Για τη μουσική παράσταση της Τάνιας Τσανακλίδου Μείναν τα τραγούδια μόνα..., η οποία παρουσιάστηκε στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.
Του Κώστα Αγοραστού
«Γιατί το όνειρο είναι μονάχα μια στιγμή, κι όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία».
Οδός Ονείρων, 1962
Η Τάνια Τσανακλίδου για δύο μαγικές βραδιές στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου ερμήνευσε αγαπημένα της τραγούδια από το θέατρο. Τραγούδια του Χατζιδάκι, του Σπανού, του Θεοδωράκη, του Κραουνάκη, της Καραΐνδρου, της Πλάτωνος, του Κυπουργού. Τραγούδια κλασικά που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη συνείδηση όλων μας, πέρα από τις θεατρικές παραστάσεις για τις οποίες είχαν γραφτεί.
Με αρκετό τρακ, αγωνία και λαχτάρα να μας παρουσιάσει το πρόγραμμα που ετοίμασε με τους συνεργάτες της, η Τσανακλίδου βγήκε στη σκηνή και ξεκίνησε με το Ω, καλή μου ξανθιά του Μάνου Χατζιδάκι, από τους Όρνιθες σε μετάφραση Βασίλη Ρώτα. Συναισθηματική και μαζί ντροπαλή μπροστά σε αυτό το ρεπερτόριο, «έπλεξε» τα τραγούδια με προσωπικές της ιστορίες γύρω από αυτά: την πρώτη φορά που, έφηβη ακόμα, ανέβηκε στο σανίδι για τις ανάγκες του Απόψε αυτοσχεδιάζουμε από τον θίασο Μυράτ-Ζουμπουλάκη, την εποχή της Δικτατορίας, τότε που ερμήνευε τα τραγούδια στην παιδική παράσταση Μορμόλης, όταν παρακολούθησε την Γκόλφω στο Εθνικό θέατρο και ξαναπίστεψε στη δύναμη της Τέχνης.
Η επιλογή του ρεπερτορίου, όπως σημείωσε και η Τσανακλίδου, δεν είχε σκοπό να δομήσει μια ακαδημαϊκού τύπου παράσταση με υλικό τα σημαντικότερα τραγούδια που γράφτηκαν για το θέατρο. Ήταν κομμάτια και μελωδίες που έχουν συγκινήσει την ερμηνεύτρια δίνοντάς της, αυτή τη φορά, την ευκαιρία να «επιστρέψει» στο κοινό όλη αυτή τη συγκίνηση. Το τραγούδι της Ευριδίκης (Ευριδίκη, 1960), πλάι στο Προδομένη μου αγάπη (Προδομένη αγάπη, 1962) και το Αντίο δρόμοι του Βερολίνου (Μπεντ, 1980) μαζί με την Τζένη των πειρατών (Όπερα της πεντάρας, 1975).
Οι ερμηνείες της διακρίνονταν για τη μεγάλη της αγάπη για τους δημιουργούς και τις πρώτες εκτελέσεις και από την προσθήκη του δικού της, μοναδικού καλλιτεχνικού στίγματος σε καθένα από τα τραγούδια.
Για όσους παρακολουθούν την Τάνια Τσανακλίδου ιδιαίτερη σημασία είχε το γεγονός ότι πολλά από τα τραγούδια της παράστασης είτε τα λέει σπάνια είτε τα ερμήνευσε στο Μικρό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου για πρώτη φορά. Η κρουαζιέρα του διαδρόμου (Έκτο πάτωμα, 1992), Απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα (Σκλαβί, 2000), Το τραγούδι της λίμνης (Ο γλάρος, 1988), Χάθηκα μες στη ζωή μου (Διαμάντια και μπλουζ, 1990), Γκόλφω (Γκόλφω, 2013), Του έρωτα μέγα κακό (Μήδεια, 1990), Τη λένε Εύα (Τη λένε Εύα, 2016), Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων (Πορνογραφία, 1982). Οι ερμηνείες της διακρίνονταν για τη μεγάλη της αγάπη για τους δημιουργούς και τις πρώτες εκτελέσεις και από την προσθήκη του δικού της, μοναδικού καλλιτεχνικού στίγματος σε καθένα από τα τραγούδια. Καθοριστική συμβολή στην επιτυχία της παράστασης είχαν οι πέντε μουσικοί, που όχι απλώς πλαισίωναν την Τσανακλίδου αλλά συμμετείχαν με κέφι και ομαδικό πνεύμα στα φωνητικά αρκετών τραγουδιών. Όλοι τους εξαιρετικοί μουσικοί, συνέθεσαν έναν άρτιο ήχο ορχήστρας και οδήγησαν την ερμηνεύτρια από ασφαλή μονοπάτια στο κάθε τραγούδι.
Η Τάνια Τσανακλίδου δεν είναι μόνο μια σπουδαία ερμηνεύτρια αλλά μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις. Γήινη, ευάλωτη, πληγωμένη, χορτασμένη από τη ζωή και την επιτυχία, είναι κάθε στιγμή έτοιμη να ανταποδώσει ό,τι έχει λάβει. Πάνω απ’ όλα όμως, η Τσανακλίδου είναι μια καλλιτέχνις παθιασμένη, που αντιμετωπίζει το κάθε τι με τον ενθουσιασμό της πρώτης φοράς. Δουλεύει, αγαπάει και λαχταρά να μας το δείξει και να το μοιραστεί μαζί μας. Και σ’ αυτή την παράσταση μοιράστηκε ένα από τα πολυτιμότερα κομμάτια της ψυχής της.
* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.
