o glaros

Για την παράσταση «Ο γλάρος» σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Διαμαντή στο Θέατρο Σημείο και την παράσταση «Πλατόνοφ» σε σκηνοθεσία Δανάης Σπηλιώτη στο Νέο Θέατρο Θησείον. Κεντρική εικόνα: Από την παράσταση «Ο γλάρος». Φωτογραφία © Σταύρος Χαμπάκης. 

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

O Άντον Παύλοβιτς Τσέχοφ, ο συγγραφέας που συγκέρασε «το βαθύ με το ρηχό, το μεγαλοπρεπές με το μηδαμινό, το τραγικό με το γελοίο», απασχολεί για μιαν ακόμη φορά τις αθηναϊκές σκηνές, καθώς νέοι και ταλαντούχοι σκηνοθέτες διαβάζουν τις γραμμές των έργων του με την απόλυτα προσωπική τους ματιά.

Οι παράφοροι έρωτες που αναθυμάται η Αρκάντινα στον «Γλάρο» φαίνεται να έχουν προσχεδιαστεί στο νεανικό έργο του που σώθηκε υπό την επωνυμία «Πλατόνοφ».

«Ο γλάρος» του Άντον Τσέχοφ
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Διαμαντής
Παίζουν: Ιωάννα Μακρή, Δημήτρης Μανδρινός, Μανταλένα Καραβάτου, Βαγγέλης Ρόκκος, Περικλής Μοσχολιδάκης, Δανάη Παπουτσή.
⌖ Θέατρο Σημείο

Με την παράστασή του στο Θέατρο Σημείο, ο Αλέξανδρος Διαμαντής κάνει μιαν ιδιότυπη προσέγγιση του «Γλάρου» – τονίζει τον σαρκασμό που διέπει αυτό το κλασικό έργο, που έκανε πρεμιέρα το 1896 και αρχικά σημείωσε αποτυχία.

Ένα βαθυστόχαστο σκηνικό δημιούργημα που αναδείχθηκε μέσα από τον ψυχολογικό ρεαλισμό του Στανισλάβσκι και που διακρίνεται για την επίμεικτη διάθεσή του: τον θαυμασμό για την ανθρώπινη φύση, από τη μια, και την απέχθεια για τη νοσηρή κοινωνική ταυτότητα του ανθρώπου, από την άλλη, σε μια Ρωσία όπου οι ανθρώπινες σχέσεις αποσυντίθενται και προσδοκούν το σπέρμα μιας νέας εκκίνησης.

Το κείμενο εμπλουτίζει οργανικά με αποσπάσματα από τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Εκκλησιαστή και τις Ελεγείες του Ντουίνο του Ρίλκε.

Ο κύριος Διαμαντής εστιάζει στην αγωνιστική σήμανση κάποιων λόγων του Τσέχοφ, ενώ εμπλουτίζει οργανικά το κείμενο με αποσπάσματα από τον Ρίτσο, τον Σεφέρη, τον Εκκλησιαστή και τις Ελεγείες του Ντουίνο του Ρίλκε.

Διαστάσεις μυθικού ήρωα

Μέσα από τις αντιξοότητες της ζωής τους, οι ήρωες του «Γλάρου» προσπαθούν να διασώσουν κάτι, ενώ φαντάζονται τους εαυτούς τους σε διαστάσεις μυθικού ήρωα. Ο σκηνοθέτης επικεντρώνει στην πολιτικότητα, στην ιδεολογική διάσταση και στις κοινωνικές αναζητήσεις που κρύβουν οι βλέψεις τους, υπό το πρίσμα της διαρκούς ματαίωσης.

Οι απογοητευμένοι πρωταγωνιστές της δικής του εκδοχής του Τσέχοφ κινούνται ανάμεσα στις καρέκλες της σκηνής, τις επανατοποθετούν, τις μετατοπίζουν, τις συσσωρεύουν, αναρριχώνται πάνω τους σε επισφαλείς ισορροπίες, πάντως με κάθε τρόπο κινούνται κατά χορευτικό τρόπο: η κίνηση της Νικολέτας Γκριμέκη υπηρετεί απόλυτα τη σύλληψη, και το ίδιο ισχύει για τους φωτισμούς του Χρήστου Τζιόγκα και για τα κοστούμια της Άσης Δημητρολοπούλου.

Συγκινητική είναι η Δανάη Παπουτσή στον ρόλο της Μάσσα, ιδιαίτερα όπως αυτή εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Το ποτό, η παραμέληση του εαυτού, η ματαιωμένη αγάπη, σε μια ερμηνεία πολύ εσωτερική που δονείται από έναν λυγμό χαρακτηριστικό της καλής αυτής ηθοποιού.

