treis parastaseis gia mian agria epoxi kentriki

Είδαμε στο Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260 τρεις εντυπωσιακές παραστάσεις. Φωτογραφίες © Βάσια Αναγνωστοπούλου

Του Νίκου Ξένιου

Στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην Πειραιώς 260, τρεις εντυπωσιακές παραστάσεις του πρώτου δεκαπενθημέρου του Ιουλίου είχαν ως κοινό στοιχείο έναν υψηλό βαθμό αγριότητας: εκπεφρασμένη, όπως ήταν, με διαφορετικά μέσα, αυτή η αγριότητα με προβλημάτισε. Βεβαίως η τέχνη είναι γνήσια και ουσιαστική όταν αντικατοπτρίζει τα γνωρίσματα της εποχής μας, αλλ’ ακόμη δυσκολεύομαι να δεχτώ την απελπισία ως μετωπίδα στην προθήκη κάθε καλλιτεχνικής πρότασης. Αυτή η απαισιόδοξη προσέγγιση έχει ήδη επισημανθεί και στις προηγούμενες χρονιές του φεστιβάλ και έχει γίνει σήμα κατατεθέν της διεθνούς σκηνής, σε σημείο μια παράσταση που δεν είναι επαρκώς ανθρωποφαγική, σαρκαστική ή θανατόφιλη να μην μπορεί εύκολα να χαρακτηριστεί ρηξικέλευθη ή σύγχρονη (αλλά ετούτη είναι μια τεράστια συζήτηση που θα ’θελα να επαναφέρω στο προσεχές μέλλον).

Έτσι, ο Φιλίπ Κεν οικοδομεί, για μιαν ακόμη φορά, ένα μικροσύμπαν από μορφές πρωτοειδωμένες, που υποσκάπτουν τους θεσμούς και τα κοινωνικά δεδομένα δραπετεύοντας σ’ έναν καρτουνίστικο κόσμο «πλαστικοποιημένης» οικολογικής ισορροπίας. Από την άλλη, το ηχοσύστημα house dance της Κατερίνας Ανδρέου διαφοροποιεί την τεχνική του σόλο χορού της σε μια μορφή οργής εκπεφρασμένης σε χορό επαναστατικό. Τέλος, ο Αντώνης Φωνιαδάκης υπογραμμίζει την επιθετικότητα και την αποτυπώνει στην κίνηση των ερμηνευτών του, που κυριολεκτικά «ξεθεώνονται» επί σκηνής για να δηλώσουν την ένσταση και την οργή τους.

treis parastaseis gia mian agria epoxi 01

Τα λυπημένα σκιάχτρα του Φιλίπ Κεν

Ο Γάλλος δραματουργός, σκηνοθέτης και οπτικός ιλλουζιονίστας Philippe Quesne παρουσιάζει το «Farm fatale», το τρίτο έργο του που παρακολουθεί το ελληνικό κοινό, διατηρώντας αμείωτες τις θετικές εντυπώσεις των προηγούμενων «θεατρικών οικοσυστημάτων» του. Στη «Μελαγχολία των δράκων» (2016) η αποκάλυψη της ψευδαίσθησης των καταναλωτικών αντικειμένων που συνθέτουν τον σύγχρονο τεχνολογικό πολιτισμό ήταν πηγή απόλυτης Μελαγχολίας. Στο «Crash Park: Η ζωή ενός νησιού» (2018) είχαμε δει ναυαγούς ενός αεροπορικού δυστυχήματος να αναπλάθουν μια pulp εκδοχή του δυτικού πολιτισμού στην ερημιά, προτείνοντας μιαν ιδιότυπη «νιρβάνα» ως λύση στα πολιτισμικά αδιέξοδα. Τώρα, με το «οικοφουτουριστικό» παραμύθι «Farm fatale», με τη naῑveté του «φτωχού θεάτρου», με έναν εξώφθαλμο παιδισμό που προσιδιάζει στην «ημιανθρώπινη» φύση του σκιάχτρου, με αισθητική κατασκευασμένου νεραϊδοπαιχνιδιού και με φωτιστικές συνθήκες καθαρού κόμικ από τον Fabien Bossard, ο Philippe Quesne αναδεικνύει την ανθρωπινότητα του ανδρείκελου, της κούκλας, ενώ με απόλυτα υπονομευτικό χιούμορ καταγγέλλει την απανθρωπιά και την ανικανότητα του «κανονικού» ανθρώπου να διαχειριστεί το οικοσύστημα.

