Prokofiev shostakovich khachaturian

Για το μυθιστόρημα του Julian Barnes Ο αχός της εποχής (μτφρ. Θωμάς Σκάσσης, εκδ. Μεταίχμιο).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Ο Τζούλιαν Μπαρνς (γεν. 1946) δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις στον Έλληνα αναγνώστη σύγχρονης μυθοπλασίας: πολλά βιβλία του, μεταξύ αυτών ιδιαίτερα έργα όπως Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ και Η ιστορία του κόσμου σε 10 ½ κεφάλαια, έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί με επιτυχία. Στο τελευταίο του μυθιστόρημα, Ο αχός της εποχής, μεταφρασμένο από τον συγγραφέα Θωμά Σκάσση, που έχει μεταφράσει αρκετά ακόμα βιβλία του Μπαρνς, ο Βρετανός πεζογράφος μάς μεταφέρει στη Σοβιετική Ένωση προκειμένου να μας αφηγηθεί κρίσιμες στιγμές από τη ζωή του περίφημου συνθέτη Ντμίτρι Ντμιτρίεβιτς Σοστακόβιτς (1906-1975) (στη φωτογραφία βρίσκεται στο κέντρο, με τον Σεργκέι Προκόβιεφ στα δεξιά του και τον Αράμ Χατσατουριάν στα αριστερά του, το 1945).

O Σοστακόβιτς αναγνωρίστηκε ως συνθέτης με μεγάλο ταλέντο ήδη από τα πρώτα νεανικά του έργα κι έτσι, σύμφωνα με την απαρέγκλιτη επιταγή του Λένιν («Η τέχνη ανήκει στον λαό»), ήταν υποχρεωμένος να το ξεδιπλώνει για χάρη και μόνο του λαού και της καλλιτεχνικής παιδείας του.

Καλλιτέχνης που η ανατροφή του στην Πετρούπολη (την «Αγία Λενινούπολη» όπως την αποκαλούσε) συνέπεσε με την επάνοδο του Λένιν στη Ρωσία, με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης και με την εγκαθίδρυση της κομμουνιστικής δικτατορίας των Μπολσεβίκων, ο Σοστακόβιτς αναγνωρίστηκε ως συνθέτης με μεγάλο ταλέντο ήδη από τα πρώτα νεανικά του έργα κι έτσι, σύμφωνα με την απαρέγκλιτη επιταγή του Λένιν («Η τέχνη ανήκει στον λαό»), ήταν υποχρεωμένος να το ξεδιπλώνει για χάρη και μόνο του λαού και της καλλιτεχνικής παιδείας του. Με τον θάνατο του Λένιν και την άνοδο του Στάλιν στον θρόνο της «σοβιετικής αυτοκρατορίας» (Κονδύλης), ο Σοστακόβιτς συνεχίζει την παραγωγή έργων που στα αυτιά του καθεστώτος ακούγονται όπως πρέπει, δηλαδή «σοσιαλιστικά».

Έλα όμως που στο μεταξύ οι τέχνες της Δύσης έχουν σαρωθεί από το καταιγιστικό κύμα του μοντερνισμού, που με τους κάθε λογής πειραματισμούς του έχει ανανεώσει ριζοσπαστικά τις μορφές, τα πρότυπα, τα είδη. Ένας συνθέτης σαν τον Σοστακόβιτς, θαυμαστής μεταξύ άλλων του Στραβίνσκι, του Σένμπεργκ και του Μπεργκ, δεν θα μπορούσε να απέχει από αυτές τις καινοτομίες. Ο Μπαρνς περιγράφει λεπτομερώς το πώς η όπερα του Σοστακόβιτς Η λαίδη  Μακμπέθ του Μτσενσκ δέχεται το 1936 τον κριτικό κόλαφο καταρχάς του ίδιου του Στάλιν, κατ’ επέκταση του Κόμματος και της επίσημης εφημερίδας του, της Πράβντα, ως έργο «φορμαλιστικό», «αστικό», «ελιτίστικο» κ.λπ. Εν μια νυκτί, λοιπόν, ο μουσουργός μπαίνει στο στόχαστρο, και οι ανακρίσεις αρχίζουν: Γιατί κάνεις παρέα με τον στρατάρχη Τουχατσέφσκι που οργανώνει (ή μπορεί και να μην οργανώνει, αλλά δεν έχει και τόση σημασία) την ανατροπή του Πατερούλη μας; Γιατί δεν γράφεις τραγούδια κατανοητά και εύληπτα από την εργατιά μας; Γιατί συνθέτεις έργα «παρακμιακά», «νευρωτικά» και «πεσιμιστικά» την ώρα που εμείς παλεύουμε με αισιόδοξο πνεύμα για τη δημιουργία του σοβιετικού ανθρώπου; Οι εφημερίδες άρχισαν πλέον να ανακοινώνουν την είδηση του ανεβάσματος κάποιου έργου του ως εξής: «Σήμερα θα δοθεί συναυλία με έργα του εχθρού του λαού Σοστακόβιτς»…

