ellada tou othona 700

Για το βιβλίο του Εντμόντ Αμπού «Η Ελλάδα του Όθωνα» (μτφρ. Αριστέα Κομνηνέλλη, εκδ. Μεταίχμιο).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Το 1852 ο φιλέλληνας Γάλλος μυθιστοριογράφος, ακαδημαϊκός και δημοσιογράφος Εντμόντ Αμπού (1828-1885) εγκαθίσταται στην Αθήνα ως υπότροφος της Γαλλικής Σχολής. Αυτό που περιμένει να δει είναι το ίδιο με ό,τι ανέμεναν και ένα σωρό άλλοι φιλέλληνες του πρώτου μισού του 19ου αιώνα. Αναζητούσε το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Στο οδοιπορικό του, που, όπως θα προσπαθήσω να δείξω εδώ, δεν ήταν ένα απλό οδοιπορικό, αλλά μια κοινωνιολογική συμμετοχική παρατήρηση, αποκαλύπτει την «πραγματική» Ελλάδα, όπως αυτή φάνταζε στα μάτια ενός φιλελεύθερου «οριενταλιστή» Δυτικού. Αν κανείς προσεγγίσει αυτό το βιβλίο με τον «συνήθη ύποπτο» τρόπο, θέλοντας δηλαδή να ανακαλύψει αναλογίες της τότε Ελλάδας με τη σύγχρονη Ελλάδα και να καταλήξει σε επιδερμικά συμπεράσματα του τύπου «να, όπως και τότε» ή «τίποτα δεν αλλάζει», καλύτερα να μην το διαβάσει. Αυτή είναι μια προκατειλημμένη προσέγγιση που μόνο στόχο της έχει την επιβεβαίωση των στερεοτύπων που κουβαλά ένα είδος δήθεν «εκσυγχρονιστών» και «φιλελεύθερων» στον τόπο μας. Μάλλον έχει σχέση με την ημιμάθεια που παρουσιάζεται ως απόλυτη γνώση.

Στο οδοιπορικό του, που δεν ήταν ένα απλό οδοιπορικό, αλλά μια κοινωνιολογική συμμετοχική παρατήρηση, ο Εντμόντ Αμπού αποκαλύπτει την “πραγματική” Ελλάδα, όπως αυτή όμως φάνταζε στα μάτια ενός φιλελεύθερου “οριενταλιστή” Δυτικού.

Το πνεύμα της εποχής

Ο Αμπού το 1852-1854 περιηγείται στην Ελλάδα και γράφει. Ολοκληρώνει το έργο του το 1854. Ακολουθεί η δεύτερη εμπλουτισμένη έκδοση έναν χρόνο αργότερα. Από τις αρχές όμως του 19ου αιώνα, παράλληλα με τον φιλελληνισμό, είχαν εμφανιστεί και οι φυλετικές ερμηνείες της ιστορίας. Θα τολμούσα μάλιστα να μιλήσω για έναν «φυλετικό φιλελληνισμό» και έναν «φυλετικό ανθελληνισμό». Στη δεκαετία του 1830 ο Αυστριακός ιστορικός και περιηγητής Γιάκομπ Φαλμεράγιερ στα βιβλία του Ιστορία της χερσονήσου του Μωρέος κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους και Περί της καταγωγής των σημερινών Ελλήνων υποστήριζε ότι κατά τον 14ο και 15ο αιώνα πυκνά στίφη Αλβανών αλλοίωσαν καθολικά και οριστικά τον πληθυσμό της ηπειρωτικής Ελλάδας, με αποτέλεσμα να χαθούν και τα τελευταία ίχνη των Ελλήνων αλλά και των Σλαβοελλήνων. Ισχυρίζεται ότι οι κάτοικοι της Ελλάδας αρχικά εκσλαβίστηκαν, αλλά μετά εξαλβανίστηκαν. Αυτός ισχυριζόταν ότι σε Ελευσίνα, Κηφισιά, Μαραθώνα, αλλά και στην Αθήνα, ακόμη και στην περιοχή της Ακαδημίας Πλάτωνος, οι κάτοικοι που ασχολούνται με την καλλιέργεια της γης προτρέπουν τους ξένους να τους μιλούν αλβανικά για να τους καταλαβαίνουν. Η απάντηση του Παπαρρηγόπουλου δεν αρνιόταν τη φυλετική μείξη –ήταν σοβαρός ο άνθρωπος– αλλά υποστήριζε την ύπαρξη μιας φυλετικής και πολιτισμικής σύνδεσης Ελλήνων και Αλβανών, με κυριαρχία του ελληνικού στοιχείου, όχι τόσο φυλετικά όσο ιστορικό-πολιτισμικά.

