her

Για το μυθιστόρημα της Γιούλι Τσε [Juli Zeh] «Περί ανθρώπων» (μτφρ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Μεταίχμιο). Κεντρική εικόνα: Στιγμιότυπο από την ταινία «Her».

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Βεβαιότητες… Ποτέ δεν βρίσκονταν σε έλλειψη όσο σήμερα. Ποτέ ξανά οι δυτικές κοινωνίες, βουτημένες σε μια χαυνωτική ευωχία, δεν είδαν το κενό νοήματος να φέγγει εμπρός τους αδυνατώντας να του προσδώσουν την ισχύ ενός κάποιου σταθερού μηνύματος κινδύνου. Κοινώς: παραδέρνουμε.

Η εννοιοκρατία της Ευρώπης, πάνω στην οποία στήριξε το οικοδόμημα και την ένωσή της, στη λογική ότι δεν έχει να διαχειριστεί μόνο ιδέες, αλλά και επείγουσες καθημερινότητες, άρχισε να ολισθαίνει τα τελευταία χρόνια. Αυτό ήταν ένα πλήγμα στην ανωτερότητά της. Δεν συνέβησαν και λίγα, ας μην το ξεχνάμε. Οικονομική κρίση, άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων και πανδημία. Τούτο το σιμπίλημα αλληλοτροφοδοτούμενων –και συνάμα διαλυτικών– αντιφάσεων (από τη μια η άνεση κι από την άλλη το ξεβόλεμα) δημιούργησαν ατομικότητες που έχασαν ξαφνικά το κέντρο βάρους τους. Χάθηκαν μέσα στις προσδοκίες τους.

Η πρωταγωνίστρια στο μυθιστόρημα της Γιούλι Τσε Περί ανθρώπων (μτφρ. Απόστολος Στραγαλινός, εκδ. Μεταίχμιο) είναι μια τέτοια περίπτωση. Bγαλμένη από τη μήτρα της Generation Y, η 36χρονη Ντόρα είναι διαφημίστρια και μάλιστα αρκετά αποδοτική.

Προδιαγεγραμμένη πορεία

Ζει στο πολύβουο Βερολίνο, συζεί με τον Ρόμπερτ που είναι ένας μαχητικός δημοσιογράφος, με τον πατέρα της (εξέχων γιατρός) έχει ελάχιστες έως τυπικές σχέσεις, ενώ τη μητέρα της την έχασε νωρίς. Μια ζωή τυπικής ευημερίας που δεν έχει ούτε μεγάλες ταλαντώσεις ούτε και προσδοκίες που θα καταφέρουν να ξεφύγουν από μια προδιαγεγραμμένη πορεία.

Εως τη στιγμή που ενσκήπτει η πανδημία κι όλες οι μέχρι πρότινος δεδομένες σταθερές αρχίζουν να χαίνουν ωσάν βουερό κενό κάτω από τα πόδια της. Αίφνης, η άδεια πόλη της φαίνεται κάτι ολότελα εξωπραγματικό. Αρχικά αισθάνεται ελεύθερη που θα πρέπει να δουλεύει από το σπίτι, έως τη στιγμή που η βολή του διαμερίσματος την περισφίγγει. Η σχέση με τον Ρόμπερτ πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Εκείνος γίνεται εμμονικός με την κλιματική κρίση, τον βεγκανισμό και την πιστή τήρηση των lockdowns. Δεν υπάρχει, πλέον, σταθερό σημείο συνάντησης ανάμεσά τους.

Και τότε, σαν να κάνει βουτιά στο τίποτα που μπορεί να της προσφέρει κάτι, αποφασίζει να φύγει από την πόλη και να πάει να ζήσει στο Μπράκεν, μια κοινότητα στο κρατίδιο του Βραδενβούργου. Είναι μια τυπική φυγάς της μεγαλούπολης που αποζητάει επιμόνως να βρει ένα νόημα στην α-νόητη ζωή της.