«Η μουσική δραπετεύει από τις λέξεις – αυτός είναι ο σκοπός της και το μεγαλείο της».

Η αντίδραση του Σοστακόβιτς σε αυτή την πολεμική αποτελεί το κυρίως θέμα του βιβλίου του Μπαρνς. Ο συνθέτης είχε τρεις επιλογές: να αντιταχθεί πλήρως (οπότε θα έχανε αργά ή γρήγορα τη ζωή του, είτε σε ανακρίσεις είτε σε κάποιο γκουλάγκ, δίνοντας όμως ένα παράδειγμα αντίστασης στον ολοκληρωτισμό), να συμμορφωθεί πλήρως (οπότε θα υπέτασσε το δημιουργικό πνεύμα του στις κρατικές επιταγές που απαιτούσαν μια στρατευμένη τέχνη, γλιτώνοντας όμως τη ζωή του), ή να ελίσσεται, να δείχνει πως συμμορφώνεται, πετώντας ούτως ειπείν «μουσική λάσπη» για μια περίοδο ώστε να θολώνει τα νερά, όσο ο ίδιος θα εξακολουθούσε να γράφει και να παίζει, είτε στη χώρα του είτε στο εξωτερικό, τη μουσική που τον εξέφραζε πραγματικά (και παράλληλα να δέχεται στωικά τις διάφορες παραγγελίες ή και, όποτε αυτό θα συνέβαινε, τη φίμωσή του). Διάφορες περιστάσεις της ζωής του Σοστακόβιτς αλλά και του ευρύτερου περιβάλλοντος (ο ερχομός του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όπου ο κοινός εχθρός, ο φασισμός, συνενώνει πλέον βολικά τους μέχρι πρότινος εσωκομματικούς αντιπάλους, η θέληση του ίδιου να σώσει τη ζωή του και την οικογένειά του, η μεγάλη του ευχέρεια  να κινείται τόσο σε πειραματικό όσο και σε πιο λαϊκό επίπεδο σύνθεσης) θα οδηγήσουν αυτόν τον «μπολσεβίκο μη μέλος του Κόμματος» στον τρίτο δρόμο. Υπάρχει πάντως κι ένας άλλος, πιο θεμελιώδης λόγος που μπορεί να διασώσει έναν λιγότερο ή περισσότερο αντιφρονούντα συνθέτη, αλλά όχι έναν συγγραφέα: το ότι «Η μουσική δραπετεύει από τις λέξεις – αυτός είναι ο σκοπός της και το μεγαλείο της».

Όταν ερχόταν η Πρωτοχρονιά, ο συνθέτης, που δεν πίστεψε ποτέ στα μεγάλα λόγια των ηγετών του Κόμματος για συνεχή καλυτέρευση της ζωής στην ΕΣΣΔ, δήλωνε σκωπτικά: «Ας ευχηθούμε ότι τα πράγματα δεν θα καλυτερεύσουν κι άλλο!».