Στη «Μοιραία Φάρμα», που είναι «fatale», και σαν παλιά σταρ του σινεμά, και ως «μετα-ανθρώπινη», μετα-ιστορική συνθήκη αγροτικού, πλαστικοποιημένου ερζάτ της Φύσης, οι διακειμενικές αναφορές είναι έντονες: ξεπηδώντας απευθείας από τις σελίδες του Φλωμπέρ Μπουβάρ και Πεκισέ (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Πόλις), το σκιάχτρο του Πεκισέ που ονειρεύεται να ζήσει σ’ αυτήν τη δυσεπίτευκτη φάρμα θα συναντηθεί με τέσσερα ακόμη λυπημένα σκιάχτρα, που θα μπορούσαν να είναι και λυπημένοι κλόουν ή λυπημένα ζόμπι-ακτιβιστές ή οικολόγοι. Όλοι μαζί θα μετατραπούν από «απειλή για τα κοράκια» (scarecrows) σε «φροντίδα για τα κοράκια» (carecrows), καθώς η εξαφάνιση των πουλιών σημαίνει αυτομάτως συνθήκες ανεργίας.

...με τα εξαιρετικά κοστούμια της Nora Stocker, τις μάσκες της Brigitte Frank και τις υπέροχες σκηνικές κατασκευές του Quesne και της Nicole Marianna Wytyczak να πλαισιώνουν τη σύλληψη [...] μιας αντεστραμμένης αριστοφανικής Νεφελοκοκκυγίας.

Έτσι τα συμπαθέστατα, μελαγχολικά και δυσκίνητα σκιάχτρα θα ιδρύσουν μιαν αυτόκλητη κοινωνία ουτοπίας, όπου θα αποδειχθεί χρήσιμη η μαγνητοφώνηση των τιτιβισμάτων όσων πουλιών απομένουν, εις επήκοον των επερχόμενων γενεών και όπου θα συντηρηθεί ζεστό το «κοσμογονικό αυγό» της Δημιουργίας, όπως θα το καταλάβαινε ο Ησίοδος ή και ο συγγραφέας στοχαστικού δοκιμίου E.B. White: ο ρομαντισμός εκφράζεται με το τραγούδι στον ραδιοφωνικό τους σταθμό. Οι κλοουνέσκ μορφές τους (τέσσερις ανδρικές και μια γυναικεία) οδηγούν στα μονοπάτια μιας σύγχρονης Κομέντια ντελ άρτε, με τα εξαιρετικά κοστούμια της Nora Stocker, τις μάσκες της Brigitte Frank και τις υπέροχες σκηνικές κατασκευές του Quesne και της Nicole Marianna Wytyczak να πλαισιώνουν τη σύλληψη μιας ακόμη Newfoundland συγγενούς προς τον κόσμο του Ντίσνεϊ, μιας «μετααποκαλυπτικής» μορφής επιβράδυνσης του ρυθμού του κόσμου, μιας αντεστραμμένης αριστοφανικής Νεφελοκοκκυγίας.

Σύλληψη – Σκηνικά – Σκηνοθεσία Philippe Quesne
Συνδημιουργία – Ερμηνεία Sebastien Jacobs (δημιουργία ρόλου από τον Stefan Merki), Nuno Lucas (δημιουργία ρόλου από τον Damian Rebgetz),
Anne Steffens (δημιουργία ρόλου από την Julia Riedler), Gaëtan Vourc’h
Συνεργασία στα σκηνικά Nicole Marianna Wytyczak
Συνεργασία στα κοστούμια Nora Stocker
Μάσκες Brigitte Frank
Διεύθυνση σκηνής Loïc Even
Φωτισμοί Fabien Bossard
Ήχος Félix Perdreau
Δραματουργία Martin Valdés-Stauber
Συνεργασία στη δραματουργία Camille Louis
Παραγωγή περιοδείας Vivarium Studio
Παραγωγή Münchner Kammerspiele – Munich
Συμπαραγωγή Nanterre-Amandiers, centre dramatique national

