pessoa kentriki

Για τα βιβλία του Fernando Pessoa «Περί θανάτου και άλλων μυστηρίων» (μτφρ. Μαρία Παπαδήμα, εκδ. Gutenberg) και «Είκοσι ένα χαϊκού» (μτφρ. Γιάννης Σουλιώτης, εκδ. Printa). Κεντρική εικόνα: Ο Fernando Pessoa χωρίς το χαρακτηριστικό του καπέλο.

Του Νίκου Ξένιου

Η συνδυαστική έκδοση κάποιων ανέκδοτων διηγημάτων του Φερνάντο Πεσσόα με τον τίτλο Περί θανάτου και άλλων μυστηρίων από τις εκδόσεις Gutenberg προσθέτει μια διαφορετική, δοκιμιακή νότα στις ελληνικές μεταφράσεις του ποιητή από τη Μαρία Παπαδήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Eισαγωγή, που φέρει ως υπότιτλο τον εύγλωττο στίχο: «Θάνατος είναι η στροφή του δρόμου», αναφέρεται η άποψη της Ι.K. Σεντένο: το σημείο συνάντησης των ετερωνύμων του Πεσσόα βρίσκεται στην αντίληψή του του θανάτου. Και σε αυτήν τη συλλογή ο θάνατος συχνά εμφανίζεται ως φαρσέρ, ως παράγοντας αυτοακύρωσης και υπονόμευσης της ηθικής αρτιότητας του ανθρώπου. 

Παράλληλα, από τις εκδόσεις Printa κυκλοφορούν τα Είκοσι ένα Χαϊκού του Πεσσόα, σε μετάφραση και επίμετρο Γιάννη Σουλιώτη, από τα οποία πέντε γράφτηκαν στα Πορτογαλικά και δεκαέξι στα Αγγλικά. Η ενασχόληση με τον εφήμερο χαρακτήρα της ανθρώπινης ζωής είναι ο κοινός τόπος των δύο βιβλίων: στο Περί θανάτου αναλαμβάνει η αφήγηση, στα Είκοσι ένα Χαϊκού αναλαμβάνει η αφαιρετική φόρμα. Ο ποιητής σταθερά αναζητά την εξαφάνισή του, εις όφελος της τέχνης του.

Όλες οι εκδοχές του προσωποποιημένου θανάτου

Στο Ένα πολύ πρωτότυπο δείπνο εντοπίζει η κυρία Παπαδήμα την ένταξη της απόλυτα «ιδιωτικής υπόθεσης» του θανάτου στη μυθοπλασία του Πεσσόα. Στο έργο του, άλλωστε, συναντώνται όλες οι πιθανές προσεγγίσεις του ζητήματος του θανάτου: ο θάνατος ως λυρικό γεγονός, ως ανώνυμη κατάθεση, ως αλληγορία και ως μελόδραμα. Η απώλεια της υστεροφημίας του δημιουργού, η ταύτιση με τον θάνατο του «άλλου» ως αυτοβιογραφία του θανάτου, η αναζήτηση του ιδεότυπου του νεκρού εκεί όπου η ταυτότητά του είναι νεφελώδης, ακόμη και η απώλεια του αντικειμένου του ερωτικού πόθου, όλα αποδίδονται επακριβώς στην εξαιρετική της μετάφραση. 

«Είμαι η φωτιά των σβησμένων εστιών, ο άρτος των άδειων τραπεζιών, η συντρόφισσα που ζητούν οι μοναχικοί και όσοι δεν τους καταλαβαίνει κανείς. Η δόξα που λείπει στον κόσμο είναι το μεγαλείο στη σκοτεινή μου επικράτεια. Στην αυτοκρατορία μου η αγάπη δεν κουράζει, γιατί δεν υποφέρει από την κατοχή. Ούτε και πονάει, γιατί δεν κουράζει επειδή ποτέ δεν κατείχε».

Στον Πεσσόα συναντάται ο θάνατος ως μοναδική υπαρξιακή βεβαιότητα, ως βίωμα του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου, ως λογοτεχνική δημιουργία και ως στιγμιότυπο που περιλαμβάνει ερμηνευτικά σχόλια για τη ζωή.