Την ίδια περίοδο με τη συγγραφή του έργου του Αμπού, ο αμφιλεγόμενος Γάλλος ιστορικός, λογοτέχνης και διπλωμάτης Ζοζέφ Αρτύρ Κοντ ντε Γκομπινώ στο Δοκίμιο για την ανισότητα των ανθρώπινων φυλών (1853-1855) αλλά και αργότερα στη συλλογή άρθρων του με τίτλο Το Βασίλειο των Ελλήνων (1878), πέραν της απέχθειάς του για τη μείξη των τριών φυλών –λευκής, μαύρης και κίτρινης– υποστήριζε ότι οι Ευρωπαίοι είχαν κατασκευάσει μια εξιδανικευμένη εικόνα για την Ελλάδα και τους κατοίκους της. Οι τελευταίοι, γι' αυτόν, δεν ήσαν παρά Οσμανλήδες. Και ο περίφημος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας τους δεν ήταν παρά ένας εμφύλιος πόλεμος. Ούτε ένας από τους κατοίκους αυτής της γης δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι κατάγεται από τους πληθυσμούς της Αρχαίας Ελλάδας. Να μη μιλήσουμε καν για το πνεύμα αυτής της Ελλάδας. Αυτό το πνεύμα είχε μετακομίσει στα βόρεια, ήταν πλέον το πνεύμα του παγγερμανισμού.

ellada tou othona 1

Ο Αμπού στην Ελλάδα

Σε ένα τέτοιο κλίμα έρχεται ο Αμπού για να ξεγυμνώσει τις «παραπάνω φυλετικές ιδέες». Οι σημερινοί Έλληνες, ισχυρίζεται, δεν είναι Σλάβοι. Πίσω από τις θεωρίες περί εκσλαβισμού των Ελλήνων βλέπει τσαρικό δάκτυλο και συμφέροντα. Την ίδια όμως στιγμή παραδέχεται πως το ένα τέταρτο των κατοίκων αυτής της χώρας είναι Αλβανοί. Αλβανοί. Όχι αλβανικής καταγωγής. Βεβαίως συμφωνεί ότι η ελληνική φυλή έχει αλλοιωθεί. Αν και οι άνδρες είναι ακόμη όμορφοι, οι γυναίκες των Αθηνών δεν τον ελκύουν. Αντιθέτως «είναι ασχημομούρες με γαμψή μύτη, πλατυποδία και μονοκόμματη μέση». Αυτές οι γυναίκες είναι κατά τον συγγραφέα Αλβανίδες, που δεν θα μπορούσαν να έχουν τίποτα κοινό με «την οικογένεια της Αφροδίτης της Μήλου». «Οι άντρες, αντίθετα, είναι όμορφοι και καλοφτιαγμένοι σε ολόκληρο το βασίλειο». Είναι περίεργο όμως το πώς οι άνδρες μπορούν να είναι «Απόλλωνες» και οι γυναίκες όχι Αφροδίτες, το πώς οι άντρες είναι Έλληνες και οι γυναίκες Αλβανίδες. Νότες μισογυνισμού και φυλετισμού μαζί; Ίσως, με τα σημερινά μέτρα. Αυτός ο λαός όμως, άνδρες και γυναίκες, είναι πολύ φτωχός. «Τρώει κρέας το Πάσχα για ολόκληρο τον χρόνο». Οι μόνοι που τρώνε κρέας περισσότερες φορές είναι οι κλέφτες, γι’ αυτό και το αρνί ονομάζεται «αρνί κλέφτικο».

