Άρωμα βιβλίου

Για το άρωμα «In the Library» γράφει στο σάιτ του: «Τη βάση γι’ αυτό το άρωμα την πήρα από το αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Βρήκα κάποια στιγμή στο Λονδίνο ένα αντίτυπο του 1927 σε άριστη κατάσταση. Είχε μια θαυμάσια, ζεστή, ελαφρώς γλυκιά μυρωδιά ξύλου, την οποία φρόντισα αμέσως να εμφιαλώσω...». Και συνεχίζει: «Όταν αρχίζω να διαβάζω ένα βιβλίο, το πρώτο που κάνω είναι να το ανοίξω και να πάρω μια βαθιά ανάσα. Τα παλιά βιβλία μυρίζουν διαφορετικά από τα καινούργια, πιο γλυκά συνήθως. Αλλιώς μυρίζουν τα εικονογραφημένα, αλλιώς αυτά που αγοράζω στην Καλιφόρνια κι αλλιώς τα δερματόδετα. Τα ταλαιπωρημένα βιβλία έχουν μια ανεπαίσθητη μυρωδιά μούχλας. Αλλά δεν με ενοχλεί καθόλου. Σημαίνει ότι έχουν επιβιώσει. Φυσικά, όλες αυτές οι βιβλιο-μυρωδιές για τους περισσότερους ανθρώπους δεν σημαίνουν τίποτε. Για μένα όμως, που είμαι άπληστος αναγνώστης και συλλέκτης, οι μυρωδιές αυτές είναι τόσο μαγικές όσο το καλό κρασί για τον connaisseur – κάτι σαν λογοτεχνικό τερουάρ…».

Δεν γνωρίζω αν τα αρώματα του Μπρόσιους είναι τόσο μαγικά όσο ακούγονται, ο ίδιος όμως μοιάζει αναμφισβήτητα με λογοτεχνικό ήρωα. Είναι ο Ζαν Μπαπτίστ Γκρενούιγ από το Άρωμα του Π.Ζίσκιντ ή ο Τζιάκομο, ο βιβλιοπώλης από τη Βιβλιομανία του Γ.Φλωμπέρ; Και ενώ γυρεύω απάντηση και συγχρόνως πλάθω με τη φαντασία μου τον Νεοϋρκέζο αρωματοποιό σαν ένα πλάσμα μυστηριώδες και αλλόκοσμο, απροσδόκητα ξεπροβάλλει κάτω από μια στοίβα χαρτιών η Βιβλιομανία σε μετάφραση Ε.Χ.Γονατά. Ανοίγω το βιβλιαράκι στη σελίδα 37: «Όμως αυτό που αγαπούσε δεν ήταν ακριβώς η γνώση, ήταν η μορφή και η έκφρασή της ∙ αγαπούσε ένα βιβλίο, επειδή ήταν βιβλίο. αγαπούσε τη μυρωδιά του, το σχήμα του, τον τίτλο του. Εκείνο που τον γοήτευε […] ήταν οι σελίδες του οι γεμάτες σκόνη, που το γλυκό και απαλό τους άρωμα ρουφούσε με ηδονή∙»