Στον Πεσσόα συναντάται ο θάνατος ως μοναδική υπαρξιακή βεβαιότητα, ως βίωμα του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου, ως λογοτεχνική δημιουργία και ως στιγμιότυπο που περιλαμβάνει ερμηνευτικά σχόλια για τη ζωή. Ο θάνατος ο αντι-μεταφυσικός, το «πάγωμα» του χρόνου ως αντικειμενικός θάνατος, ο θρήνος για τον Χρόνο που παρέρχεται, η απώλεια του «εγώ» και ο θάνατος του δημιουργού/ποιητικού υποκειμένου με την αλλαγή του ονόματός του φαίνεται στην απόλυτη εξοικείωση του Αλμπέρτο Καέιρο και του Ρικάρντο Ρέις με το βίωμα του θανάτου και σε δείγματα πρόζας κάποιων άλλων ετερωνύμων του Πεσσόα σχετικά με τον θάνατο. 

Επικεντρωμένο στο συγκεκριμένο ζήτημα, ξεχωρίζει ένα ποίημα του ετερωνύμου Άλβαρο ντε Κάμπος που λέγεται «Partida» («Αναχώρηση», σε δική μου απόδοση): 

«Σε σένα απλώνω τα χέρια όπως τ' απλώνει ένα παιδί / από της ερωμένης το λαιμό και πριν η μάνα εμφανιστεί / Χαρούμενος σε σένα αφήνω τα ενήλικα παιχνίδια μου / για σένα συγγενείς δεν έχω, ούτε κάτι να μ’ αναστατώνει από αυτό το σταθερό, το θαυμαστό, πυρέσσον Σύμπαν / κάθε τι Τελεσίδικο σε σένα ανήκει, σ’ άλλον κανένα».

Eδώ η αναχώρηση για τη σφαίρα της μετά θάνατον ζωής εμφανίζεται, με θεοσοφικές πινελιές, ταυτόσημη προς την ακύρωση του συναισθήματος. Η ζωή δηλώνεται ως προσωρινή, ενώ ο θάνατος ως «τελεσίδικη» υπαρξιακή κατάσταση. Είναι ενδιαφέρουσα η προθετικότητα του υποκειμένου όσον αφορά την άνευ όρων «παράδοσή» του στην επικράτεια του θανάτου, όπως και η προσωποποίηση του ίδιου του θανάτου, ως αποδέκτη αυτής της κίνησης. 

O Πεσσόα συνθέτει (κατεξοχήν στην αγγλική γλώσσα και σπανιότερα στην πορτογαλική) τρίστιχα για τη συμβολική του θανάτου: σ’ αυτά είναι κυρίαρχη η παρουσία δύο δέντρων, της κερασιάς και της φιλύρας (φλαμουριάς), που θα ’λεγε κανείς πως λειτουργούν ως «νηπενθή» στο ιαπωνικής σύλληψης σύμπαν των χαϊκού.

Στην ελληνική έκδοση των Είκοσι ένα Χαϊκού (εκδ. Printa), ο κ. Σουλιώτης έχει αποδώσει με υπευθυνότητα τον εσωτερικό παλμό αυτής της ιδιότυπης ποιητικής επίδοσης του Πεσσόα, παρά τη δυσκολία που εμπεριέχει το εγχείρημα: στην αφαιρετική αυτή ποιητική φόρμα που ξεκινά από την Ιαπωνία και υιοθετείται, στις αρχές του εικοστού αιώνα, τόσο από τον Έζρα Πάουντ, όσο και από τους δικούς μας Καζαντζάκη και Σεφέρη, ο Πεσσόα συνθέτει (κατεξοχήν στην αγγλική γλώσσα και σπανιότερα στην πορτογαλική) τρίστιχα για τη συμβολική του θανάτου: σ’ αυτά είναι κυρίαρχη η παρουσία δύο δέντρων, της κερασιάς και της φιλύρας (φλαμουριάς), που θα ’λεγε κανείς πως λειτουργούν ως «νηπενθή» στο ιαπωνικής σύλληψης σύμπαν των χαϊκού.

