Για την ποιητική συλλογή της Μαρία Δάτσικα «Εικόνες ψυχής [ πρώτο πλάνο]» (εκδ. Ιωλκός). Kεντρική εικόνα: Henri Cartier-Bresson
Γράφει ο Γιώργος Δ. Αναγνώστου
Η ποίηση της Μαρίας Δάτσικα είναι άλλοτε καταφατική, άλλοτε αφοριστική, πάντοτε μικροπερίοδη και σαφώς εικονοπλαστική. Μα ιδιαίτερα, η ποιήτρια είναι βυθισμένη σε ένα σύμπαν χορτασμένο από ερωτήσεις. Ρωτά και αποκρίνεται. Λυτρώνεται με τον έρωτα που χάνεται. Ανάσες παίρνει και περπατά στίχο με στίχο. Ως τον θάνατο. Και πέρα απ’ αυτόν.
ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ
Σκέψη θανάτου
φεύγει μακριά.
Πάει ν’ ανταμώσει
το πληγωμένο πουλί
που πετούσε
χωρίς εμένα...
Όπως η ίδια η ποιήτρια αποτυπώνει στο επίγραμμά της, ο συνοδοιπόρος της Ήλιος, έριξε το φως του στα μονοπάτια της ψυχής της δίνοντας ζωή σε αυτές τις λέξεις. «Η ποίηση είναι οι λέξεις. Και όχι τα συναισθήματα» συνήθιζε να λέει ο Paul Valéry. Η ποιητική αφήγηση της Μαρίας Δάτσικα έχει μια αμβλεία γλυκύτητα.
Η ροή των στίχων
Μια ροή πάνω σε αδιόρατα δομημένους στίχους. Ποίηση έμμετρη έστω και χωρίς ρίμα. Ποίηση με ιδιόλεκτο. Με χαρακτήρα. Στίχοι που κινούνται με ευλυγισία ανάμεσα στην χαοτική ευαισθησία και το αναπόφευκτο. Και όσο πιο μικροπερίοδα γράφονται τα ποιήματά της τόσο πιο ευλύγιστα και περιεκτικά σε φως είναι. Ποιητική, μακριά από ευφυολογήματα. Ποιητική αληθινή, ατόφια και διαπεραστική με τρόπο εκλεπτυσμένο αισθητικά. Ναι. Η ποιήτρια ενέχει μια αισθητική για την οποία οφείλω να κάνω λόγο.
Κάπου κάπου η ποιητική αφήγησή αφυπνίζει τα πιο μύχια όνειρά μας. Τα φανερώνει. Τα ανακαλύπτει εντός μας. Στα επτά του ουράνιου τόξου χρώματα.
Και κάπου κάπου η ποιητική αφήγησή της αφυπνίζει τα πιο μύχια όνειρά μας. Τα φανερώνει. Τα ανακαλύπτει εντός μας. Στα επτά του ουράνιου τόξου χρώματα. Ζήτησε ένα μόνο. Της δόθηκαν όλα. Στις οκτώ νότες. Στην ορφανή νότα μια λυπημένης φυσαρμόνικας. Να εισπνέει τη χαρά - να εκπνέει τη λύπη. Στίχο το στίχο. Με μια μουσικότητα λιτή που όμως βηματίζει εν μέτρω. Μέσα στον έρωτα αλλά και κρατώντας την απώλειά του από το χέρι. Την βλέπω να πεισμώνει. Να ερωτεύεται. Να ματώνει τις λέξεις. Να γράφει με ακονισμένο μολύβι στα βράχια της πλησμονής. Να παθιάζεται.
 |
|
Η ΜΑΡΙΑ ΔΑΤΣΙΚΑ γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1982. Σπούδασε νομικά στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία στο Οικονομικό Δίκαιο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως νομική σύμβουλος επιχειρήσεων. Οι Εικόνες ψυχής [Πρώτο πλάνο] είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή. |
ΦΤΕΡΟ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ
Φτερό
αιωρείται τρομαγμένο
απ’ τα ρεύματα του αέρα.
Παλεύει να βγει έξω
μα πέφτει πάλι
στο μέσον της κάμαρας
ξέροντας πλέον
ότι δεν έχει γυρισμό.
Γράφει κοιτάζοντας το πρόσωπό της στον καθρέπτη με το φως του συνοδοιπόρου της Ήλιου. Του αδιάψευστου συνωμότη. Μαθαίνει να ζει από την αρχή. Και ζει οριακά. Χτίζοντας στίχους να καμπανίζουν ανάμεσα από τους κροτάφους του πάθους και του πόνου. Και να ! που τέλος η χαρά της, στιγμιαία χρωματίζεται σαν ορείχαλκος κάτω από φως περίσσιο.
Δικός της καμβάς, το χαρτί. Εύθραυστο και λευκό. Πρώτη στρώση μελάνι. Δεύτερη, επιφάνεια από μέταλλο που λάμπει. Και τρίτη στρώση οι μελανοί της στίχοι. Να φωτίζονται στο σκοτάδι σαν προσωπογραφία του Ρέμπραντ.
＊Ο ΓΙΩΡΓΟΣ Δ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ Δ. Αναγνώστου είναι ποιητής και πεζογράφος.
