Κάπου κάπου εμφανιζόταν ένας ξένος, κάποιος που ελισσόταν ανάμεσα στ' αυτοκίνητα ερχόμενος απ' την άλλη πλευρά του αυτοκινητόδρομου ή από τις εξωτερικές σειρές της δεξιάς κι έφερνε κάποια είδηση, πιθανότατα ανακριβή, που ταξίδευε από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο κατά μήκος πυρωμένων χιλιομέτρων. Ο ξένος απολάμβανε την εντύπωση που προκαλούσε, τον κρότο από τις πόρτες που άνοιγαν όταν οι επιβάτες έσπευδαν να σχολιάσουν την είδηση, αλλά μετά από λίγο ακουγόταν κάποια κόρνα ή κάποια μίζα, και τότε ο ξένος το 'βαζε στα πόδια, και τον έβλεπες να κάνει ζιγκ ζαγκ ανάμεσα στ' αυτοκίνητα ώσπου να φτάσει στο δικό του και να σωθεί απ' τη δίκαιη οργή των άλλων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Πιστεύοντας ότι τα πιο βασικά στοιχεία που διακρίνουν το ρεαλιστικό από το φανταστικό είναι η υπερβολή και το -εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον- παράλογο, δυσκολεύομαι (αν δεν αδυνατώ κιόλας) να βρω συγγραφέα που να τα χειρίζεται τόσο λεπτοτεχνικά, τόσο "αθόρυβα", τόσο κομψά και, κυρίως, τόσο πειστικά. Δεν μπορώ να φανταστώ άλλον συγγραφέα που δε θα προσέβαλλε τη λογική μου μ' ένα διήγημα όπως το πρώτο αυτής της συλλογής ("Ο Αυτοκινητόδρομος του Νότου"), με την εξωφρενική χρονική παράταση μιας κυκλοφοριακής συμφόρησης, η οποία, όμως, εδώ, χάρη στην απαράμιλλη πένα αυτού του μοναδικού (και μοναχικού) στιλίστα, εκβάλλει με θαυμαστή αληθοφάνεια σε μια εξαίσια αλληγορία για τη δημιουργία, την οργάνωση και την ορθονόμηση των ανθρώπινων κοινωνιών". (Αχιλλέας Κυριακίδης)

"Καθώς πλησίαζε, κατάλαβα ότι ήταν μεθυσμένος, αλλά εγώ δεν είχα πρόβλημα μ' αυτό. Ποτέ δεν είχα πρόβλημα μ' αυτό: όχι μόνο είχα πάρει πολλούς αλκοολικούς πελάτες, αλλά κι είχα εξοικειωθεί στον αλκοολισμό χάρη στον πατέρα μου. Κάποιες από μας αρνούνταν να δουλέψουν με μεθυσμένους, δεν άντεχαν αυτή τη βία που βγάζει το αλκοόλ στους άνδρες. Χώρια που οι μεθυσμένοι δεν έχουν καλή στύση και τους παίρνει πολλή ώρα να τελειώσουν. Όμως ο Άνδρας με τη Μαύρη Ομπρέλα ήταν τόσο όμορφος, που δε μ' ένοιαζε αν ήταν μεθυσμένος. Όταν έχεις κουραστεί να κάνεις έρωτα με την ασχήμια, το να πέσεις σ' έναν πελάτη με φιλντισένιο χαμόγελο που σου λέει πόσο όμορφη είσαι μες στη βροχή και κάτω απ' το μπαλκόνι σου, κι έχει την πρόνοια να μη μνημονεύσει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, αυτό είναι λαχείο." (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Ένας "καλός άνθρωπος", ο πατέρας της Καμίλα, της λέει: "Ξέρεις τι πρέπει να κάνει ένας άνδρας για να 'ναι άνδρας; Πρέπει να προσεύχεται κάθε βράδυ, να κάνει οικογένεια, να βρει μια δουλειά. Εσύ θα δυσκολευτείς πολύ να βρεις δουλειά μ' αυτή τη φουστίτσα, τη βαμμένη μούρη και τα μακριά μαλλιά σου. Βγάλ ' την αυτή τη φουστίτσα. Βγάλε κι αυτή τη χλαπάτσα από τη μούρη σου. Αλλιώς θα σ' τη βγάλω εγώ με χαστούκια".