Η Ιωάννα Μακρή είναι απολύτως ταιριαστή με τον ρόλο μιας παλιάς ηθοποιού που κοιτάζει αφ’ υψηλού το σκηνικό δημιούργημα του γιου της, καθώς η σκηνική της πείρα την προικίζει με βαρύτητα και σαρκασμό πολύ χαρακτηριστικό της Αρκάντινα.

Συγκινητική είναι η Δανάη Παπουτσή στον ρόλο της Μάσσα, ιδιαίτερα όπως αυτή εξελίσσεται μέσα στον χρόνο. Το ποτό, η παραμέληση του εαυτού, η ματαιωμένη αγάπη, σε μια ερμηνεία πολύ εσωτερική που δονείται από έναν λυγμό χαρακτηριστικό της καλής αυτής ηθοποιού.

Ο ύμνος της Γ' Διεθνούς 

Ο τρόπος με τον οποίο ο Τρέπλιεφ προσεγγίζει την Τέχνη δικαιολογεί την επιστράτευση του ύμνου της Γ’ Διεθνούς. Αλλά και ο τρόπος με τον οποίον απαιτεί την προσοχή και εκβιάζει τα συναισθήματα των άλλων προδίδει κάποια στοιχεία αυταρχισμού: ο Δημήτρης Μανδρινός ακολουθεί μια μανιέρα που απαρεγκλίτως θα τον οδηγήσει σε ισχυρή απόδοση του χαρακτήρα που υποδύεται, με τον κίνδυνο όμως να ολισθήσει σε κάποιες κινησιολογικές υπερβολές. Η Νίνα της Μανταλένας Καραβάτου είναι αρκούντως τραγική, ακολουθεί τα χνάρια μεγάλων ερμηνειών και θα ανακινήσει, σίγουρα, πολλές συζητήσεις.

Ο Βαγγέλης Ρόκκος ως Τριγκόριν κρατά, κατά τη γνώμη μου, τα ερμηνευτικά σκήπτρα της παράστασης: η απόλυτα ισορροπημένη, ελεγχόμενη φωνή του, η παραμικρή του κίνηση, το ανεπαίσθητο χαμόγελό του, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθεί τα τεκταινόμενα όταν βρίσκεται εκτός δράσης, όλα προδίδουν τη θεαματική εξέλιξή του ως ηθοποιού τα τελευταία χρόνια.

Ο Περικλής Μοσχολιδάκης έχει την απαιτούμενη συγκρότηση ως ηθοποιός για να επιβάλει τον εαυτό του επί σκηνής, προσδίδοντας ένα αμιγώς τσεχοφικό «άγγιγμα» στον ρόλο του. Ο Βαγγέλης Ρόκκος ως Τριγκόριν κρατά, κατά τη γνώμη μου, τα ερμηνευτικά σκήπτρα της παράστασης: η απόλυτα ισορροπημένη, ελεγχόμενη φωνή του, η παραμικρή του κίνηση, το ανεπαίσθητο χαμόγελό του, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο παρακολουθεί τα τεκταινόμενα όταν βρίσκεται εκτός δράσης, όλα προδίδουν τη θεαματική εξέλιξή του ως ηθοποιού τα τελευταία χρόνια.

Ο ιδιαίτερα καλλιεργημένος, βαθύτατα προβληματιζόμενος και με τεράστια θεατρική σκευή Αλέξανδρος Διαμαντής έχει σπουδάσει Θεωρία και Ιστορία της Τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και έχει κάνει μεταπτυχιακό στις Πολιτισμικές και Κινηματογραφικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πέρα από τον «Γλάρο», έχει στο ιστορικό του πέντε ακόμη σκηνοθετικές δημιουργίες: τον «Ντον Ζουάν» (2021), τον «Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο» (2020), τον «Κοριολανό» (2017) και τον «Βέρθερο» (2016). Επειδή πρόκειται για μια πολύπλευρη προσωπικότητα, δεν πρέπει να παραλειφθεί εδώ και η περσινή του εμφάνιση στον χώρο της πεζογραφίας (Ας φύγουμε λοιπόν, εκδ. Καστανιώτη).

platonof

Πλατόνοφ του Άντον Τσέχοφ
Σκηνοθεσία: Δανάη Σπηλιώτη
Παίζουν: Νίκη Βακάλη, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Στέλιος Θεοδώρου, Κωστής Καλλιβρετάκης, Κλεοπάτρα Μάρκου, Κατερίνα Νταλιάνη, Ντίνος Ποντικόπουλος, Αντώνης Χρήστου.
⌖ Nέο Θέατρο Θησείον

Το μακροσκελές πρωτόλειο έργο του Τσέχοφ «Πλατόνοφ» (1923) ανεβάζει η Δανάη Σπηλιώτη στο Νέο Θέατρο Θησείον, σε μια δραματουργική επεξεργασία που τιθασεύει το τεράστιο σε έκταση αυτό έργο σε μια «σφιχτή» παράσταση δύο ωρών.