Για διαφορετικούς λόγους καθεμιά, οι δύο πρόσφατες ελληνικές εκδόσεις συμβάλλουν τα μάλα στην εξοικείωση του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με το διαρκώς ανασκαπτόμενο «μπαούλο» του έργου του Πεσσόα.

pessoa
Ο Φερνάντο Πεσσόα πέθανε σε ηλικία 47 ετών και μέχρι τότε είχε δημοσιεύσει μόλις ένα βιβλίο πεζογραφίας στα πορτογαλικά και κάποια λίγα ποιήματα. Μετά τον θάνατό του βρέθηκε στο σπίτι του ένα μπαούλο με 27.000 σελίδες χειρόγραφα, από τα οποία ένα μεγάλο μέρος μένει ακόμη να μελετηθεί και να εκδοθεί.
 

Η αυτοακύρωση και η ακύρωση των άλλων

Η «παράλογη ανάγκη του ποιητή να υποφέρει» εμφανίζεται κυρίαρχη στο αφήγημα «Το χαράκωμα», όπου ο πυροβολισμός κινητοποιεί τη συνείδηση και ο τραυματισμός γίνεται δημιουργική προϋπόθεση της συγκίνησης. Ο αυτόχειρας «ψευτολοχίας» του επόμενου αφηγήματος συνθέτει τις μνήμες της παρελθούσας ζωής του ως κατάθεση –και πάλι– στον βωμό της συγκίνησης. Σκέφτεται κανείς την αμιγώς αισθητική διάσταση του γεγονότος του θανάτου: το να παρουσιάζεις τον θάνατο εξιδανικευμένο, τη απουσία τεκμηρίων για μια πιο ζοφερή του παρουσίαση. Ο θάνατος εμφανίζεται και ως «ασύνδετο» (inconjunto) προς τη ζωή γεγονός και ως απαρέσκεια προς τη ζωή ή ως θανατολαγνία του δεκανέα Σοάρες στο αφήγημα «Το κυνήγι». Εδώ, στη χορεία των ασυγκίνητων θεατών του «θεάματος Θάνατος» καταλέγονται και ένα ζευγάρι νεόνυμφων και κάποιοι νεαροί ποδοσφαιρόφιλοι, καθώς και μια ομάδα από αφηρημένα πιτσιρίκια. Η πιο εμφαντική, ωστόσο, παρουσία είναι αυτή του «τρελού του χωριού». Ένας ενδιάθετος ιδεαλισμός οδηγεί τον Πεσσόα στη διαπίστωση ότι «ο κόσμος είναι μη πραγματικός», στο αφήγημα «Ο θάνατος του γιατρού Σερντέιρα».

Όσο για τα δύο αλληγορικά αφηγήματα του τέλους, θα’λεγα πως επιβεβαιώνουν τη γενικότερη αίσθησή μου πως ο Πεσσόα οικοδόμησε τις τόσο ενδιαφέρουσες και προκλητικές λογοτεχνικές του περσόνες στη βάση ενός πάσχοντος, παθολογικά θιγμένου ανδρισμού – καθώς και στα στερεότυπα περί ανδρός της εποχής του, στερεότυπα αρκετά βασανιστικά, που του υπέβαλλαν την ισοπέδωση μέχρι μηδενισμού, των ευγενέστερων χαρακτηριστικών της ανδρικής του ταυτότητας. Το ποιητικό υποκείμενο, πίσω από το μόνιμο προσωπείο ενός ετερωνύμου, ακυρώνει την ύπαρξή του μέσω της συχνής ακύρωσης της αντικειμενικότητας της ύπαρξης των άλλων ή μέσω της κυριολεκτικής δολοφονίας τους, όπως συμβαίνει στον θεατρικό μονόλογο της συζυγοκτόνου, στο διήγημα «Σύζυγοι». Επίσης, μέσω της συνείδησης του μελλοθάνατου συζυγοκτόνου για την έλευση της εκτέλεσής του, όπως στο διήγημα «Γράμμα από την Αργεντινή». 