Ο κύκλος των ανθρώπων

Το μυθιστόρημα αποκτάει «σώμα» από αυτό εδώ το σημείο διότι η κοινωνική ματιά της Τσε, (σύγχρονη, νευρώδης, αλλά και δίχως αξιωματικές αλήθειες) είναι που αποθέτει στην πλοκή ένα «όλον» στο μερικό των ηρώων της. Πρώτο προανάκρουσμα ότι η Ντόρα εισήλθε σε μια επικράτεια ολότελα ξένη δεν είναι ότι θα πρέπει να γίνει αγρότισσα, με κήπο και ζαρζαβατικά. Ούτε ότι άφησε πίσω της τη βουή και τη μανία της μεγαλούπολης προς χάρη της ησυχίας του τοπίου, της ραστώνης της φύσης και του ανεμόδαρτου καιρού. Ολα αυτά είναι γνωστά και εν πολλοίς αναμενόμενα.

Είναι οι άνθρωποι που την περιτριγυρίζουν. Αυτοί είναι που διαμορφώνουν αλλότροπα την εσωτερική της εικόνα. Βιώνει την ξενότητα ή την αμφιβολία των ντόπιων, την ίδια στιγμή που η ίδια έρχεται σε πρώτη επαφή με τον «ναζί του χωριού» και, μάλιστα, γείτονά της.

Ο Γκότε κουβαλάει πάνω του όλα τα στερεότυπα που μπορεί να προσδώσει κάποιος σε έναν νεοναζί. Είναι μπρουτάλ, απομονωμένος από τους υπόλοιπους (ζει σε ένα άθλιο τροχόσπιτο), του αρέσει να τσακώνεται συνεχώς και δεν ντρέπεται να δηλώσει ευθέως τις πολιτικές του απόψεις. Παράλληλα, δε, κουβαλάει και μια καταδίκη από προηγούμενο ξυλοδαρμό (αν και ο ίδιος επιμένει πως δεν συμμετείχε).

Είναι, άραγε, η επιφάνεια των κοινωνικών πραγμάτων αρραγής; Είναι ο επελαύνων δικαιωματισμός των ημερών μας η κολυμβήθρα του Σιλωάμ;

Είναι, άραγε, η επιφάνεια των κοινωνικών πραγμάτων αρραγής; Είναι ο επελαύνων δικαιωματισμός των ημερών μας η κολυμβήθρα του Σιλωάμ; Στο μικρό Μπράκεν όπου ο καθένας γνωρίζει τον άλλον, ζει και ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων που βρίσκονται συνεχώς σε σύγκρουση με τον Γκότε, ενώ τριγύρω οι κατά τ’ άλλα φιλήσυχοι κάτοικοι δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να ψηφίζουν το AfD (το ακροδεξιό κόμμα της Γερμανίας), να διαλαλούν την απέχθειά τους προς τους πρωτευουσιάνους και να θεωρούν πως η κεντρική διοίκηση τους έχει ολότελα ξεχάσει.

Juli Zeh

Η Γιούλι Τσε (Juli Zeh, 1974) σπούδασε νομικά στο Πασάου και τη Λειψία και ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές δίκαιο. Πρωτοεμφανίστηκε στον χώρο της λογοτεχνίας με το διεθνές μπεστ σέλερ Adler und Engel (Αετοί και άγγελοι, μτφρ. Χρύσανθος Βαλασιάδης, εκδ. Opus Magnum). Έκτοτε τα μυθιστορήματά της έχουν μεταφραστεί σε 35 γλώσσες και έχει λάβει πολλές διακρίσεις για το έργο της – μεταξύ άλλων το βραβείο Carl Amery και το βραβείο Thomas Mann. Θεωρείται μια από τις πιο επιτυχημένες και ολοκληρωμένες γερμανίδες συγγραφείς της εποχής μας και παρά το νεαρό της ηλικίας της το όνομά της είναι εδραιωμένο στα γερμανικά γράμματα.

Πάλι, όμως, η Τσε παίζει με τις αβεβαιότητες θέλοντας να καταδείξει πως οι ρηγματώσεις της κοινωνικής εικόνας μιας ομάδας ή ενός ατόμου είναι μεν ανεπαίσθητες, αλλά συμβαίνουν. Ο Γκότε δεν είναι αυτό ακριβώς που φανταζόμαστε. Ισως στο περίπου (sic): όσο θέλει εκείνος να συντηρήσει την εικόνα του σκληροτράχηλου.