Καλοκαιρινή συνάθροιση στο κτήμα της χήρας Άννας Πετρόβνα. Σκηνικό καταρρέοντος πλούτου και ρομαντικό κλίμα με μουσικά όργανα και έναν εσμό επίπλων διαφορετικών στιλ. Γεμάτοι απωθημένα, κάποιοι καλεσμένοι περιμένουν την άφιξη του Πλατόνοφ: οι ίδιες προθέσεις χαρακτηρολογίας όλης της δραματουργικής παραγωγής του Τσέχοφ που θ’ ακολουθήσει.

Έργο αργής ρυθμικής

Ένα έργο αργής ρυθμικής, όπου τα τεκταινόμενα προσλαμβάνουν συμβολικές διαστάσεις και όπου τα πρόσωπα συνθέτουν παλίμψηστο της φεουδαρχικής ρωσικής κοινωνίας που αποσυντίθεται, ακριβώς όπως και στον «Βυσσινόκηπο».

Κακοδιαχείριση, αδράνεια, αμετροέπεια και τυχοδιωκτισμός, αυτά είναι τα κύρια γνωρίσματα των ηρώων του «Πλατόνοφ», δοσμένα υπό ανθρωπολογικό πρίσμα και με μεγάλη κατανόηση από τον νεαρό Τσέχοφ. Η γκάμα των διαθέσεων κυμαίνεται από υπεροψία, ρομαντική ενατένιση, ανεδαφικότητα και νοσταλγία έως χαμέρπεια, δολιότητα και σαρκασμό.

Ο Πλατόνοφ είναι ένας άπληστος δάσκαλος. Μια δονζουανική φυσιογνωμία γεμάτη αλαζονεία και κυνισμό.

Επικρατούν, όμως, το ανεκπλήρωτο των ερώτων, καθώς και μια διάθεση spleen, έντονης πλήξης και μια έντονη τάση φυγής από την πραγματικότητα, που χαρακτηρίζουν κυρίως τον ίδιο τον Πλατόνοφ: ο άπληστος αυτός δάσκαλος, δονζουανική φυσιογνωμία γεμάτη αλαζονεία και κυνισμό, γίνεται ηθμός για ν’αποκαλυφθούν οι ψυχικές αναπηρίες όλων των γύρω του.

Καθρέφτης της ανεπάρκειας

Γίνεται καθρέφτης της ανεπάρκειας των τάχατες ερωτευμένων γυναικών, των προδοτικών ανδρών, των ηττοπαθών μικροαστών, των ψοφοδεών, μποέμ καιροσκόπων, τα πορτραίτα των οποίων παρουσιάζονται σατιρικά, χωρίς αυτό να τα στερεί από την τραγικότητά τους.

Ο Κωστής Καλλιβρετάκης κάνει μιαν ιδιότυπη προσέγγιση του ρόλου του Πλατόνοφ που αντιστοιχεί προς αυτό που έχει ο θεατής στο μυαλό του, όμως σε κάποιες στιγμές περνά σε μια «καρικατουρίστικη» υπερβολή: δεν αποκλείω αυτό να εμπίπτει στις προθέσεις της σκηνοθέτιδος, ωστόσο υπονομεύει, κατά την άποψή μου, το κατά βάσιν μελαγχολικό προφίλ αυτού του «ψευδοφιλόσοφου», που προοιωνίζεται τον Τριγκόριν του «Γλάρου».

Ξεχωρίζει σαφώς ο Ντίνος Ποντικόπουλος στον ρόλο του κερδοσκόπου Πορφίρι: μια ερμηνεία διαποτισμένη από αυτοσαρκασμό και θλίψη, πολύ σαρκαστική στη σκηνή της αναπόλησης άλλων εποχών.

Νεανικές, δυναμικές οι παρουσίες του Στέλιου Θεοδώρου και της Κλεοπάτρας Μάρκου στην εναρκτήρια σκηνή του σκακιού του κυνικού νεαρού γιατρού με την Άννα Πέτροβνα. Η Κλεοπάτρα Μάρκου έχει βαθύτατα μελετήσει τον ρόλο της –που είναι ρόλος ντίβας του θεάτρου, εφόσον το έργο έχει οικοδομηθεί γύρω από αυτήν– της λείπει όμως η εσωτερικότητα. Αντίθετα, ξεχωρίζει σαφώς ο Ντίνος Ποντικόπουλος στον ρόλο του κερδοσκόπου Πορφίρι: μια ερμηνεία διαποτισμένη από αυτοσαρκασμό και θλίψη, πολύ σαρκαστική στη σκηνή της αναπόλησης άλλων εποχών.

