Της Ιωάννας Καρατζαφέρη
Η απαρίθμηση των γεγονότων, η ανάκληση αναμνήσεων, νοερά, λεκτικά ή γραπτά είναι σχετική με το υποκείμενο που αναπολεί, διηγείται ή συγγράφει.
Είναι φυσικό αφού η απαρίθμηση ακολουθεί τη ζωή του.
Ο άνθρωπος από τότε που θα συνειδητοποιήσει το χρόνο αναφέρεται σε εβδομάδες, ή σε μήνες, το έτος θα έρθει αργότερα, στην εφηβεία, και ακόμα αργότερα θα έρθουν οι δεκαετίες.
Για τις δεκαετίες που ακούω, για τη χαβούζα και τα αυθαίρετα δεν κάνω καμιά μνεία, γιατί δεν έγινα ακόμα εκατό χρόνων.
Αλλά θυμάμαι την πρώτη μου επαφή με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Περπατούσα στην Πέμπτη Λεωφόρο, στο Μανχάταν και στα τζάμια κάποιου ισόγειου διάβασα μια επικολλημένη πρόσκληση. Μπορούσαμε να μπούμε ελεύθερα μέσα και να δοκιμάσουμε την καινούρια τεχνολογία.
Μπήκα. Με υποδέχτηκε κάποιος νέος, μου έδωσε ένα φυλλάδιο, μερικές τυπωμένες κόλλες, με οδήγησε μπροστά σ’ ένα γραφείο όπου ήταν στημένη μια συσκευή, μου έσπρωξε την καρέκλα, και άρχισε να μου κάνει το πρώτο μάθημα. Ύστερα με άφησε με τα χαρτιά.
Τα περιεργάστηκα. Τα σχήματα, μου φάνηκαν γεωμετρικά, τα γράμματα α, β, γ, και τα τόξα που υποδείκνυαν δρόμους ή στροφές μου φάνηκαν σαν εκείνα για την απόκτηση διπλώματος οδήγησης.
Εγώ, μια έξυπνη Ελληνίδα, αρνήθηκα στον εαυτό μου να απαντήσω ποιο γράμμα ακολουθεί το γάμα, άφησα τα χαρτιά ανέπαφα, δεν τα πήρα μαζί μου, όπως θα μπορούσα, και βγήκα έξω.
Πήγα σπίτι μου και μετά τις συνηθισμένες κινήσεις της επιστροφής στον οικείο χώρο, κάθισα μπροστά στη γραφομηχανή μου. Δεν την αποχωριζόμουν ποτέ.
Δεν πέρασαν πολλές ημέρες ή ύστερα από μερικές εβδομάδες, μια Παρασκευή απόγευμα, μια ομάδα τεχνικών που συνόδευαν μεγάλα χαρτόκουτα κατέκλυσαν τον όροφο της εταιρείας στην οποία εργαζόμουν.
Την Δευτέρα το πρωί η επιφάνεια των γραφείων μας φιλοξενούσε και από ένα κομπιούτερ με λαμπερή οθόνη. Στο εξής θα ήταν ο μόνιμος σύντροφός μας τις ώρες της δουλειάς.
Τα πρώτα μαθήματα ήταν συνοπτικά.
Ύστερα από μερικές εβδομάδες πετούσα για το Κάνσας Σίτι για την εκμάθηση της χρήσης του κομπιούτερ.
Ο τεράστιος χώρος, που μας φιλοξενούσε με ξενοδοχεία, εστιατόρια, αεροδρόμιο, αεροπορικές εγκαταστάσεις και άλλα, ανήκε στην Αεροπορική Εταιρεία TWA, ίσως να είχε το μέγεθος της Πελοποννήσου.
Το άλλο πρωί στο πρώτο μάθημα, τρόμαξα. Πάνω στο ατομικό μας γραφείο δεν θα υπήρχε ούτε χαρτί ούτε μολύβι.
Κι εγώ πώς θα επιζούσα χωρίς αυτά;
Το μόνο που επιτρεπόταν ήταν ένα εγχειρίδιο, στο οποίο θα μπορούσαμε να προστρέξουμε για βοήθεια. Έτσι έμαθα και την τεχνολογική έννοια της λέξης, retrieve, και της default.
Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο πιο πολύ δυνάμωνε η σχέση μου με το P/C, τον προσωπικό μου υπολογιστή.
Αργότερα έμαθα το ελληνικό του όνομα: Ηλεκτρονικός Υπολογιστής, Η/Υ.
Μετά το δείπνο οι ώρες ήταν δικές μας.
Έβγαινα στην όμορφη πόλη να την γνωρίσω.
Ένα απόγευμα ο ήλιος έπεφτε κόκκινος πάνω στα τζάμια ενός καταστήματος. Πλησίασα. Όλα τα εκτεθειμένα ήταν ηλεκτρονικά.
Κάποιος ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. Τον κοίταξα. Φορούσε καφέ κοστούμι, ίσως με ρίγα. Μου φάνηκε σαν τσαγκάρης της γειτονιάς, παλαιών προδιαγραφών.
Έλληνας είσαστε;
Φάνηκε ότι ταράχτηκε.
Θαυμάζω τα κομπιούτερ, τον καθησύχασα.
Η λέξη είναι ελληνική, είπε ύστερα από κάποια δευτερόλεπτα. Τα ελληνικά ή τα αγγλικά του σπασμένα. Προέρχεται από τον κόμβο. Όπως ένας σταθμός τρένων είναι κόμβος, δηλαδή από εκεί πας σε άλλο προορισμό ή σε κάποιον άλλο χωρίς να βγεις έξω.
Και στο Κάνσας Σίτι υπάρχουν; αναρωτήθηκα, μετά την αστραπή που διέσχισε το μυαλό μου δεκάδες χρόνια και έφτασε στους συμπατριώτες μου που έλεγαν ότι το πραγματικό όνομα του Βίκτορ Ματιούρ, ηθοποιός του Χόλιγουντ, ήταν Νικήτας Ματσουρίδης. Ο συνομιλητής μου δεν είχε υιοθετηθεί ακόμα ως ελληναράς.
Ο Η/Υ είναι ο δεκαετιών εραστής μου.
Ιωάννα Καρατζαφέρη
