Βιογραφίες

Οι παρατηρήσεις μου από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, που διανύομε, είναι οι αλλεπάλληλες εκδόσεις βιογραφιών. Όχι μόνο συγγραφέων ή ποιητών, αλλά και δημιουργών όπως: μουσικοσυνθέτες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, γλύπτες ή και άλλων που συνέβαλαν στην ανάπτυξη εθνικών πολιτισμών ή σε παγκόσμια κλίμακα.

Προσπάθησα να ερμηνεύσω αυτή την τάση,

Η έρευνα για μια βιογραφία είναι μακροχρόνια, επίπονη, μια μεγάλη προσπάθεια να αποδίδεται αντικειμενικά, και όχι υποκειμενικά επιλεκτική, να διαβάζεται σαν μυθιστόρημα, οι περισσότεροι βίοι δημιουργών υπήρξαν μυθιστορηματικοί, να ανταποκρίνονται στην επιθυμία του αναγνωστικού κοινού να γνωρίζει περισσότερα για εκείνους που του πρόσφεραν γνώσεις, συγκινήσεις, διανοητική ανάταση, ψυχική ευφροσύνη ή και περιμετρικά συναισθήματα.

Η αυθαίρετη ερμηνεία μου ήταν ότι τώρα γράφονται οι βιογραφίες των δημιουργών που έζησαν τον 20όν αιώνα, πολλοί από αυτούς έγιναν διάσημοι στα μέσα του, και από αυτούς αρκετοί είχαν γεννηθεί στο τέλος του 19ου αι.

Κοίταξα μερικές χρονολογίες:

Ε. Μ. Φόρστερ, 1879 - 1970, Δωμάτιο με Θέα, ­­1908

Χένρι Μίλλερ, 1891 – 1980, Ο Τροπικός του Καρκίνου, 1934

Ουίλιαμ Φόκνερ, 1897 – 1962, Ιερό, 1931

Κρίστοφερ Ίσεργουντ, 1904 – 1986, Αντίο Βερολίνο, 1939

Κάρσον ΜακΚάλλερς, 1917 – 1967, Η καρδιά είναι ένας μοναχικός κυνηγός, κυκλοφόρησε το 1940, όταν ήταν μόλις 23 ετών, και το μυθιστόρημα είναι το 17ο στη λίστα των καλύτερων 100 βιβλίων της αγγλικής γλώσσας.

W. H. Auden, 1907 – 1973, πρώτο βιβλίο «ποιήματα» 1928

Θα μπορούσαν να προστεθούν δεκάδες άλλοι από όλες τις περιοχές των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ωστόσο η απορία πώς θα γράφονται στο μέλλον οι βιογραφίες, παραμένει.

Λέγεται ότι τώρα, που έχουν αχρηστευτεί μπαούλα και κασέλες σε διάφορα μεγέθη όπου διασώζονταν πρωτότυπα, φωτογραφίες, κείμενα και ντοκουμέντα, τα πάντα αποθηκεύονται στο άπειρο, ενώ οι διορθώσεις, σαν του Καβάφη, δεν θα φαίνονται στα αρχικά τους ίχνη.

Ακόμα και η τηλεφωνική επικοινωνία, αν και προηγήθηκε, είναι σύμμαχος του Διαδίκτιου. Ίσως σε κάποια συνδιάλεξη να ειπώθηκε κάτι καταπληκτικό ή έστω και ένα σ’ αγαπώ, αλλά απήχθηκαν και αυτά από τα ερτζιανά κύματα.

Έχει ήδη αρχίσει μια μεγάλη συζήτηση ανάμεσα σε ηλεκτρονικούς επιστήμονες και παρόμοιους τηλε-τεχνολόγους για τον όγκο πληροφοριών που έχει σωρευτεί και επεξεργάζονται τρόποι διάσωσης των για μελλοντική θεώρηση.

Αλλά ποιος θα αποφασίσει τι αξίζει να διασωθεί στο άπειρον επ’ άπειρον, όταν μέχρι σήμερα ο αριθμός των χρηστών του Διαδίκτυου είναι πέντε δισεκατομμύρια, καθόλου σταθερός.

Έχω ακούσει οδηγό λεωφορείου να ρωτάει τη γυναίκα του πώς μαγείρεψε εκείνο το μεσημέρι τις μελιτζάνες και έχω διαβάσει ηλεκτρονικό γράμμα –ε- μ., που η αποστολέας ρωτούσε τη μαμά της, αν είχε βγάλει την Τίτη, το μικρό κανίς έξω για περίπατο.

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη - Από τη Νέα Υόρκη