Ο Μπαρνς δεν φείδεται ειρωνείας όταν στοχάζεται τη λενινιστική και σταλινική περίοδο, αλλά και την εποχή μετά το 1953 – και πράγματι, η πολιτική και κοινωνική ζωή στην ΕΣΣΔ δίνει πάτημα για ανελέητη σάτιρα. Σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, οι εργάτες (διάβαζε: κατάδικοι) που έφτιαξαν το Κανάλι της Λευκής Θάλασσας θα «αναμορφώνονταν και οι ίδιοι» από την εργασία τους – ο Μπαρνς σχολιάζει: «Αφού υπήρχαν εκατό χιλιάδες εργάτες, είναι πιθανό κάποιοι να βελτιώθηκαν ηθικά· ωστόσο, το ένα τέταρτο από αυτούς είχε βρει τον θάνατο, ήταν επομένως ξεκάθαρο ότι αυτοί δεν είχαν αναμορφωθεί». Ύστερα από τη Νέα Οικονομική Πολιτική του Λένιν, ο Σοστακόβιτς γράφει σε έναν φίλο του πως «ο Παράδεισος επί της γης θα έρθει σε διακόσια δισεκατομμύρια χρόνια» – ο Μπαρνς σχολιάζει: «Τώρα σκεφτόταν ότι ίσως αυτή η πρόβλεψη ήταν υπεραισιόδοξη». Κι όταν ερχόταν η Πρωτοχρονιά, ο συνθέτης, που δεν πίστεψε ποτέ στα μεγάλα λόγια των ηγετών του Κόμματος για συνεχή καλυτέρευση της ζωής στην ΕΣΣΔ, δήλωνε σκωπτικά: «Ας ευχηθούμε ότι τα πράγματα δεν θα καλυτερεύσουν κι άλλο!».

alt

«Η τέχνη ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Η τέχνη ανήκει σε κάθε εποχή και σε καμία. Η τέχνη ανήκει σε αυτούς που τη δημιουργούν και σε εκείνους που την απολαμβάνουν. […] Η τέχνη είναι ο ψίθυρος της ιστορίας, που ακούγεται πάνω από τον αχό της εποχής».

Ο εχθρός του Σοστακόβιτς, όπως τον παρουσιάζει ο συγγραφέας, ήταν λοιπόν η ακατάσχετη αισιοδοξία του κομμουνιστικού ιδεώδους: οι άνθρωποι που πήραν την εξουσία το 1917 δεν κατανόησαν τη ρωσική ψυχή, το γεγονός πως «το να είσαι Ρώσος σήμαινε να είσαι απαισιόδοξος· το να είσαι Σοβιετικός σήμαινε να είσαι αισιόδοξος». Και η τέχνη; Η τέχνη, όπως διαβάζουμε σε ένα από τα ωραιότερα σημεία του βιβλίου, «ανήκει σε όλους και σε κανέναν. Η τέχνη ανήκει σε κάθε εποχή και σε καμία. Η τέχνη ανήκει σε αυτούς που τη δημιουργούν και σε εκείνους που την απολαμβάνουν. […] Η τέχνη είναι ο ψίθυρος της ιστορίας, που ακούγεται πάνω από τον αχό της εποχής». Η γραφή του Μπαρνς, μεθοδική και στοχοπροσηλωμένη, περιδιαβαίνει την «αισιόδοξη τραγωδία» που ήταν η ζωή του Σοστακόβιτς περιγράφοντας διάφορα περιστατικά της, όπως τους τρεις γάμους του και τη σχέση με τα παιδιά του, τις επαφές του με άλλους καλλιτέχνες, μερικά ταξίδια του στη Δύση, καθώς και το πώς το Κόμμα όρισε έναν ιδεολογικό κατηχητή (!) για να του διδάξει τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού στις οποίες ήταν «ανεπίδεκτος μαθήσεως». Παρεκβάσεις, αλλά απολύτως σχετικές, όπως η ζωή του επικεφαλής της Ένωσης Σοβιετικών Συνθετών Χρένικοφ που μπροστά στον Στάλιν χεζόταν πάνω του (κυριολεκτικά, εξού και υπήρχαν νοσοκόμοι για τον καθαρισμό όσων πάθαιναν κάτι τέτοιο), δίνουν γλαφυρά το στίγμα της εξουσίας.