Οι αναγνώσεις των αναλογιών και της διαχρονικότητας βρίσκονται πολύ μακριά από το πνεύμα του βιβλίου. Πιο κοντά του στέκεται εκείνη η ανάγνωση που σ’ αυτό διακρίνει την αντιφατικότητα της εποχής και του ίδιου του συγγραφέα. Εντυπωσιάζει όμως και η διορατικότητά του.

Διακρίνει τους Έλληνες σε τρεις κατηγορίες: στους Φαναριώτες, τα παλληκάρια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και τους νησιώτες. Διακρίνει όμως και έναν ακόμη «διχασμό»: μεταξύ των γηγενών και των ετεροχθόνων. Οι Φαναριώτες, ντυμένοι με μαύρα κουστούμια, είναι αυτοί που τους ανήκει το μέλλον (ο εκσυγχρονισμός). Τα παλληκάρια μετά από 100 χρόνια δεν θα υπάρχουν, ενώ τώρα ζουν κυρίως ως ληστές ή ως κρατικοί υπάλληλοι. Η ενδυμασία όλων αυτών είναι δανεισμένη είτε από τους Τούρκους είτε από τους Αλβανούς. Δεν είναι ελληνική. Ενώ η ληστεία και η πειρατεία είναι για τους Έλληνες οι δύο σύγχρονές τους μορφές ελευθερίας. Λίγα χρόνια αργότερα έγραψε το πασίγνωστο μυθιστόρημα Ο βασιλεύς των ορέων (1857), το οποίο προκάλεσε την οργή των Ελλήνων, αφού ο συγγραφέας έβαζε έναν ληστή να διεκδικεί το υπουργείο Δικαιοσύνης.

Στη φύση της χώρας ταιριάζει ο ατομικισμός. Ιδού το περίεργο. Οι κατά τον ίδιο «τυφλωμένοι από το μεγαλείο της Αρχαίας Ελλάδας Έλληνες» τοποθετούνται πιο κοντά στο αρχέτυπο του Διαφωτισμού. Την προτεραιότητα του ατόμου έναντι της κοινότητας και του έθνους. Γι’ αυτό και ισχυρίζομαι ότι οι αναγνώσεις των αναλογιών και της διαχρονικότητας βρίσκονται πολύ μακριά από το πνεύμα του βιβλίου. Πιο κοντά του στέκεται εκείνη η ανάγνωση που σ’ αυτό διακρίνει την αντιφατικότητα της εποχής και του ίδιου του συγγραφέα. Εντυπωσιάζει όμως και η διορατικότητά του, σύμφωνα με την οποία στην Ελλάδα που κυριαρχεί το πνεύμα του ατομικισμού και της ελευθερίας, όχι όμως και τα βίαια πάθη, ποτέ δεν θα μπορούσε να υπάρξει μια τάξη αριστοκρατίας. Από αυτή την αριστοκρατία όμως γεννήθηκε η αστική τάξη. Ιδού και τα προβλήματα του ελληνικού αστισμού με τη δυσκολία του να οδηγήσει στην κυριαρχία «των μαύρων κουστουμιών». Αυτό δεν είναι δικό του συμπέρασμα, προκύπτει όμως από τη μετέπειτα ιστορία της χώρας.

