέπειας, κάθε αξιοπρέπεια και κάθε όριο ιδιωτικότητας [2]. Ένα σχιζοφρενικό lifestyle, που πιθανόν -είπαν- ν' αντικατοπτρίζει τις προκαταλήψεις ενός λευκού εις βάρος των μεξικανο-αμερικανών κατοίκων της πεδιάδας. Όμως θα ήταν άδικο για τον Στάινμπεκ να του αποδοθεί μια τέτοια μικρόνοια. Η πηγή της έμπνευσής του βρίσκεται στην ποίηση.

altΙππότες μιας «άλλης» Στρογγυλής Τραπέζης

Ο κριτικός λογοτεχνίας Τζόζεφ Φόντενροουζ προσπάθησε να καταδείξει τις αναλογίες του μυθιστορήματος αυτού με τον θρύλο του Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης: μετά από μια ζοφερή παιδική ηλικία ο Αρθούρος της ιπποτικής μυθιστορίας κληρονομεί ένα βασίλειο και περνά απότομα στην ενηλικίωση ως κύριος της γης αυτής. Αντίστοιχα, ο Ντάνι της Τορτίλα Φλατ κληρονομεί δύο σπίτια. Ο νέος βασιλιάς έχει ν' αντιμετωπίσει τους υφισταμένους του βασιλείς και βαρόνους, που αρνούνται να πληρώσουν τον φόρο υποτελείας (αντίστοιχα, στην Τορτίλα, ο Πιλόν και ο Πάμπλο αρνούνται να πληρώσουν το ενοίκιο που τους αντιστοιχεί για το δεύτερο σπίτι που τους διαθέτει ο Ντάνι). Στο τέλος, όμως, τους νικά και συμφιλιώνεται μαζί τους, συγκαλεί δε όλους τους ιππότες (που στο μυθιστόρημα του Στάινμπεκ αντιστοιχούν στους φίλους του Ντάνι) σ' ένα είδος «στρογγυλής τραπέζης» και τους παραχωρεί γαίες (στον Στάινμπεκ ο Ντάνι τους παραχωρεί μια στέγη για να κοιμηθούν). Οι ιππότες δίνουν όρκο υποτελείας και αφοσιώσεως (αντίστοιχα, οι παεζάνος φίλοι του Ντάνι ορκίζονται «να μην αφήσουν ποτέ τον οικοδεσπότη τους να πεινάσει»). Ο βασιλιάς Αρθούρος προσβάλλεται από μια μυστηριώδη αρρώστια και για την θεραπεία της στέλνει τους ιππότες του να αναζητήσουν το Ιερό Γκράαλ. Η ανεύρεση του μυθικού δισκοπότηρου είναι δύσκολη, καθώς κανείς δεν γνωρίζει με ακρίβεια πού ακριβώς βρίσκεται, αλλά οι ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης, οπλισμένοι με αγάπη και εμπιστοσύνη προς τον βασιλιά τους, χωρίζονται και φεύγουν για τα πέρατα της γης, για την αναζήτησή του. Αντίστοιχα, στην Πεδιάδα της Τορτίλα, οι τρεις παεζάνος επικεντρώνουν όλη τους την ενέργεια στον κρυμμένο θησαυρό -το κομπόδεμα- του Πειρατή.

Η ρευστή ηθική των παεζάνος

Ο Στάινμπεκ δέχτηκε δριμεία κριτική για την παρουσίαση των παεζάνος. Στην εισαγωγή της έκδοσης του μυθιστορήματος από την «Modern Library», το 1937, ο συγγραφέας έγραψε, εν μέρει απολογούμενος έναντι όλου αυτού του κύματος κριτικής που δέχτηκε: «Δεν μου προέκυψε μια διαφορετική περιγραφή των παεζάνος. Είναι άνθρωποι που τους γνώρισα και τους συμπάθησα, και περιέγραψα και το περιβάλλον τους... καλοί, γελαστοί άνθρωποι, με υγιείς επιθυμίες και ευθύτητα στο βλέμμα. Εάν παρ' ελπίδα τους έβλαψα διηγούμενος μερικές από τις ιστορίες τους, ζητώ συγγνώμη. Δεν θα ξανασυμβεί.[3]».

