Ένα σύγχρονο και καλοπαιγμένο έργο που εστιάζει στον έμφυλο ρόλο της γυναίκας στη σημερινή εποχή και πώς αυτός επιδέχεται αμφισβήτησης. Το έργο, σε συν-σκηνοθεσία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου και της Έλενας Τυρέα, παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Vault. (© X. Φυλακτοπούλου).
Γράφει ο Νίκος Ξένιος
Είδα την «Playlist μιας faultless μητρότητας» της Ευαγγελίας Γατσωτή, σε συν-σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου και Έλενας Τυρέα, στον Πολυχώρο Vault (Μελενίκου 26, Βοτανικό): μια παράσταση δυνατή, «χορογραφημένη» σε κινηματογραφικό ρυθμό και με αιφνίδια εναλλαγή φωτισμών και σκηνών.
Η Βούλα είναι μια γυναίκα που μεγάλωσε ως αντιπροσωπευτικός εκπρόσωπος της γενιάς τού 1970, μια baby boomer που εξιδανικεύει τα νιάτα της και την υποτιθέμενη αντισυμβατικότητα της ζωής της. Η παλιά ηθοποιός Κατερίνα Πολυχρονοπούλου ξανατολμά να βγει στη σκηνή υποδυόμενη τη Βούλα (ή Μπούλετ) του έργου, προτείνοντας μια περσόνα απενοχοποιημένης λεσβίας ντισκ τζόκεϊ που στα εξήντα της έχει αποτοξινωθεί από τον «μπάφο» αλλά συνεχίζει να υποστηρίζει τη μποέμ ανεμελιά και την αδιατάρακτη από τον χρόνο «εφηβεία» της, ανάγοντας τη συστηματική παραμέληση των παιδιών της σε αξία και τρόπο ζωής.
Η γοητευτική Ελη Δρίβα επιβάλλει την παρουσία της επί σκηνής υποδυόμενη τη Νόη, τη μία κόρη της Βούλας, μια τεχνοκράτισσα, καθηλωμένη στον υπολογιστή σύγχρονη κοπέλα που διατηρεί ένα ποσοστό φθόνου προς την αδελφή της και δρα υπογείως.
Η γοητευτική Ελη Δρίβα επιβάλλει την παρουσία της επί σκηνής υποδυόμενη τη Νόη, τη μία κόρη της Βούλας, μια τεχνοκράτισσα, καθηλωμένη στον υπολογιστή σύγχρονη κοπέλα που διατηρεί ένα ποσοστό φθόνου προς την αδελφή της και δρα υπογείως, παρά το γεγονός ότι τα δύο κορίτσια έχουν συνδεθεί μέσα από το φίλτρο της επιβίωσης και της αμοιβαίας φροντίδας.
Αντίστοιχα, η Δήμητρα Σύρου καθηλώνει με τη φυσικότητά της, υποδυόμενη τη Σοφία, την άλλη αδελφή, αυτήν που με νευρωτικό τρόπο βιώνει την επανάληψη των σκηνών της παιδικής της ηλικίας που πληγώνουν και αφήνουν ψυχικά κατάλοιπα. Η σχέση της (και η ενδόμυχη ομοιότητά της) με τη μητέρα Βούλα περνά όλα τα στάδια που δικαιώνουν ένα θεατρικό κείμενο: απόρριψη, θυμός, εναντίωση και σύγκρουση, συμφιλίωση, παραχώρηση, έως και ταύτιση. Και ο συνδετικός κρίκος είναι η πάλαι ποτέ ιδιότητα της καλλιτέχνιδος μητέρας ως Dj.
Το τέταρτο πρόσωπο του έργου είναι ανδρικό και το υποδύεται ο Αλέξανδρος Δαρμανής: ο Βίκτωρας, αρκετά ρεαλιστής και συμβιβασμένος με τους αγοραίους κανόνες της τέχνης.