 

treis parastaseis gia mian agria epoxi 02

Το απόλυτο πένθος του σώματος της Κατερίνας Ανδρέου

Στο έργο «Mourn, baby, mourn» η Κατερίνα Ανδρέου επανέρχεται στην προβληματική της παλαιότερης παράστασής της «Rave to lament», για να καταγγείλει τη σύνθλιψη που επιβάλλει η εξουσία στο άτομο. Χτίζοντας τον δικό της τοίχο σε αργούς ρυθμούς, δημιουργεί μοτίβα/παραλλαγές που αυτονομούν το άτομο έναντι ενός εξωτερικού παράγοντα καταναγκασμού. Στον πρόσφατα οικοδομημένο τοίχο (που από μόνος του παράγει τη συνθήκη αποξένωσης και περιορισμού) προβάλλεται υπό μορφήν τρέχοντος κειμένου μια σειρά βιοσοφικών διαπιστώσεων, σιωπηρών εκμυστηρεύσεων και άηχων εκμυστηρεύσεων υπαρξιακού χαρακτήρα, ενώ η μουσική υπόκρουση –δικής της επιλογής ή και σύνθεσης– αποτελεί εργαλείο σκηνικής επιτέλεσης ιδιαίτερα ουσιαστικό.

Ο θεματολογικός άξονας της παράστασης αποκτά φωνή και ουσία μέσα από αυτήν την κάθετη, διαρκή προβολή που θίγει τα απομεινάρια του αξιακού συστήματος και των πολιτικών υποσχέσεων των τριών προηγουμένων δεκαετιών και τη ματαίωση των ονείρων τριών τουλάχιστων γενεών ανθρώπων. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Κατερίνας Ανδρέου είναι πως η επιστράτευση του street dance δεν είναι προσχηματική, ούτε συνιστά μόνο στυλιστική επιλογή, αλλά εντάσσεται σε μια πολιτική προσέγγιση του ζητήματος της ατομικής αντίδρασης και γίνεται έμβλημα μιας σολιστικής κορύφωσης: It takes two to tango, but one to techno, όπως δήλωσε σε παλαιότερη συνέντευξή της η προκλητική και πολιτικοποιημένη καλλιτέχνις.

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση της Κατερίνας Ανδρέου είναι πως η επιστράτευση του street dance δεν είναι προσχηματική, ούτε συνιστά μόνο στυλιστική επιλογή, αλλά εντάσσεται σε μια πολιτική προσέγγιση του ζητήματος της ατομικής αντίδρασης...

Tο street dance (που πλέον είναι ξανά δημοφιλές στη διεθνή σκηνή του χορού) έχει τη δική του τεχνική, που είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Κι επίσης αναζητά τις ρίζες του στην πηγή της ζωής, στη νεολαία των δρόμων. Έχοντας περάσει από τα κανάλια της bebop, η Ανδρέου μελετά τα πλαίσια ενός σκηνοθετημένου αυτοσχεδιασμού –μιας επιμελημένης, μπεκετικού τύπου συνδιάλεξης με τις λέξεις που εκπορεύεται από το μοναχικό σώμα της, επιχειρεί να προβάλει μια λεκτική αντίρρηση στον εξωγενή καταναγκασμό, σε διάλογο με τον κατακλυσμό σιωπηρών, γραμμένων λέξεων και κραυγών ως διέξοδο που ο καλλιτέχνης μπορεί να αντιτάξει ενάντια στη λογοκρισία κάθε είδους.

Η Ανδρέου προτείνει μια καθαρά προσωπική διαχείριση της μελαγχολικής ματαίωσης που τη συγκλονίζει, καθώς ο οικοδομούμενος τοίχος μεγαλώνει και ελάχιστα περιθώρια αυτενέργειας απομένουν: another brick in the wall. Η ειλικρινής καλλιτέχνις κάνει ένα νεύμα κατακρήμνισης αυτού του θλιβερού δεδομένου με το σύνολο των ψυχικών και σωματικών της δυνάμεων, αφήνοντας ανοιχτή τη δυνατότητα εξόδου από την απόλυτη απελπισία, και κατάρριψης των φραγμών / των τειχών που μόνος του ανήγειρε ο άνθρωπος για να αυτοπαγιδευθεί.