Η φιλία των παεζάνος συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις και συνιστά τον πυρήνα ενός υποκατάστατου οικογένειας

Ο Ντάνι γυρνά από τον πόλεμο και βρίσκεται κληρονόμος δύο σπιτιών. Μετακομίζει στο ένα από τα δύο και ένας φίλος του μετακομίζει στο άλλο, με την προοπτική να πληρώνει νοίκι. Η φιλία των παεζάνος αυτών συγκεντρώνει τις προϋποθέσεις και συνιστά τον πυρήνα ενός υποκατάστατου οικογένειας. Η συνοχή της βασίζεται στην ανέχεια και την αλληλεξάρτηση, ενώ διαρκής και ακατάπαυστη είναι η διάθεση εξαπάτησης του ενός από τον άλλον. Το χαλαρό ηθικό πορτραίτο του ενοικιαστή διασταυρώνεται με τη φυσική ανικανότητα του ιδιοκτήτη να διαχειριστεί την ιδιοκτησία του. Στον εσώτερο πυρήνα του κουτοπόνηρου ψυχισμού και των δύο καιροφυλακτεί μια πρωτόγονη τάση κοινοκτημοσύνης εμποτισμένη με ανασφάλεια και αναθυμιάσεις τεκίλας. Αντίστοιχα, η απρόβλεπτη προσωπικότητα του ενοικιαστή μεταστοιχειώνει το άγχος της υποταγής μέσω της καταβολής του ενοικίου σε τάση διαρκούς αναβολής του χρέους: εθελοτυφλώντας στην οικονομική του υποχρέωση, την υποκαθιστά αυτομάτως με μια κοινή οινοποσία, δηλαδή με τη γενναιοδωρία του μοιράσματος. Στις ποσότητες, στα ποσοστά, στις αντιστοιχίες, το «μοίρασμα» αυτό διαφοροποιείται, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής και τον βαθμό ενστερνισμού των ιδεωδών της ισοδαισίας.

altΑνδρική ομοκοινωνικότητα και αισθησιασμός

Και τις γυναίκες -ή, τουλάχιστον, τη φαντασίωση των γυναικών- τις μοιράζονται οι παεζάνος, στα πλαίσια αυτής της στοιχειώδους κοινοκτημοσύνης, αρκεί να μην παρενοχλούν το ανδροκρατούμενο κλίμα του «τακιμιού» τους. Για παράδειγμα, το κοινωνικό κύρος της γλυκιάς πόρνης Ραμίρεθ ενισχύεται από τη στιγμή που ο παεζάνο εραστής της της δωρίζει μια ηλεκτρική σκούπα. Δεν έχει σημασία που το σπίτι της δεν διαθέτει ηλεκτρισμό. Αυτό το μηχάνημα από μόνο του της προσδίδει υπόσταση στη μικροκοινωνία της Τορτίλα. «Δεν ήταν όμορφη η παεζάνα αυτή με το στεγνό πρόσωπο, μα το κορμί της είχε κάτι το φιλήδονο στις κινήσεις του. Η φωνή της είχε μια βραχνάδα που πολλοί άντρες την εύρισκαν όλο νόημα. Τα μάτια της βγάζανε, πίσω από μια θολούρα που τα σκέπαζε, φλόγες αποχαυνωμένου πάθους που οι άντρες –εκείνοι οι άντρες που μόνο για τη σάρκα ενδιαφέρονται- το έυρισκαν ελκυστικό και πολύ προκλητικό (...) Ποιος στον κόσμο θα βρεθεί ποτέ να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα υπονοούμενου στη φράση της: "Ai amigo... a donde vas?" [4]»

Μια ιδιότυπη μορφή ιερότητας διαπνέει τα αγγίγματα των ανθρώπων, ερωτικά ή φιλικά. Ωστόσο πρόκειται για την ευτελή φλόγα ενός κεριού. Η φιλία των παεζάνος σβήνει σαν διάττων και αναλώνεται σ' εκείνη την πυρκαγιά που θα καταστρέψει την εστία του Ντάνι, το «φυλαχτό που τους δένει». Στο τέλος καθένας τους θα πάρει τον δρόμο του και το φεγγάρι θα στεγάζει πλέον τα βράδια αυτούς τους φυσικά κατατρεγμένους ανθρώπους, στον φυσικό λειμώνα της Τορτίλα. Ο σαρκασμός του Στάινμπεκ υπερσκελίζει τη νοσταλγία του για την κοινοκτημοσύνη, πιθανόν γιατί ο συγγραφέας ουδέποτε πίστεψε βαθιά σ' αυτήν.

