Της Αρχοντούλας Διαβάτη
O Χόλντεν Κόλφιλντ του J.D.Salinger, αγαπημένος ήρωας του δολοφόνου του Τζον Λένον ,και δικός μου επίσης. Όπως και ο εκτελεστής της Utogia, o Mπρέιβικ αγαπούσε το Nτόγκβιλ, την ταινία του Λαρς φον Τρίερ. Κι εγώ επίσης. Ορίστε πόσα ψευδή συμπεράσματα μπορούν να προκύψουν για μένα και την προσωπικότητά μου, μόλο που και η μείζων και η ελάσσων - όπως συνόψιζε η καθηγήτρια της Λογικής στο Γυμνάσιο, είναι σωστές προτάσεις. Ή μήπως όχι;
Παραπαίω στο γραφείο μου μετά τις διακοπές. Φως φανάρι ότι η σεροτονίνη μου πήρε να μειώνεται τραγικά. Το κρουστό μαύρισμα των διακοπών σε μπράτσα και μηρούς πήρε να ξεφλουδίζεται και μαζί και τα τοπία της εξοχής, χλωρίδα και πανίδα ανθρώπινη και άλλη και εξάρσεις και αναστοχασμοί, μια επίγευση ξεθωριασμένη.H κατάθλιψη που προφητεύουν οι εκφωνητές των αυγουστιάτικων ειδήσεων επί θύραις! Μετά από αυτό τους το φόβο, εκφρασμένο με αρκετή ψεύτικη στοργή και κροκοδείλια δάκρυα, πέφτουν -στις ειδήσεις των οχτώ πάντοτε- εικόνες μπόλικες ρεζέρβα από τις πλαζ απανταχού στην ελληνική επικράτεια. νέων κοριτσιών κατά προτίμηση με μικρά μπικίνι, έτοιμων να βουτήξουν στη θάλασσα, ή να ξαπλώσουν στην άμμο, με τα φρέσκα πλαστικά τους οπίσθια μετωπικά αντίκρυ στη δυσθυμία μας.
Ο καπιταλισμός τρέφεται από τις κρίσεις του. Όπως κι ο γάμος μου. Η ευελιξία του να προσαρμόζεται στα καινούργια δεδομένα, τον κρατάει ζωντανό, κι ας θεωρούσε το τέλος του νομοτέλεια ο Μαρξ. Γάμος, φιλίες, σχέσεις με τα παιδιά, δύσκολη δημιουργικότητα και κακά οικονομικά, ζητήματα που επανέρχονται. Είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται – και ποιος γελάει με τη φάρσα;
Τυλιγμένη στο κουκούλι του Μαρκ Ζούκερμπεργκ, κοιτάω πού πήγαν οι άλλοι, τι διάβασαν τι έφαγαν τι ευχήθηκαν, τι φοβήθηκαν, πώς σχολιάζουν τα καθημερινά, εν ολίγοις πλέω στο ζεστό μήνα Αύγουστο «σ’ ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο».