Με κάποιο τρόπο, μέρα με τη μέρα, έρχεται πιο κοντά με την Ντόρα. Βοηθούν το καλότροπο σκυλί της Ντόρας και η μικρή κόρη του Γκότε (έχει χωρίσει με τη γυναίκα του που τους παράτησε) που τους δίνουν ένα πάτημα να βρίσκονται μαζί, έστω κι αν τους χωρίζει ένας φράχτης ή αν ανταλλάσουν απόψεις, ενόσω καπνίζουν ένα τελευταίο τσιγάρο έξω στη φύση λίγο πριν κοιμηθούν.

Να που η Τσε θέτει ένα καίριο –και άκρως σημερινό– ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ακόμη από τις δυτικές κοινωνίες. Είναι όλα όπως φαίνονται; Δεν υπάρχουν χρωματικές διαστρωματώσεις ανάμεσα στο απόλυτα λευκό και το απόλυτα μαύρο; Μήπως όταν μιλάμε περί ανθρώπων οφείλουμε να βάζουμε στην εξίσωση τον απρόβλεπτο παράγοντα της ανθρωπινότητάς τους;

Σαρκαστική διάθεση

Το κείμενο σκάβει τη σύμβαση με την ενίοτε σαρκαστική του διάθεση και με την πρόθεση να διαλύσει τις προκαταλήψεις, να παίξει με τους εξορθολογισμούς και τις έωλες προσδοκίες που ελάχιστη σχέση έχουν με την σφύζουσα και πολυδαίδαλη πραγματικότητα του σήμερα.

Δεν προσφέρει άλλοθι στον Γκότε, δεν ρίχνει πάνω του ένα φως μέσα στο σκοτάδι του. Ωστόσο, μας αφήνει να δούμε όλες τις πτυχές του. Κάθε φωτεινό σημείο έχει κι ένα σκοτεινό σημείο και τανάπαλιν, ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Το γράψιμο της Τσε είναι ήρεμο, θα το έλεγες και επιδεικτικά επίπεδο, θέλοντας έτσι, με την αρμόζουσα αποστασιοποίηση, να δει τη μεγάλη εικόνα.

Το γράψιμο της Τσε είναι ήρεμο, θα το έλεγες και επιδεικτικά επίπεδο, θέλοντας έτσι, με την αρμόζουσα αποστασιοποίηση, να δει τη μεγάλη εικόνα που δεν είναι μόνο το δίπολο Ντόρα-Γκότε, αλλά αυτό που αναπτύσσεται στις μέρες μας: το αίτημα για ανεκτικότητα, αποδοχή και συμπερίληψη. Οταν ο Γκότε θα διαγνωστεί με όγκο στο κεφάλι, η οικιεότητα με την Ντόρα θα πάρει τον χαρακτήρα επείγοντος που δεν θέλει να φαίνεται ως τέτοιο. Πάντα οι στερεοτυπικές απόψεις που κουβαλούν και οι δύο τους κρατάνε σε μια λελογισμένη απόσταση.

Η Ντόρα χάνει τη δουλειά της, ο πατέρας της έρχεται να κουράρει τον Γκότε, ενώ το χωριό αποφασίζει να στήσει ένα πανηγύρι για τον Γκότε (ποιος να το περίμενε;) και, γενικώς, όλα ακολουθούν μια μη προδιαγραμμένη πορεία. Οπως συμβαίνει στη ζωή που δεν μας εγγυάται τίποτα, ενώ έχει σκοπό να μας εκπλήσσει συνεχώς (συνήθως όχι ευχάριστα).

metaixmio zeh peri anthroponΤο τέλος του μυθιοστορήματος κρύβει μια αναγκαία απομάγευση. Αναγκαία με την έννοια ότι φέρνει στην επιφάνεια το μέτρο των πραγμάτων που είναι ο άνθρωπος με όλα τα κενά, τα ολισθήματα, τα λάθη και τα πάθη του. Τι να το κάνεις το ευτυχές ή το οριστικό τέλος όταν όλα μοιάζουν με κινούμενη άμμο;

Δεν ξέρω αν το συγκεκριμένο μυθιστόρημα θα περάσει στα «ψιλά», αν δεν θα συζητηθεί επαρκώς, αν άλλα, πιο φανταχτερά αναγνώσματα, θα το υποσκελίσουν.

