Δέκα μεμονωμένες ερμηνείες και δέκα θεατρικά ζευγάρια που ξεχώρισαν από τις παραστάσεις του 2019.
Του Νίκου Ξένιου
Μια ακόμη χρονιά πέρασε, στη διάρκεια της οποίας το αθηναϊκό θέατρο έδωσε το στίγμα του με την πληθώρα καλλιτεχνικών προσεγγίσεων, με αμέτρητες ερμηνείες και διαφορετικά σκηνικά ανεβάσματα κλασικών έργων, με έναν αξιόλογο αριθμό παραστάσεων που δείχνουν τον σεβασμό του καλλιτεχνικού μας κόσμου στο κοινό και την αντίστοιχη ανταπόκριση εκ μέρους του κοινού.
Κρατώντας ένα προσωπικό μνημόνιο των παραστάσεων που πρόλαβα να δω στη διάρκεια αυτού του χρόνου, σημειώνω δέκα ερμηνείες που θα τις θυμόμαστε, χωρίς αυτή η διαλογή να είναι αξιολογική σε σχέση με τις τόσες άλλες σημαντικές παρουσίες ηθοποιών στη σκηνή.
10 ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ
Αξίζει να αναφέρω το Άνθρωποι και Ποντίκια του Τζον Στάινμπεκ στον τεχνοχώρο Cartel, όπου, εκτός του πρωταγωνιστή/σκηνοθέτη Βασίλη Μπισμπίκη, ξεχώρισε ο Δημήτρης Δρόσος.
Στο θέατρο της οδού Κυκλάδων κορυφαία ήταν η ερμηνεία της Κωνσταντίας Τάκαλου στο διπλό ανέβασμα που έκανε ο Κωνσταντίνος Χατζής του Κοριολανού και του Ιούλιου Καίσαρα του Σαίξπηρ.
Από την παράσταση Η αποθέωση της τρέλας του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή (Θέατρο Άλμα), θα μνημονεύσω μια κορυφαία ερμηνευτική στιγμή του Γιώργου Παπαπαύλου.
Η Ιωάννα Μαυρέα με εντυπωσίασε στις Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης του Έντεν φον Χόρβατ, που σκηνοθέτησε η Μαριάννα Κάλμπαρη για το Θέατρο Τέχνης.
Πολύ αξιόλογη θεωρώ την ερμηνεία της Εύης Σαουλίδου στο Να ντύσουμε τους γυμνούς του Λουίτζι Πιραντέλο, στη σκηνοθετική προσέγγιση του Γιάννου Περλέγκα, για το Θέατρο Τέχνης στην οδό Φρυνίχου.
Επίσης, ξεχώρισα τον Γιάννη Νταλιάνη στο Ένα φεγγάρι για τους κατατρεγμένους του Ευγένιου Ο’ Νηλ σε σκηνοθεσία Μαριλίτας Λαμπροπούλου, στο θέατρο Πορεία.
Στις παραγωγές του θεάτρου Vault με γέμισε όμορφα συναισθήματα η παρουσία της Λένας Ουζουνίδου στην Ψιλικατζού της Κωνσταντίνας Δελημήτρου. Μεγάλη έκπληξη, επίσης, ήταν η ερμηνεία της Δήμητρας Κολλά στο Χορεύοντας στο Σκοτάδι του Λαρς φον Τρίερ, αμφότερα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καρατζιά. Ο ίδιος ο Δημήτρης Καρατζιάς με άφησε άναυδο ως πρωταγωνιστής στον Άνθρωπο Ελέφαντα, στην σπάνια σκηνοθετική προσέγγιση του Κοραή Δαμάτη.
Θα ήταν άδικο να μην αναφέρω εδώ (μιας και η πρεμιέρα ήταν προς το τέλος του 2018) την εντυπωσιακή Μαρία Ναυπλιώτου στο Masterclass του Τέρενς Μακ Νάλυ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, που παρουσιάστηκε στο Μικρό Χορν.
10 ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ
Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, μέσα από την άρτια ομάδα ηθοποιών που έπαιξαν στην Τραγική ιστορία του Άμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας του Έκτορα Λυγίζου ξεχώρισα τον Αινεία Τσαμάτη και τον Άρη Μπαλή.
Η Βάσω Καμαράτου και ο Κώστας Κουτσολέλος με συγκίνησαν με τη σκηνική τους παρουσία ως ζεύγους επί σκηνής στα Καλοκαιρινά μπάνια, στο Φεστιβάλ Αθηνών (Πειραιώς 260).
Στο πλαίσιο και πάλι του φεστιβάλ, ο Δημήτρης Παπανικολάου και ο Νίκος Ψαρράς έκαναν μια σημαντική καλλιτεχνική κατάθεση στο Himmelweg – Ο δρόμος για τον ουρανό του Χουάν Μαγιόργκα, στην υπέροχη σκηνοθεσία της Έλενας Καρακούλη.
Η Κατερίνα Μαντίλ και η Μαρία Γιαννικάκη με συγκίνησαν ιδιαίτερα στην παράσταση Αγώνες του Χένρι Νέιλορ που παρουσίασε στο θέατρο Σφενδόνη ο σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας Μιχάλης Βιρβιδάκης.
Στο σπάνιο είδος του ελληνικού μιούζικαλ, στην Απλή μετάβαση των Καραμουρατίδη – Ευαγγελάτου, στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου, οφείλω να επαινέσω την επαγγελματική αρτιότητα της Μαρίας Διακοπαναγιώτου και του Κωνσταντίνου Ασπιώτη.
Η Ιωάννα Παππά μαζί με τον Χρήστο Λούλη έμειναν στη μνήμη μου ως αξέχαστο δίδυμο στην παράσταση Ο χορός της φωτιάς του Άρη Μπινιάρη, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Έπαινος αξίζει στον Αλέξανδρο Βαρδαξόγλου και στη Μαρκέλα Μανωλιάδη για τις παθιασμένες ερμηνείες τους στο Και αν καταβροχθίζαμε ο ένας τον άλλον; της Μαρίας Γοργία, στον τεχνοχώρο Αμάλγαμα.
Στο Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, στον Γυάλινο κόσμο του Δημήτρη Καραντζά, ξεχώρισα την ιδιότυπη ερμηνεία του Χάρη Φραγκούλη και την καθηλωτική λάμψη της Μπέττυς Αρβανίτη.
Θεωρώ πως, στο τέλος της χρονιάς, η ευαίσθητη σκηνοθετική πινελιά της Βάνας Πεφάνη ανέδειξε το έργο του Μηνά Βιντιάδη Κάτω Παρθενώνας και τις ερμηνείες του Λεωνίδα Κακούρη και του Χρήστου Σαπουντζή.
Δεν μπορώ παρά να κλείσω αυτήν τη σύντομη ανασκόπηση με το θέατρο Σταθμός, όπου ξεχώρισα τις παρουσίες του Μάνου Καρατζογιάννη και της Βασιλικής Τρουφάκου στις Φυλές της Νίνα Ρέιν, στην εξαιρετική σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά.
* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).
