Διαβάζοντας με τον Γιώργο Παπαπαύλου – «Τα βιβλία είναι ζωντανοί οργανισμοί που επιτρέπουν την αλληλεπίδραση»

Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτές τις μέρες;

Διαβάζω το Πριν κρυώσει ο καφές του Τοσικάζου Καβαγκούτσι.

Πώς ήρθε στα χέρια σας;

Μου το πρότεινε άνθρωπος που εμπιστεύομαι. Όχι σαν «καλό βιβλίο», αλλά σαν εμπειρία. Και είχε δίκιο.

Διαβάζετε στο μετρό, σε καφέ ή σε άλλους δημόσιους χώρους;

Ναι, αλλά όχι όταν θέλω να συγκεντρωθώ. Οι δημόσιοι χώροι για εμένα είναι καλοί για ανάγνωση επιφάνειας οριζόντιας, όχι βάθους. Γι' αυτό προτιμώ σε δημόσιους χώρους να διαβάζω ειδήσεις.

Σε ποια στάση σας αρέσει να διαβάζετε;

Καθιστός, με τα πόδια σταθερά στο έδαφος. Θέλω το σώμα γειωμένο για να ταξιδεύει το μυαλό. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, διαβάζω και ξαπλωμένος στο κρεββάτι μου πριν κοιμηθώ.

Αφήνετε στη μέση βιβλία που σας κάνουν να βαριέστε;

Ναι. Η ζωή είναι πολύ μικρή για αναγνώσεις από ενοχή ή ψυχαναγκασμό.

Προσέχετε τα βιβλία σας ή τα τσακίζετε, τα υπογραμμίζετε και σημειώνετε επάνω σ' αυτά;

Υπογραμμίζω, σημειώνω, τσακίζω σελίδες. Τα βιβλία είναι χώροι διαλόγου. Ζωντανοί οργανισμοί που επιτρέπουν την αλληλεπίδραση.

Πότε κλάψατε τελευταία φορά διαβάζοντας ένα βιβλίο;

Αν θυμάμαι καλά, ήταν με το βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού για την Έλλη Λαμπέτη. Η φράση της Λαμπέτη «Αργώ πολύ να πεθάνω...», απο το νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, με συγκίνησε βαθιά. Πώς να νιώθει, τι να σκέφτεται άραγε ένας άνθρωπος στις τελευταίες του στιγμές;

Έχει τύχει ποτέ να διαβάσετε το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά;

Όχι ακόμα. Προς το παρόν, ό,τι διάβασα το διάβασα μια φορά.

Σας έχει συναρπάσει, μετά από χρόνια, βιβλίο που στην πρώτη ανάγνωση σας είχε απογοητεύσει;

Ναι. Κάποια βιβλία απαιτούν ηλικία, όπως το Κουτσό του Κορτάσαρ.

Έχετε πετάξει ποτέ βιβλίο σε άνθρωπο από τα νεύρα σας;

Όχι. Το βιβλίο δεν φταίει ποτέ.

Ισχυριστήκατε ποτέ ότι διαβάσατε ένα βιβλίο που δεν είχατε διαβάσει;

Μπορεί να το έχω κάνει παλιότερα απο κόμπλεξ, αλλά μεγάλωσα πια και έχω αποτινάξει απο πάνω μου τέτοια βαρίδια.

Πόσο τακτοποιημένη είναι η βιβλιοθήκη σας;

Σε γενικές γραμμές, θα έλεγα πως είναι. Το σημαντικό είναι ότι ξέρω πού βρίσκεται τι.

Δανείζετε τα βιβλία σας;

Ναι, αλλά μόνο σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι ο δανεισμός είναι σχέση εμπιστοσύνης. Και όσο περνάει ο καιρός, όλο και πιο δύσκολα δανείζω, όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, αλλά γιατί δεν εμπιστεύομαι τη μνήμη μου και τη μνήμη τους.

Έχετε δανειστεί βιβλίο χωρίς να το επιστρέψετε;

Ναι. Το κουβαλάω ακόμα σαν μικρή ενοχή.

Όταν τελειώσατε κάποιο βιβλίο, ποια ήταν η πιο αλλόκοτη/αναπάντεχη χρήση που του κάνατε;

Το ξαναέβαλα στη θέση του.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που έχετε δωρίσει παραπάνω από μία φορά;

Ναι. Δωρίζω συχνά τα βιβλία του Χαράρι.

Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο μιλάτε για ένα βιβλίο που μόλις έχετε τελειώσει;

Αναλόγως την αφορμή που θα μου δώσει κάποιος. Συνήθως σε φίλους, αλλά μπορεί και στους μαθητές μου.

Λένε ότι ορισμένα βιβλία «μας βρίσκουν» τη στιγμή που τα χρειαζόμαστε... Σας έχει συμβεί;

Ναι. Και συνήθως με βρίσκουν απροετοίμαστο.

Για ποιο βιβλίο θα λέγατε: αυτό το βιβλίο μού άλλαξε τη ζωή;

Το σύνολο των βιβλίων που έχω διαβάσει μου άλλαξαν τη ζωή. Δεν είναι ένα.

Τι είναι για σας ένα καλό βιβλίο;

Ένα βιβλίο που δεν τελειώνει στην τελευταία σελίδα, αλλά συνεχίζει να δουλεύει μέσα σου, αθόρυβα για καιρό, για χρόνια.

 ⇒ Ο Γιώργος Παπαπαύλου είναι αριστούχος απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής «Ιάκωβος Καμπανέλλης» (Αγ. Βαρβάρας) και πτυχιούχος της Νομικής Σχολής Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε θεατρικές παραστάσεις σημαντικών Ελλήνων σκηνοθετών (Μοσχόπουλος, Πατεράκη, Καλαβριανός, Σκουρλέτης, Μαστοράκης, Χουβαρδάς, Φεζολάρι κ.ά.) σε μεγάλους θεατρικούς οργανισμούς (Εθνικό Θέατρο, Φεστιβάλ Αθηνών/Επιδαύρου, ΘΟΚ, Θέατρο Τέχνης, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση), ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου. Αυτό το διάστημα πρωταγωνιστεί στην παράσταση Ο αρχιτέκτων της Φώφης Τρέζου, σε σκηνοθεσία Ζωής Ξανθοπούλου, στο Θέατρο 104.