Κορυφαία εμφάνιση

Κορυφαία η εμφάνιση του Αντώνη Χρήστου στον ρόλο του Σεργκέι, ιδιαίτερα στη σκηνή με την κουβέρτα και στη σκηνή όπου εκλιπαρεί τον Πλατόνοφ «να του αφήσει» την αποπλανημένη σύζυγό του. Επίσης, εξαιρετική ως Μαρία Γεφίμοβνα είναι η Κατερίνα Νταλιάνη: η δική της ερμηνεία της εύθικτης, υστερικής προσωπικότητας μιας νεαρής φοιτήτριας που έχει υποστεί σεξιστική προσβολή (ίσως υπαινιγμός για τα όσα επικαιροποιούνται στις μέρες μας) βγαίνει απευθείας από τα κιτάπια του Τσέχοφ. Το ίδιο υποστηρίζω για τη Σάσα της Νίκης Βακάλη και για τη Σοφία της Νικόλ Δημητρακοπούλου.

Η μετάφραση του Κώστα Θεοφάνους επιτρέπει την επικαιροποίηση ενός κλασικού κειμένου, χωρίς να υποπίπτει σε σφάλματα εκχυδαϊσμού.

Η μετάφραση του Κώστα Θεοφάνους επιτρέπει την επικαιροποίηση ενός κλασικού κειμένου, χωρίς να υποπίπτει σε σφάλματα εκχυδαϊσμού. Ο Δημήτρης Χατζηζήσης, ενεργός μουσικός επί σκηνής, αθροίζεται τελικά στους χαρακτήρες της παράστασης της κυρίας Σπηλιώτη, ενώ ο σκηνικός χώρος (Ελένη Χαḯνη), όπως έχει διαμορφωθεί σε μήκος, επιτρέπει πολλά επίπεδα και αφήνει τους ηθοποιούς διαρκώς επί σκηνής, ακόμη και όταν προς στιγμήν αποσύρονται: το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση «μοιράσματος» κάποιων κοινών συναισθημάτων που συνδέουν όλους τους παρευρισκόμενους σ’ αυτό το είδος αποσυντιθέμενου «συμποσίου». Όσο για τη χρονικότητα της παράστασης, αυτή επιμηκύνεται και σκοπίμως είναι ασύμπτωτη με τη διάρκεια μιας βραδιάς.


 Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Το νέο του μυθιστόρημα «Αλλοτεκοίτη – Εκεί που χάθηκε η βλάστηση» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική. 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

Για την multi παράσταση «Respublika» του Λούκας Τβαρκόβσκι [Lukasz Twarkowski], σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία παρουσιάστηκε στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα. Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Πολωνός σκηνοθέτ...

«C la vie» του Σερζ Εμέ Κουλιμπαλί (κριτική) – Μια χορευτική τελετή μύησης

«C la vie» του Σερζ Εμέ Κουλιμπαλί (κριτική) – Μια χορευτική τελετή μύησης

Για την παράσταση «C la vie» του Σερζ Εμέ Κουλιμπαλί [Serge Aimé Coulibaly] που παρουσίασε η ομάδα Faso Dance Theatre στο Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260). Kεντρική εικόνα: © aefestival.gr.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

  ...

Σαββατοκύριακο στην Πειραιώς 260: Hip hop battles – Βαλέρια Δημητριάδου – Γιάννης Σκουρλέτης

Σαββατοκύριακο στην Πειραιώς 260: Hip hop battles – Βαλέρια Δημητριάδου – Γιάννης Σκουρλέτης

Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου: Hip hop battle στην πλατεία, θεατρική παράσταση στον Χώρο Ε και ένα Drag ορατόριο στον Χώρο Β παρουσιάζονται στην Πειραιώς 260.

Επιμέλεια: Book Press

AEF Urban Dance Contest
Hip hop battle & All styles battle ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

Για τη συλλογή διηγημάτων της Πόπης Φιρτινίδου «Τηρούμενες αναλογίες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων). Κεντρική εικόνα: Πίνακας από τον Αργυρό Ουμβέρτο (1884 - 1963) με τίτλο «Ο παππούς» (1912) / Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Η ψυχολογί...

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

Για την multi παράσταση «Respublika» του Λούκας Τβαρκόβσκι [Lukasz Twarkowski], σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία παρουσιάστηκε στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα. Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Πολωνός σκηνοθέτ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