Ως ιστορία καταπίεσης μιας έμφυλης επιλογής, Τα παλιοκόριτσα θα βρουν τη θέση τους σε κάθε κοινωνία που συνηθίζει να τιμωρεί τις τραβεστί και την οικογένειά τους. Τη Σόσα Βιγιάδα, όμως, δεν την ενδιαφέρει η ιδεολογική συμπάθεια ενός κοινωνικού περιβάλλοντος, αλλά η μαχητική υπεράσπιση ενός "άλλου κόσμου", περιθωριακού, που θέλει τον τραβεστισμό συνώνυμο της πορνείας, του λιθοβολισμού, της περιφρόνησης και του φτυσίματος." (The New Yorker)

Ολοκληρώνεις την τελευταία σελίδα και μαζί με τον θόρυβο του ξεφυλλίσματος, λίγο πριν κλείσεις το ίδιο το βιβλίο, ακούς την αυλαία της σκηνής να κατεβαίνει. Ή απλώς έτσι σου φαίνεται. Τόσο ζωντανά και φυσικά παρατάσσονται μπροστά σου τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που περιγράφονται στις "Μητέρες" της Τεοντόρας Ντίμοβα.
Με μια ανάσα αφηγημένες, οι ιστορίες του μυθιστορήματος έχουν κεντρικά πρόσωπα μητέρες οι οποίες βιώνουν τις δικές τους εσωτερικές συγκρούσεις παλεύοντας καθεμία με τους δαίμονές της. Η συγγραφέας στο έργο της, με τρόπο πρωτότυπο, ψυχογραφεί την ανθρώπινη προσωπικότητα και ανατέμνει επίκαιρα κοινωνικά θέματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κάθε μηχανισμός, κάθε τεχνολογία της εξουσίας προτείνει τα δικά της λατρευτικά αντικείμενα [...] τα οποία τίθενται στην υπηρεσία της υποταγής. Υλοποιούν και σταθεροποιούν την εξουσία. [...] Το μάλιστα, το κατεξοχήν ψηφιακό λατρευτικό αντικείμενο. Ως μηχανισμός εξατομίκευσης αναλαμβάνει τη λειτουργία του ροζάριου, το οποίο είναι επίσης εύχρηστο και χειροπιαστό όπως το κινητό τηλέφωνο. Σκοπός και των δύο αντικειμένων είναι η αυτοεξέταση και ο αυτοέλεγχος. Η εξουσία αυξάνει την αποτελεσματικότητά της αναθέτοντας την επιτήρηση στον καθένα ξεχωριστά. Το "like" είναι το ψηφιακό αμήν. Κάθε φορά που πατάμε "like", δείχνουμε υποταγή στην εξουσία. Το smartphone δεν είναι απλώς ένας αποτελεσματικός μηχανισμός επιτήρησης, αλλά και ένα φορητό εξομολογητήριο. Το Facebook είναι η εκκλησία, η παγκόσμια συναγωγή της ψηφιακής εποχής.
Η νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική κυριαρχείται από θετικότητα: αντί να χρησιμοποιεί αρνητικές απειλές, εργάζεται με θετικά κίνητρα. Δεν χρησιμοποιεί το "πικρό φάρμακο", αλλά το "like". Κολακεύει την ψυχή, αντί να την [...] παραλύει με σοκ. Δελεάζει την ψυχή, την υποχρεώνει, αντί να της αντιτίθεται. Καταγράφει επιμελώς τους πόθους, τις ανάγκες και τις επιθυμίες της, αντί να τις "αποδομεί". [...] Η νεοφιλελεύθερη ψυχοπολιτική είναι μια έξυπνη πολιτική που επιδιώκει να ευχαριστήσει, να εκπληρώσει, αντί να καταπιέσει.
Τουιτάρεις άρα υπάρχεις· κάνε like και θα σου κάνουν κι εσένα· εκμυστηρεύσου και την παραμικρή βαρετή λεπτομέρεια και θα σωθείς κι εσύ. (The Guardian, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)