Το ποιητικό υποκείμενο, πίσω από το μόνιμο προσωπείο ενός ετερωνύμου, ακυρώνει την ύπαρξή του μέσω της συχνής ακύρωσης της αντικειμενικότητας της ύπαρξης των άλλων ή μέσω της κυριολεκτικής δολοφονίας τους, όπως συμβαίνει στον θεατρικό μονόλογο της συζυγοκτόνου, στο διήγημα «Σύζυγοι».

Ενδιαφέρουσα είναι η «πνευματική συγκρότηση» που επικαλούνται οι συζυγοκτόνοι, και αυτό βεβαίως σχετίζεται τόσο με τον κυνισμό του συγγραφέα, με το ενδιάθετο γνώρισμα της ειρωνείας που διέπει το έργο του, όσο και με την αμείλικτη κριτική του στην κρατούσα ηθική. Και δεν μπορούμε παρά να συνδέσουμε αυτήν τη συνθήκη δημιουργίας προς την οδυνηρή συνειδητοποίηση της ηθικής έκπτωσης στο «Έγκλημα του γιατρού Σερντέιρα», που είναι ο φόνος της ψυχής ενός άλλου. Υπενθυμίζω τον αφανισμό του δημιουργού που διενεργείται στο Ηρόστρατος – Η αναζήτηση της αθανασίας, (μτφρ. Χάρης Βλαβιανός, εκδ. Gutenberg), καθώς και κάποιους στίχους από το ποίημα του Πεσσόα/Άλβαρο ντε Κάμπος «Κατάστημα Ψιλικών»:

«Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν είμαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να είμαι τίποτα.
Πέραν αυτού, έχω μέσα μου όλα τα όνειρα του κόσμου».

* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).


pessoa ex1Περί θανάτου και άλλων μυστηρίων
FERNANDO PESSOA
Μτφρ. ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ
GUTENBERG 2020
Σελ. 96, τιμή εκδότη €7,00

 

 

 

pessoa ex2Είκοσι ένα χαϊκού
FERNANDO PESSOA
Μτφρ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ
PRINTA 2020
Σελ. 88, τιμή εκδότη €10,60

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ FERNANDO PESSOA

 


Απόσπασμα από το βιβλίο 

«Δεν θα αναφερθώ στις εξωτερικές συνθήκες της καταγωγής μου και στα πρώτα μου χρόνια. Οι εξωτερικές συνθήκες βαραίνουν πάντα πολύ λίγο στο ισοζύγιο του πεπρωμένου μου. Όλα συμβαίνουν μέσα μου. Έγινα αυτός που είμαι, νομίζω, χωρίς την επιρροή των εξωτερικών πραγμάτων. Μιλάω, ασφαλώς, πεπεισμένος για τη σχετικότητα των όσων λέω. 

Από εκείνο το σκοτεινό μέρος της παιδικής μου ηλικίας όπου άρχισα να συνειδητοποιώ το περίγραμμα της ατομικότητάς μου, με βρίσκω πάντα απολύτως ίδιο, με μια σταθερή πνευματική συμπεριφορά: ήμουν πάντα ένα άτομο που το μόνο που έκανε ήταν να ονειρεύεται... με μία μόνο ωστόσο διαφορά – ότι τα όνειρά μου τα κατασκεύαζα πάντα με βάση την άμεση πραγματικότητα, με βάση υλικά και άμεσα γεγονότα της ζωής μου, γεγονότα που δεν τα αναζητούσα, αλλά που βρίσκονταν εδώ, δίπλα μου. 

Μην το ερμηνεύσεις ως το αντίθετο αυτού που σου είπα πιο πάνω, ότι δηλαδή οι εξωτερικές συνθήκες δεν επηρέασαν καθόλου αυτό το έγκλημα. Αν βασίστηκα στα γεγονότα, ήταν για να βρω τον εαυτό μου και το βαθύτερο όνειρό μου. Ανέκαθεν ενοποιούσα τα πάντα, κάνοντας με τα πάντα, με το καθετί, έναν καθρέφτη για τα όνειρά μου. Καταλαβαίνεις πολύ καλά ότι λίγο με ενδιέφερε τι υπήρχε μπροστά μου – καθρέφτης ή στιλβωμένη καφετιέρα. Η αηδία ήταν η ίδια. Μπορεί ο βαθμός της αντανάκλασης να ήταν διαφορετικός, όμως η αηδία για το αντανακλώμενο πρόσωπο ήταν πάντα η ίδια».