Ιδιάζουσα αντίληψη πατριωτισμού

Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο ο συγγραφέας εργάστηκε ως πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας "New York Herald Tribune". Ο αμερικανικός στρατός τον είχε κρίνει ακατάλληλο για στράτευση, μετά από παρέμβαση των μυστικών υπηρεσιών και αποκάλυψη του ταξιδιού του στη Σοβιετική Ένωση [5]. Ακολούθησε η βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το 1962 [6]. Ανάμεσα στον Δεκέμβριο του 1966 και τον Μάιο του 1967 ο -εξηντατετράχρονος πλέον- Στάινμπεκ αφιέρωσε πενήντα οκτώ στήλες της εφημερίδας «Newsday» στον πόλεμο του Βιετνάμ, τασσόμενος απερίφραστα υπέρ της αμερικανικής παρέμβασης στο Βιετνάμ, ενώ τετρακόσιες χιλιάδες αναγνώστες του διάβαζαν αυτές τις στήλες [7].

Ο τόνος του ξαναέγινε σοβαρός και βαρύγδουπος στην Αμφίβολη μάχη (1936), στο Άνθρωποι και ποντίκια (1937) και στη συλλογή διηγημάτων Λονγκ Βάλεϊ (1938). Τα σταφύλια της οργής δημοσιεύθηκαν το 1939, πούλησαν δέκα χιλιάδες αντίτυπα μέσα σε μια βδομάδα και του χάρισαν το βραβείο Πούλιτζερ, το 1940.

Η απόδοση των χαρακτήρων στην Τορτίλα Φλατ προσιδιάζει στις τεχνικές του μαγικού ρεαλισμού της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας

Οι αξιολάτρευτοι παεζάνος του της Τορτίλα σήμερα θα θεωρούνταν τουλάχιστον ψυχωσικοί. Η εγκληματική -ή απλά παραβατική- τους φύση, ο αλκοολισμός τους, η σεξουαλική λαγνεία τους, που υπερβαίνει αυτήν του μέσου αστού, ακόμη και κάποιες μικρότερες παθολογίες που τους αποδίδει ο Στάινμπεκ, όλα αυτά θα διεγίγνωσκαν «περιθωριακούς» ή και «επικίνδυνους» ανθρώπους. Η απόδοση των χαρακτήρων στην Τορτίλα Φλατ προσιδιάζει στις τεχνικές του μαγικού ρεαλισμού της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, ιδιαίτερα στα κεφάλαια με τις νυκτερινές περιπλανήσεις στο δάσος των πεύκων, παρέα με τις σκιές των νεκρών. Είναι αξιοπρόσεκτο το πώς ο Στάινμπεκ κατορθώνει να τους καταστήσει οικείους, προσιτούς και κατανοήσιμους, προσδίδοντάς τους βαθειάν αντίληψη του ανήκειν, της εμπιστοσύνης, της συναδελφικότητας και της συνάφειας προς τον συνάνθρωπο, έστω και στα πλαίσια μιας χαλαρής ηθικής. Πρόκειται για εξανθρωπισμό των αντιηρώων αυτών, στην απόπειρα του μεγάλου συγγραφέα να συγκεφαλαιώσει, στην περίπτωσή τους, το κοινωνικό περιθώριο που αναπτύχθηκε στην Αμερική μετά την οικονομική κρίση του '29. 