Σύλληψη – Ερμηνεία – Κείμενο Κατερίνα Ανδρέου
Ήχος Κατερίνα Ανδρέου & Cristian Sotomayor
Φωτισμοί – Σκηνικά Yannick Fouassier
Τεχνικός φωτισμού Thomas Leblanc
Εξωτερική παρατηρήτρια Μυρτώ Κατσίκη
Βίντεο Arnaud Pottier
Παραγωγή – Περιοδεία Elodie Perrin
Παραγωγή BARK
Συμπαραγωγή Centre chorégraphique national de Caen en Normandie – διεύθυνση Alban Richard, στο πλαίσιο του Artiste associé, Les SUBS – lieu vivant d’expériences artistiques, Lyon, ADC Genève, Rencontres chorégraphiques internationales de Seine-Saint-Denis, La Soufflerie de Rézé, La Place de la Danse – CDCN Toulouse / Occitanie, στο πλαίσιο του Accueil Studio, centre chorégraphique national Montpellier - Occitanie / διεύθυνση Christian Rizzo, Centre Chorégraphique National d’Orléans στο πλαίσιο του l’accueil studio

 

treis parastaseis gia mian agria epoxi 03

Επιθετικότητα και street αισθητική από τον Αντώνη Φωνιαδάκη

Είτε τον αντιμετωπίσει κανείς ως Popping, Locking ή Hip Hop, είτε τον διαχειριστεί ακαδημαϊκά, όπως ο Αντώνης Φωνιαδάκης στους «Άξονες / Axes», ο «χορός του δρόμου» διατηρεί την αυτονομία του, αντιστεκόμενος στις φόρμες. Ο εξαιρετικός χορογράφος ντύνει τους οκτώ εξαιρετικούς χορευτές του με τα θαυμάσια κοστούμια του Τάσου Σοφρωνίου και απαιτεί, όπως πάντα, τη μέγιστη δυνατή τους απόδοση. Η σκοτεινή αυτή παράσταση ξεκινά με διακεκομμένες κινήσεις εσωτερικής πάλης ενάντια σε κάτι απροσδιόριστο, σε μιαν αόρατη δύναμη, ενώ οι καλλιτέχνες ήδη από την αρχή έχουν μεγάλη ένταση, σχεδόν μεταφυσική. Δεν είναι σαφής η κατεύθυνση της παράστασης, ωστόσο σταδιακά διακρίνει κανείς το καλλιτεχνικό στίγμα του δημιουργού, καθώς οι κινήσεις τους παύουν να μοιάζουν υπνωτισμένες και γίνονται όλο και πιο φαντασμαγορικές.

Οι ερμηνείες ξεπερνούν κάθε προσδοκία σχετικά με τις δυνατότητες του ανθρώπινου κορμιού. Εξαιρετικά τα κορίτσια, η Νάντια Τομαζένκο και η Δανάη Αργυράκη Μάρκες δο Ροσάριο, με πρωτόγνωρο σκηνικό δυναμισμό – ωστόσο, βρήκα ιδιαίτερα ενοχλητική την έντονη κίνηση των μακριών μαλλιών τους, που κατά την άποψή μου φτήναινε την ερμηνεία και παρέπεμπε σε κινήσεις καμπαρέ. Ο Aidi Ormeni, ο Lucky (Μιχάλης) Spyridis, ο Klaus Sehaj και ο Πέτρος Νικολίδης πειθάρχησαν στην εξοντωτική χορογραφία διατηρώντας το ύφος του δικού τους χορού, γεγονός στο οποίο συνέβαλε τα μάλα ο βοηθός χορογράφου Pierre Magendie.

Πιο κοντά στις ανθρώπινες δυνατότητες, όμως ιδιαίτερα εντυπωσιακή ήταν η παρουσία του Χάρη Χατζηανδρέου (Ηaribo), όπως και η διαφορά του από τους υπόλοιπους άνδρες χορευτές ως προς το δέμας: αυτή η αντίστιξη (ένας λεπτός, ευέλικτος και ιδιαίτερα λυρικός καλλιτέχνης μέσα σ’ ένα σύνολο «σωματαράδων») ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο σε μια περφόρμανς που γενικά στερούνταν λυρισμού, καθώς τα με έναν τρόπο πιο «λυρικά» μέρη, ήταν κάπως αδιάφορα χορογραφικά. Τέλος, από το σύνολο των ερμηνευτών, εκείνος που ανέδειξε μια εκπληκτική στόφα χορευτή, ερμηνεύοντας συγκλονιστικά, με ευαισθησία και αναγνωρίσιμο προσωπικό στυλ, ήταν ο Δημήτρης (Dwave) Καραγεώργος.