Όλα αυτά είναι πολύ πιθανά. Φρονώ, όμως, πως είναι ένα σημερινό μυθιστόρημα που δεν φοβάται να αναπτύξει την προβληματική των ημερών μας (ανισότητες, Μεταναστευτικό, άνοδος της ακροδεξιάς, δικαιωματισμός) με ευθύ και αδογμάτισμο τρόπο.

Τέτοια δείγματα ανάλυσης (όχι μόνο στη λογοτεχνία) δεν τα βρίσκεις εύκολα στις μέρες μας. Ακρως λειτουργική και στο σωστό ρυθμό είναι η μετάφραση του Απόστολου Στραγαλινού.


Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Μπλε ήλιος» (εκδ. Μεταίχμιο).

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Τα πάντα γύρω από την Ντόρα είναι θολά, το περίγραμμα των γεγονότων, όπως ακριβώς το περίγραμμα του σπιτιού. Ακόμα και ο Γιόγιο έχει ταιριάξει χωρίς πρόβλημα στο χώρο. Χρησιμοποιεί το μπάνιο σαν κάτι το αυτονόητο, παίρνει ακόμα μια μπίρα χωρίς να ρωτήσει, επειδή το Μπράκεν δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να πιει κρασί, και γεμίζει μάλιστα και το δοχείο νερού της Γιόχεν. Νιώθει τόσο καλά στο καινούργιο σπίτι της Ντόρας, η οποία δεν ξέρει καν ακόμη αν είναι το σπιτικό της, και το δείχνει. Την τελευταία φορά δεν είχε δει το σπίτι από μέσα. Τώρα θαυμάζει τις φαρδιές σανίδες, επαινεί τη μινιμαλιστική επίπλωση των χώρων, την καλή δομή του κτίσματος, καθώς και το γεγονός ότι επιτρέπεται να καπνίσει στην κουζίνα».

politeia Single right 250X102

 

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Οι Νετανιάχου» του Τζόσουα Κόεν (κριτική) –  Όταν ο Χάρολντ Μπλουμ συναντά την «περιβόητη οικογένεια» – μυθοπλαστική σάτιρα του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας

«Οι Νετανιάχου» του Τζόσουα Κόεν (κριτική) – Όταν ο Χάρολντ Μπλουμ συναντά την «περιβόητη οικογένεια» – μυθοπλαστική σάτιρα του εθνικισμού και της μισαλλοδοξίας

Για το βραβευμένο με Πούλιτζερ 2022 μυθιστόρημα του Τζόσουα Κοέν [Joshua Cohen] «Οι Νετανιάχου» (μτφρ. Παναγιώτης Κεχαγιάς, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Η οικογένεια Netanyahu (ο μικρός αριστερά είναι ο «Μπίμπι» - Μπένιαμιν Νετανιάχου, ενώ από τη φωτογραφία απουσιάζει ο τρίτος γιος της οικογένειας, ο Ίντο)...

«Το νησί των χαμένων δέντρων» της Ελίφ Σαφάκ (κριτική) – Για τις πληγές του παρελθόντος και τη διαιώνισή τους στις επόμενες γενιές

«Το νησί των χαμένων δέντρων» της Ελίφ Σαφάκ (κριτική) – Για τις πληγές του παρελθόντος και τη διαιώνισή τους στις επόμενες γενιές

Για το μυθιστόρημα της Ελίφ Σαφάκ [Elif Şafak] «Το νησί των χαμένων δέντρων» (μτφρ. Άννα Παπασταύρου, εκδ. Ψυχογιός).

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Το παρελθόν είναι ένας σκοτεινός, παραμορφωτικός καθρέφτης. Το κοιτάζεις και το μόνο που βλέπεις είνα...

«Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι» της Μαριάνα Ενρίκες (κριτική) – Μια εθιστική συλλογή διηγημάτων

«Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι» της Μαριάνα Ενρίκες (κριτική) – Μια εθιστική συλλογή διηγημάτων

Για τη συλλογή διηγημάτων της Μαριάννα Ενρίκες [Mariana Enriquez] «Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι» (μτφρ. Χριστίνα Θεοδωροπούλου, εκδ. Πατάκη). Κεντρική εικόνα: (© Unsplash). 

Γράφει η Φανή Χατζή

Πέντε χρόνια μετά τη σαγηνευτική συλ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η καρδιά του σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σε διασκευή/σκηνοθεσία Άρη Σερβεταλη και Έφης Μπίρμπα, στο θέατρο Κιβωτός

«Η καρδιά του σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, σε διασκευή/σκηνοθεσία Άρη Σερβεταλη και Έφης Μπίρμπα, στο θέατρο Κιβωτός

Για τη θεατρική μεταφορά της «Καρδιάς σκύλου» του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ σε διασκευή Άρη Σερβετάλη και Έφης Μπίρμπα και σκηνοθεσία Έφης Μπίρμπα που ανεβαίνει στο θέατρο Κιβωτός. Κεντρική εικόνα: Ο Αντώνης Μυριαγκός στον ρόλο του γιατρού Πρεομπραζένσκι.

Γράφει ο Νίκο...

Ορθόδοξη θεολογία, ψυχοθεραπεία και βιοηθική – Δύο βιβλία, δύο χριστιανικές θεωρήσεις

Ορθόδοξη θεολογία, ψυχοθεραπεία και βιοηθική – Δύο βιβλία, δύο χριστιανικές θεωρήσεις

Για τα βιβλία «Η θεραπεία της ψυχής – Πατέρες και ψυχολόγοι σε διάλογο», του Αλέξιου Ιερομόναχου Καρακαλλινού, και «Τα θεμέλια της βιοηθικής – Μια χριστιανική θεώρηση» (μτφρ. Πολυξένη Τσαλίκη-Κιοσόγλου), του Τρίσταμ Χ. Ένγκελχαρτ (Tristam H. Engelhardt Jr), που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αρμός.

Γ...

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

«Είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που ζούμε στην Ευρώπη» μας έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του για την Book Press, o ευρωπαϊστής ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Δύο χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ανατρέχουμε στα άρθρα που γράψαμε για βιβλία που διαβάσαμε και προτείναμε όλο αυτό το διάστημα. Το...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

«Ο λευκός ελέφαντας» της Αγνής Ιωάννου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Αγνής Ιωάννου «Ο λευκός ελέφαντας», το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ανήμερα των γενεθλίων μου, στο διάλειμμα της δεύτερης ώρας, ήμουν σ...

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

«Το αύριο θα είναι καλύτερο» της Μπέτι Σμιθ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Μπέτι Σμιθ [Betty Smith] «Το αύριο θα είναι καλύτερο» (μτφρ. Μαρία Φακίνου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 27 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Πιο παγωμένο, πιο μοναχι...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

«Είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που ζούμε στην Ευρώπη» μας έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του για την Book Press, o ευρωπαϊστής ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Δύο χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ανατρέχουμε στα άρθρα που γράψαμε για βιβλία που διαβάσαμε και προτείναμε όλο αυτό το διάστημα. Το...

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...
Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Σώμα και τραύμα: μεταθέσεις, υποκαταστάσεις, θεραπεία – 3 βιβλία που ανοίγουν ορίζοντες

Πώς το ψυχικό τραύμα επηρεάζει το σώμα; Τι κρύβεται πίσω από σοβαρές ασθένειες, όπως ο καρκίνος ή οι διαταραχές διατροφής; Ποιο είναι το «αμετάφραστο μήνυμα» που μας καλούν να αποκωδικοποιήσουμε και πώς μπορούμε να περάσουμε από τη νόσο στη θεραπεία; Τρία βιβλία, τα δύο από αυτά διακεκριμένων Ελλήνων ψυχαναλυτών, μα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