[1] "That Steinbeck wrote this book at the age of only thirty is unbelievable. I'm going to be thirty in a couple of years, and I can't imagine having the life experience required to even think up of such various human lives and experiences", έγραψε ο Eli Bendersky.
[2] Πρόκειται για μια διεστραμμένη εκ των υστέρων ορθολογικοποίηση της παραβατικής συμπεριφοράς («twisted ex post rationalization»)
[3] Η πεδιάδα της Τορτίλα, σε μετάφραση Δήμου Νιώτη, Αθήνα, Λογοτεχνική Γωνία, 1952
[4] «Ε, φίλε, πού σε πάει ο δρόμος σου;»
[5] Οι λόγοι της απόρριψής του είναι χαρακτηριστικοί: "substantial doubt as to subject's loyalty and discretion"
[6] «Μεταξύ των τελικών υποψηφίων για το βραβείο ήταν επίσης ο γάλλος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ανούιγ, η δανέζα συγγραφέας Κάρεν Μπλίξεν, ο βρετανός συγγραφέας Λόρενς Ντάρελ και ο άγγλος ποιητής Ρόμπερτ Γκρέιβς, αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Σβένσκα Νταγκμπλάντετ». Διαβαθμισμένα ως τώρα έγγραφα της τετραμελούς Επιτροπής Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας, η οποία συνέταξε τον προκαταρκτικό κατάλογο των υποψηφίων, δείχνουν πως η επιτροπή συμφώνησε στην επιλογή του Στάινμπεκ --στα έργα του οποίου περιλαμβάνονται τα «Άνθρωποι και Ποντίκια» (1937) και «Τα Σταφύλια της Οργής» (1939)--, όμως μέλη της είχαν επιφυλάξεις. Οι άλλοι διεκδικητές θεωρήθηκαν πάντως ασθενέστεροι. Η υποψηφιότητα της Μπλίξεν, η οποία είχε γράψει μεταξύ άλλων το «Πέρα από την Αφρική» (1937), εγκαταλείφθηκε αφού η συγγραφέας πέθανε το Σεπτέμβριο. Το γεγονός ότι το βραβείο είχε δοθεί το 1960 στον γάλλο ποιητή Σεν-Τζον Περς, εξασθένησε τις ελπίδες του Ανούιγ. Ο Γκρέιβς θεωρούνταν κυρίως ποιητής, παρόλο που είχε γράψει επίσης ιστορικά μυθιστορήματα. Η ποίησή του δεν μπορούσε να συγκριθεί μ' αυτή του αμερικανού μοντερνιστή ποιητή Έζρα Πάουντ. Εντούτοις η υποστήριξη του Πάουντ στο φασισμό τον απέκλειε από τις υποψηφιότητες, αναφέρει στα σχόλιά του ο Χένρι Όλσον, μέλος της επιτροπής». (από σχετικό άρθρο της «Καθημερινής»)
[7] "Τhe columns caused much muttering in the newsroom at the time, not just because they were so fiercely hawkish but because many staffers considered them too unequivocal even for commentary", γράφει ο εκδότης του Άντονι Μάρρο.

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, η νουβέλα «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία» (εκδ. Κριτική).


altΤορτίλα φλατ
Τζον Στάινμπεκ
Μτφρ: Άρης Αλεξάνδρου
Εκδόσεις Γκοβόστη 2013
Σελ. 222, τιμή € 10,00

alt

 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ JOHN STEINBECK 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

Για το μυθιστόρημα του Λερντ Χαντ (Laird Hunt) «Ο νυχτερινός δρόμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου. Φωτογραφία: Λόρενς Μπέιτλερ 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη


...

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

Για το 34ο βιβλίο της εμβληματικής σειράς «Orbis Literæ», το μυθιστόρημα του Τούρκου συγγραφέα Ογούζ Ατάι [Oğuz Atay] «Αποσυνάγωγοι» (μτφρ. Νίκη Σταυρίδη, απόδοση ποιητικών τμημάτων: Δημήτρης Μαύρος, επίμετρο: Βασίλης Φ. Δρόλιας, εκδ. Gutenberg).

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης ...

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα της Ρετζίνα Πόρτερ [Regina Porter] «Οι ταξιδιώτες» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης, εκδ. Πατάκη).

Γράφει ο Κώστας Δρουγαλάς

Το ντεμπούτο της Αμερικανίδας Ρετζίνα Πόρτερ (Σαβάνα, Τζόρτζια) με τίτλο ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

Τιμητική διάκριση για την Άννα Πατάκη από το γαλλικό κράτος

Τιμητική διάκριση για την Άννα Πατάκη από το γαλλικό κράτος

Η εκδότρια Άννα Πατάκη τιμήθηκε από το γαλλικό κράτος με το παράσημο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών, για τη δράση της υπέρ της προώθησης των σύγχρονων Γάλλων συγγραφέων.

Επιμέλεια: Book Press

Τη Δευτέρα 23 Ιανουαρί...

Τρεις γάτες (διήγημα)

Τρεις γάτες (διήγημα)

Στα δύο της άρχισε να παχαίνει απότομα, έπαιρνε σχεδόν ένα κιλό τον μήνα· σαν αρνάκι που το τάιζαν για το Πάσχα. Δεν θυσιάστηκε βέβαια, αρρώστησε όμως. Τότε εκδηλώθηκε το αυτοάνοσο που την ταλαιπωρεί. Κεντρική εικόνα: Charles van den Eycken, The Jewel Box.

Της Αθηνάς Βογιατζόγλου ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