Το τέταρτο πρόσωπο του έργου είναι ανδρικό και το υποδύεται ο Αλέξανδρος Δαρμανής: ο Βίκτωρας, αρκετά ρεαλιστής και συμβιβασμένος με τους αγοραίους κανόνες της τέχνης, κινείται σε ανοιχτούς ορίζοντες και με μεγάλο ποσοστό ανοχής σε μια σφαίρα που τον εξυπηρετεί μεν, αφήνει όμως χώρο και στις γυναίκες που τον περιβάλλουν να αναπνεύσουν. Η ερωτική σύνδεσή του προς αυτές προσλαμβάνει διαστάσεις που παράγουν τη σύγκρουση, ο ίδιος όμως παραμένει αλώβητος απ’αυτήν, βουτηγμένος καθώς είναι στην ετεροκανονικότητά του. Παραμένει ένας συμπαθής χαρακτήρας, ωστόσο.
Το νόημα που απορρέει από αυτό το πρωτότυπο και καλοπαιγμένο έργο είναι ότι το σύνολο των κοινωνικών επιταγών που αφορούν στον έμφυλο ρόλο της γυναίκας είναι επιδεκτικό αμφισβήτησης, όποιο και αν είναι το κόστος και όποιες κι αν είναι οι ενστάσεις. Δεδομένου, δε, ότι κάθε ανατροφή παιδιού γίνεται σε μεγάλο βαθμό αυτοσχεδιαστικά, είναι αναπόφευκτο ο ρόλος της μητρότητας να εμπεριέχει μια λίστα λαθών και να παράγει μια σειρά τραυμάτων.
Ε, λοιπόν, το έργο της κυρίας Γατσωτή διδάσκει πως ο κοινωνικός ρόλος της μητρότητας (καλώς ή κακώς παιγμένος) μπορεί να έχει απήχηση στον ψυχισμό των παιδιών μόνο υπό την προϋπόθεση η γυναίκα-μητέρα να είναι συνεπής προς τον εαυτό της, το αξιακό της σύστημα και τις επιλογές της, όσο ακραίες και αν είναι αυτές. Και ιδιαίτερα όταν η λίστα των «σφαλμάτων» μιας γονεϊκής ανεπάρκειας μπορεί να μετατραπεί σε μια δημιουργική “playlist” τραγουδιών που θα χορέψουν μαζί μητέρα και κόρη, αίροντας το χάσμα γενεών που τις χωρίζει και ανασυνθέτοντας ποιητικά τον ομφάλιο λώρο που τις συνδέει.
Η Ευαγγελία Γατσωτή είναι η συγγραφέας του «Νυχιάνγκ» που ανέβηκε στο Θέατρο Πορεία, καθώς και του διαγωνιζόμενου στο Outreach Project θεατρικού έργου «Ο Γιάννης το Βούδι».
Η Ευαγγελία Γατσωτή είναι η συγγραφέας του «Νυχιάνγκ» που ανέβηκε στο Θέατρο Πορεία, καθώς και του διαγωνιζόμενου στο Outreach Project θεατρικού έργου «Ο Γιάννης το Βούδι». Μέσα από τη γνωριμία της με την αείμνηστη Χρύσα Σπηλιώτη, μέσα από τη συναναστροφή της με τη Δέσποινα Γλέζου, μετά από πολλές δοκιμές σε θεατρικές ομάδες της Νάξου και σε σεμινάρια θεατρικής γραφής, φαίνεται πως έχει αναπτύξει ένα αναγνωρίσιμο θεατρικό ιδιόλεκτο, με χαρακτήρες αναγνωρίσιμους και πολυδιάστατους, με πλοκές ενδιαφέρουσες και πρωτότυπες, με χιούμορ και οξυδέρκεια στην πέννα της.
Η playlist μιας faultless μητρότητας
Συγγραφέας: Ευαγγελία Γατσωτή
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου - Ελενα Τυρέα
Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Δαρμανής, Ελη Δρίβα, Κατερίνα Πολυχρονοπούλου, Δήμητρα Σύρου
⌖ Πολυχώρος Vault
＊ Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Το νέο του μυθιστόρημα «Αλλοτεκοίτη – Εκεί που χάθηκε η βλάστηση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.