 

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Colson Whitehead «Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» (μτφρ. Μυρσίνη Γκανά, εκδ. Ίκαρος).

Του Νίκου Ξένιου

“You move it to the left,
Yeah, and you go for yourself. ...

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική)  – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

«Δέντρο από καπνό» του Ντένις Τζόνσον (κριτική) – Το βραβευμένο μυθιστόρημα-σταθμός για τον πόλεμο του Βιετνάμ

Για το βραβευμένο μυθιστόρημα του Ντένις Τζόνσον (Denis Johnson) «Δέντρο από καπνό» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Πατάκη), με αφορμή την κυκλοφορία –ήταν εξαντλημένο εδώ και χρόνια– της δεύτερης έκδοσής του. 

Του Φώτη Καραμπεσίνη

Εί...

Ο Χαβιέρ Θέρκας και η ηθική του Εμφυλίου

Ο Χαβιέρ Θέρκας και η ηθική του Εμφυλίου

Τρια μυθιστορήματα του επιτυχημένου Ισπανού συγγραφέα Χαβιέρ Θέρκας (Javier Cercas) και ο τρόπος με τον οποίο ο Ισπανικός Εμφύλιος εντάσσεται στις τρεις ιστορίες. Οι διαθλάσεις της Ιστορίας στον καθρέφτη της μνήμης και της λογοτεχνικής αφήγησης.

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Μάνος Κοντολέων: «Η καθαρή λογοτεχνία δεν έχει ηλικιακά όρια, μήτε δημιουργίας μήτε πρόσληψης»

Μάνος Κοντολέων: «Η καθαρή λογοτεχνία δεν έχει ηλικιακά όρια, μήτε δημιουργίας μήτε πρόσληψης»

Συνέντευξη εφ' όλης της ύλης με τον βραβευμένο συγγραφέα Μάνο Κοντολέων.

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Πάνε κιόλας, Μάνο, τρία χρόνια απ’ όταν έκλεισες 40 χρόνια δημιουργικής πορείας στον χώρο της λογοτεχνίας, κι έγινε μάλιστα μια ημερίδα προς τιμήν...

Στην Ινδή Γκιτάντζαλι Σρι το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ

Στην Ινδή Γκιτάντζαλι Σρι το Διεθνές Βραβείο Μπούκερ

Η συγγραφέας Γκιτάντζαλι Σρι (Geetanjali Shree) και η μεταφράστρια Daisy Rockwell θα μοιραστούν το χρηματικό έπαθλο των 50,000 λιρών για το «εξαιρετικά διασκεδαστικό και αστείο» βιβλίο «Tomb of Sand» (Τάφος από άμμο). Θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επιμέλεια: Book Press ...

«Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας» του Αλέξιου Μάινα (κριτική)

«Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας» του Αλέξιου Μάινα (κριτική)

Για την ποιητική συλλογή του Αλέξιου Μάινα «Προσκόμματα και ποιμαντικές λύσεις για την κατάβαση της αγέλης στον κάμπο σε περίπτωση αντάρας» (εκδ. Μικρή Άρκτος). Κεντρική εικόνα: Ο πίνακας του Jean-Michel Basquiat «Εκπεπτωκός άγγελος» (1981).

Της Χλόης Κουτσουμπέλη

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

«Πίσω από τον ήχο του νερού» της Γεωργίας Τάτση (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα της Γεωργίας Τάτση «Πίσω από τον ήχο του νερού», που θα κυκλοφορήσει στις 6 Ιουνίου από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μην ανησυχείς. Μην αισθάνεσαι θλίψη. Έλα, χαμογέλα. Για σένα δεν πέθαν...

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

«Σπίτια και τάφοι» του Μπερνάρντο Ατσάγα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μπερνάρντο Ατσάγα (Bernardo Atzaga) «Σπίτια και τάφοι» (μτφρ. Κώστας Αθανασίου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 3 Ιουνίου από τις εκδόσεις Εκκρεμές. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός ...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