Σημαντικό βιβλίο, λοιπόν, σε μια εποχή που μικρο-ολοκληρωτισμοί, λογοκρισίες και πολιτικές ορθότητες επανέρχονται φανερά ή πονηρά στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, ο Αχός της εποχής είναι λιγότερο μια κατεξοχήν μυθιστορηματική βιογραφία και περισσότερο ένα λογοτεχνικό ρεπορτάζ πάνω στη συνειδησιακή αντοχή του ανθρώπου, στο πώς ένα άτομο συγκρούεται με ένα ολοκληρωτικό καθεστώς και ποιες δυνατότητες έχει (και δεν έχει) στη διάθεσή του για να βγει σώο και αβλαβές κατά τα αναπόφευκτα πάρε-δώσε με τους εγκληματικούς γραφειοκράτες του. Εύλογη, από αυτή την άποψη, είναι η απέχθεια του Σοστακόβιτς, αφενός απέναντι στους δυτικούς «ανθρωπιστές» (Πικάσο, Μαλρό, Σαρτρ κ.λπ.) που δεν είδαν ή δεν ήθελαν να δουν τίποτα το μεμπτό στην ΕΣΣΔ και πρέσβευαν τον κομμουνισμό (από τις φιλελεύθερες χώρες στις οποίες δημιουργούσαν και πλούτιζαν), αφετέρου σε όσους ευαγγελίζονταν την απόλυτη αντίσταση του καλλιτέχνη στο ολοκληρωτικό κράτος χωρίς να αντιλαμβάνονται το ανελέητο τίμημα, ότι δηλαδή κάτι τέτοιο θα οδηγούσε με μεγάλη πιθανότητα στον βίαιο θάνατό του. Ο Σοστακόβιτς, σύμφωνα με τον Μπαρνς, κράτησε μια μεσοβέζικη στάση («και ακεραιότητα και διαφθορά») την οποία χαρακτήριζε τόσο η έντονη ειρωνεία όσο και η θέληση για σωτήριους ελιγμούς (Έξι βραβεία Στάλιν και τρία παράσημα Λένιν δεν τα παίρνει κανείς χωρίς διαρκείς συμβιβασμούς). Κάτι τέτοιο φαίνεται να είναι σε ορισμένες περιστάσεις η μόνη τεχνική επιβίωσης. Ειδάλλως, όπως το λέει κι ο λαός, τα νεκροταφεία είναι γεμάτα ήρωες. 

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.

altΟ αχός της εποχής
Julian Barnes
Μτφρ. Θωμάς Σκάσσης
Μεταίχμιο 2016
Σελ. 242, τιμή εκδότη €15,50

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ JULIAN BARNES

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

«Ο νυχτερινός δρόμος» του Λερντ Χαντ (κριτική) – Ιστορία ρατσισμού και μίσους

Για το μυθιστόρημα του Λερντ Χαντ (Laird Hunt) «Ο νυχτερινός δρόμος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου. Φωτογραφία: Λόρενς Μπέιτλερ 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη


...

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

«Αποσυνάγωγοι» του Ογούζ Ατάι (κριτική) – Ένα σημαντικό έργο της τουρκικής λογοτεχνίας

Για το 34ο βιβλίο της εμβληματικής σειράς «Orbis Literæ», το μυθιστόρημα του Τούρκου συγγραφέα Ογούζ Ατάι [Oğuz Atay] «Αποσυνάγωγοι» (μτφρ. Νίκη Σταυρίδη, απόδοση ποιητικών τμημάτων: Δημήτρης Μαύρος, επίμετρο: Βασίλης Φ. Δρόλιας, εκδ. Gutenberg).

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης ...

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

«Οι ταξιδιώτες» της Ρετζίνα Πόρτερ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα της Ρετζίνα Πόρτερ [Regina Porter] «Οι ταξιδιώτες» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης, εκδ. Πατάκη).

Γράφει ο Κώστας Δρουγαλάς

Το ντεμπούτο της Αμερικανίδας Ρετζίνα Πόρτερ (Σαβάνα, Τζόρτζια) με τίτλο ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Καζούο Ισιγκούρο: «Το να είσαι υποψήφιος για Όσκαρ είναι συναρπαστικό»

Τη φετινή χρονιά, ανάμεσα στους υποψηφίους για το Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου βρίσκεται και ο νομπελίστας Kazuo Ishiguro, για το σενάριο της ταινίας «Αισθάνομαι ζωντανός», μια διασκευή του «Ikiru» του Akira Kurosawa. Ο συγγραφέας μίλησε για την υποψηφιότητά του σε πρόσφατη συνέντευξή του στο The Wrap. Τα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