Την Ιωάννα Καρατζαφέρη
Έχω κι εγώ τη λόξα να πηγαίνω την πρώτη μέρα της ταινίας, από τις καινούριες, που θα διαλέξω για την Παρασκευή. Και ακόμα χειρότερα, πηγαίνω στην πρώτη προβολή έντεκα το πρωί ή μιάμιση το μεσημέρι. Προλαβαίνω -να προκάνω που έλεγε και ο Χαρίλαος- τους φίλους μου.
Πηγαίνω πολύ νωρίς την Παρασκευή στο μαγαζάκι, το έχουν κάποιοι Άραβες, με μουσική ύμνων από το Κοράνι, και γυρίζω βιαστικά σπίτι με τους Νιου Γιορκ στην πλαστική σακούλα.
Των οικονομικών και πολιτικών ειδήσεων προηγούνται οι κριτικές για τις καινούριες ταινίες.
Αυτή την Παρασκευή με πρόκαναν κάποιοι φίλοι. Το ραντεβού ήταν για τον κινηματογράφο της γειτονιάς μου, αλλά για την προβολή στις έξι το απόγευμα. Πριν θα πηγαίναμε για μεξικάνικο φαγητό.
Ξέχασα να τους ρωτήσω ποια ταινία θα βλέπαμε γιατί προηγείτο η επιθυμία μου το μεξικάνικο να ήταν μέτριο στα καρυκεύματα.
Μετά το εύθυμο τραπέζωμα με συνοδεία μεξικάνικης μπίρας, σταθήκαμε στην ουρά, πήραμε τα τρισδιάστατα γυαλιά μας και μπήκαμε στην αίθουσα που θα συναντούσαμε, ακόμα εν αγνοία μου, τον Κάπτεν Αμέρικα.
Τον θυμήθηκα από τα εξώφυλλα των περιοδικών που έπαιρναν τα αγόρια της γειτονιάς στην Καλλιθέα, όπου μεγάλωσα.
Φορούσε μια φανέλα, κολλητή στο κορμί του, με τα σύμβολα και τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας στο στήθος, μια μπέρτα, κι ένα κολλητό στο κεφάλι κράνος που έκρυβε το μισό του πρόσωπο.
Αυτό το περιοδικό είχε σχήμα όπως τα άλλα, η Μάσκα ή η Μαύρη Χειρ, αλλά κανένα από αυτά δεν έμπαινε στο σπίτι μας.
Οι λόγοι ήταν απλοί: δεν είχαμε αδελφό και ο μπαμπάς μας από το Σικάγο είχε φέρει μια Βίβλο και κάτι επεξηγηματικά βιβλία με χοντρά εξώφυλλα και διάβαζε μόνο αυτά. Εμείς οι τρεις αδελφές διαβάζαμε: Όσα παίρνει ο Άνεμος, Ένα Δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν, Πόλεμος και Ειρήνη και τέτοια.
Το περιοδικό του Κάπτεν Αμέρικα είχε αρχίσει να δημοσιεύεται το 1941 και σε λίγα χρόνια είχε κατακτήσει 70 χώρες με τα διακόσια εκατομμύρια αντίτυπα που είχε πουλήσει. Ως ήρωας ο ίδιος, από μόνος του με την ασπίδα του, έσωσε τον κόσμο από τον Άξονα στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά δεν χρειαζόταν. Χάθηκε για λίγο καιρό, ξανακυκλοφόρησε, ξαναχάθηκε και ξαναβγήκε στις οθόνες τώρα που κινδυνεύουμε από άλλους «άξονες».
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που είναι συλλέκτες και ίσως να έχουν στις συλλογές τους κάποιον Κάπτεν Αμέρικα ή να υπάρχουν περισσότεροι στο Μοναστηράκι ή αλλού σε κάποια υπόγεια που πουλάνε παλιά τεύχη – εμείς δεν αγοράζαμε ούτε το Θησαυρό ή το Ρομάντζο,
Παρακολουθούσα με δυσκολία προσπαθώντας να μη βάλω τις φωνές για όλη αυτή την τεχνολογία που έχει ως μοναδικό της στόχο την εξολόθρευση όσων ο Κάπτεν Αμέρικα θεωρεί εχθρούς.
Τέτοια καταστροφικά όπλα, τέτοια αρχαγγελικά ιπτάμενα, τέτοιοι επιστήμονες εξολοθρευτές, τέτοια ανδραγαθήματα…
Αφέθηκα, δεν είχα άλλη αντίδραση, να με πάρουν τα τρομερά βόλια ή να κατρακυλήσω σε κάποιο βάραθρο για να σωθώ από την τεχνολογία του Χόλιγουντ που υπονοεί άλλα από αυτά που βλέπομε στο πολλαπλό επίπεδο με τα γυαλιά.
Στο φιλμ υπάρχει και μια αξιωματικίνα, στη δεκαετία του 1940 ή και 50 δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμα η Gay Ήπειρος.
Όταν βγήκαμε από τον κινηματογράφο η ουρά ήταν μεγαλύτερη. Είχαμε συμβάλει όλοι να ξεπεράσουμε τον Χάρυ Πότερ, σε εισιτήρια και εφέ. Δεν θα αφήναμε να μας πάρει την πρωτιά μια πρώην Αγγλική Αυτοκρατορία.
Πήγαμε για παγωτό, αν και είχαμε χορτάσει από υπερβολικές και ηρωικές δόσεις για χώνεψη του μεξικάνικου.
Δεν μιλούσε κανένας. Στο τέλος ρώτησα:
Αυτή την ταινία θα την δείξουν στο Πακιστάν ή στο Αφγανιστάν;
Παντού, απάντησαν ομόφωνα.
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη - από τη Νέα Υόρκη