Οι «Άξονες» είναι καινονόμοι σε ό,τι αφορά την τολμηρότητα της υιοθέτησης κινησιολογικών ευρημάτων που αποκλίνουν του συνήθους ύφους του Φωνιαδάκη, και αυτό μαρτυρεί την ευρύτητα της αντίληψής του και την νεανική του προσέγγιση του χορού.

Υπό τους ήχους της υποβλητικής, ρυθμικής σύνθεσης του Julien Tarride, η πολύ υψηλών προδιαγραφών τεχνική σύνθεση του κύριου Φωνιαδάκη σπαράσσει τα σώματα, τα συγκλονίζει, τα φέρνει σε συνεχή σύγκρουση. Κατακερματισμένη σε συνεχείς εναλλαγές σολιστικών επιδείξεων δεξιοτεχνίας, ντουέτων και μικρών συνόλων, που κινούνται από και προς την υγρή, μεταμοντέρνα σκηνική κατασκευή του Αλέξανδρου Τζάννη, η χορογραφία «βγαίνει προς τα έξω» ιδιαίτερα βίαια και επιθετικά, σαν κραυγή διαμαρτυρίας, δηλώνοντας με ωμότητα την καννιβαλική σχέση ανάμεσα στα σώματα. Οι «Άξονες» είναι καινονόμοι σε ό,τι αφορά την τολμηρότητα της υιοθέτησης κινησιολογικών ευρημάτων που αποκλίνουν του συνήθους ύφους του Φωνιαδάκη, και αυτό μαρτυρεί την ευρύτητα της αντίληψής του και την νεανική του προσέγγιση του χορού. Ωστόσο, αυτό που μου έλειψε ήταν η αντίληψη ενός ορίζοντα οραματισμού προς τον οποίον –κατά την άποψή μου– θα έπρεπε να κατατείνει μια τόσο μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση.

Χορογραφία Αντώνης Φωνιαδάκης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση Julien Tarride
Κοστούμια Τάσος Σοφρωνίου
Σχεδιασμός φωτισμών Σάκης Μπιρμπίλης
Σκηνικό περιβάλλον Αλέξανδρος Τζάννης
Make up & hair artists FREDDY MAKEUP STAGE
Βοηθός χορογράφου Pierre Magendie
Βοηθός σκηνογράφου Βαλεντίνα Φαραντούρη
Βοηθός ενδυματολόγου Ευδοκία Βεροπούλου
Δραματουργία Έρι Κύργια
Χορεύουν Χάρης Χατζηανδρέου (haribo), Lucky Spyridis, Νάντια Τομαζένκο, Aidi Ormeni, Δανάη Αργυράκη Μάρκες δο Ροσάριο, Klaus Sehaj, Δημήτρης Dwave Καραγεώργος, Πέτρος Νικολίδης
Οργάνωση - εκτέλεση παραγωγής Goodheart Productions

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

«Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

Για την παράσταση «Τα σκυλιά» σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ένα project που δικαιώνει το ελληνικό ρεπερτόριο του Φεστιβάλ Αθηνών είναι «Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά...

Επίδαυρος: «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα (κριτική)

Επίδαυρος: «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα (κριτική)

Για την παράσταση του Κρατικού Θέατρο Βορείου Ελλάδος «Πλούτος» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, η οποία παρουσιάστηκε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στις 19 & 20 Ιουλίου.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Το 388 π.Χ. με τον «Πλούτο» ο Αρ...

«Ετυμολογίες» του Ευθύμη Φιλίππου και της Αγγελικής Παπούλια στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

«Ετυμολογίες» του Ευθύμη Φιλίππου και της Αγγελικής Παπούλια στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

Για την παράσταση «Ετυμολογίες» σε κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου και σκηνοθεσία του Ευθύμη Φιλίππου και της Αγγελικής Παπούλια, η οποία θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου, στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής για 4 ακόμη παραστάσεις (20, 21 –δύο παραστάσεις–, 22 Ιουλίου).

Γράφει ο ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Βίος και Πολιτεία»: Η Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια της Εστίας, έρχεται στο Υπόγειο

«Βίος και Πολιτεία»: Η Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια της Εστίας, έρχεται στο Υπόγειο

Στο 48ο επεισόδιο της σειράς συζητήσεων στο Βιβλιοπωλείο της Πολιτείας με ανθρώπους από το χώρο του βιβλίου και της σκέψης, o Κώστας Κατσουλάρης συνομιλεί με την εκδότρια της Εστίας, Εύα Καραϊτίδη. Η συζήτηση θα μεταδοθεί, την Πέμπτη, 25 Ιουλίου, στις 7.00μμ.

Επιμέλεια: Book Press

...
Καλοκαίρι 2024: Γκουρογιάννης, Βανς, Κουτσί – Τρία επίκαιρα μυθιστορήματα

Καλοκαίρι 2024: Γκουρογιάννης, Βανς, Κουτσί – Τρία επίκαιρα μυθιστορήματα

Τρία μυθιστορήματα που εφάπτονται με σημαντικές πλευρές της πραγματικότητας αυτού του δύσκολου καλοκαιριού. Κύπρος, αμερικανικές εκλογές, Παλαιστίνη. Τρία μυθιστορήματα που μας βοηθούν να εμβαθύνουμε σε μεγάλα γεγονότα, χωρίς να μας περιορίζουν σε αυτά.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσ...

«Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

«Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά στο Φεστιβάλ Αθηνών (κριτική)

Για την παράσταση «Τα σκυλιά» σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ένα project που δικαιώνει το ελληνικό ρεπερτόριο του Φεστιβάλ Αθηνών είναι «Τα σκυλιά» του Ανέστη Αζά...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

«Ο λαγός έχει λεφτά» του Τζον Απντάικ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση του επίμετρου του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη, από το μυθιστόρημα του Τζον Απντάικ [John Updike] «Ο λαγός έχει λεφτά» (μτφρ. Πάνος Τομαράς), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 12 Ιουλίου από τις εκδόσεις Οξύ.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μεγάλη Αμερικανική βόλτα τε...

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

«Σκάβοντας εντός» του Χρήστου Β. Μασσαλά (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή πανεπιστημίου Ιωαννίνων, 
Χρήστου Β. Μασσαλά «Σκάβοντας εντός», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ξύπνησε μέσα μου η επιθ...

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

«Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» του Αλέξις Ραβέλο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αστυνομικό μυθιστόρημα του Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] «Οι σκληροί δεν διαβάζουν ποίηση» (μτφρ. Κρίτων Ηλιόπουλος), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 25 Ιουνίου από τις εκδόσεις Τόπος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς – Μεθοδολογία, σχόλια, διακρίσεις, τα 20 πρώτα

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα σύμφωνα με τους Νιου Γιορκ Τάιμς – Μεθοδολογία, σχόλια, διακρίσεις, τα 20 πρώτα

Τα 100 καλύτερα βιβλία του 21ου αιώνα, όπως ψηφίστηκαν από 503 μυθιστοριογράφους, συγγραφείς μη μυθοπλαστικών έργων, ποιητές, κριτικούς και άλλους βιβλιόφιλους – με την επιμέλεια των συντακτων του Book Review των Νew Υork Τimes. Έκπληξη; Οι γυναίκες συγγραφείς είναι, οριακά, περισσότερες από τους άντρες. 

...
50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

50 χρόνια από την εισβολή στην Κύπρο: 5 μυθιστορήματα που μιλούν για το ανεπούλωτο τραύμα

Στις 20 Ιουλίου συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον Αττίλα Ι που αποτέλεσε την πρώτη πράξη της κυπριακής τραγωδίας. Επιλέγουμε πέντε μυθιστορήματα που εξετάζουν τα επίχειρα της Ιστορίας μέσα από το πρίσμα προσωπικών καταστροφών. Εικόνα στο κέντρο του άρθρου: © Doros Partasides. 

...
Θρίλερ στην καρδιά του καλοκαιριού: 13 μυθιστορήματα που ανεβάζουν την αδρεναλίνη

Θρίλερ στην καρδιά του καλοκαιριού: 13 μυθιστορήματα που ανεβάζουν την αδρεναλίνη

Σίριαλ κίλερς, πτώματα που ξεθάβονται τυχαία, ένοχα μυστικά που έρχονται από το παρελθόν, βία και αγωνία στο έπακρο. Επιλέγουμε 13 θρίλερ για τις καυτές ημέρες και νύχτες του καλοκαιριού. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