Αν κανείς αναζητήσει στον Αμπού Έλληνες που αγαπούν τη γεωργία και τη γη, δεν θα τους βρει πουθενά. Οι Έλληνες –κατ’ αυτόν– απεχθάνονται τη γεωργία. Μόνο το εμπόριο τους συγκινεί. Βεβαίως αυτοί είναι απείθαρχοι, ζηλόφθονοι, «λαδιάριδες», γεννημένοι να παραβιάζουν τους νόμους, συμφεροντολόγοι, καυχησιάρηδες, φοροφυγάδες, κερδοσκόποι, αγενείς, μιλούν μόνο στον ενικό, είναι ψεύτες κ.λπ. Φροντίζει επίσης να υπενθυμίσει σε όλους ότι όχι μόνο οι Έλληνες δεν είναι ήρωες, όπως παρουσιάζονται, «έβαζαν του φιλέλληνες στην πρώτη γραμμή της μάχης και κρύβονταν, από μετριοφροσύνη, στη δεύτερη», αλλά ήσαν και αγνώμονες. Γιατί αν και δεν απελευθερώθηκαν μόνοι τους, αυτό δεν το αναγνώρισαν ποτέ. Ενδεικτικό είναι το πόσο απαίσια φέρθηκαν στους Πολωνούς που αγωνίστηκαν για την ανεξαρτησία τους. Αντί ευγνωμοσύνης, τους κυνήγησαν, γιατί αυτοί οι Πολωνοί δεν στρέφονταν μόνο κατά του Σουλτάνου αλλά και κατά του πατερούλη τσάρου.

alt
Ο Εντμόντ Αμπού

Μετά τη χώρα, το φυσικό περιβάλλον, το κλίμα, τους ανθρώπους και τον χαρακτήρα τους, ο Αμπού περιγράφει τη γεωργία, τη βιομηχανία και το εμπόριο της εποχής. Και υποστηρίζει ότι «δεν πρέπει να διανοηθεί κανείς να στήσει βιομηχανία στη λιγότερο βιομηχανική χώρα του κόσμου». Ούτε δε να διανοηθεί να μιλήσει για μακροχρόνιες επενδύσεις (βλ. το απόσπασμα). Και όμως την ίδια στιγμή που ισχυρίζεται αυτά, βλέπει ένα έντονο επιχειρηματικό πνεύμα – κυρίως στο εμπόριο και στη ναυτιλία. Επίσης παρατηρεί ότι «ένα αξίωμα πολύ διαδεδομένο στην Ελλάδα είναι ότι αν βλάπτεις το κράτος δεν βλάπτεις κανέναν». Την ίδια στιγμή που υποστηρίζει όλα αυτά, την ίδια στιγμή που παρουσιάζει με ζοφερό τρόπο την ελληνική οικογένεια, τονίζει ταυτοχρόνως ότι για αυτή τους την κατάσταση δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι πολίτες. Αν και θεωρεί ότι οι εκλογείς είναι ανεξαιρέτως αργυρώνητοι (γράφει χαρακτηριστικά ότι «αν ο βασιλιάς ήθελε να εκλέξουν μια βουλή κωφάλαλων θα το επιτύγχανε αν έδινε τα ανάλογα ανταλλάγματα»), παρόλα αυτά θεωρεί ότι ο κύριος υπεύθυνος γι’ αυτή την κατάσταση είναι ο βασιλιάς, οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί. Δεν χαρίζεται στον τρόπο και στις ιδιοτελείς μεθόδους υπέρ του ατομικού τους συμφέροντος που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι της κυβέρνησης, της πολιτικής, της δημόσιας διοίκησης και της δικαστικής εξουσίας φυσικά. Η θρησκεία, η οικονομία αλλά και η ζωή του βασιλιά, της βασίλισσας και της αυλής δεν γλιτώνουν από τις ειρωνικές αιχμές του. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα παρέμειναν Γερμανοί. Αγαπούν την Ελλάδα ως ιδιοκτησία και όχι ως παιδί τους. Η κυβέρνηση δεν υπηρετεί το δημόσιο, η δικαστική εξουσία παρομοίως, και όπου ο βασιλιάς και οι κυβερνήσεις παραχώρησαν ελευθερίες στους πολίτες, το έκαναν μόνο αφού αναγκάστηκαν από εξεγέρσεις.

Δεν χαρίζεται στον τρόπο και στις ιδιοτελείς μεθόδους υπέρ του ατομικού τους συμφέροντος που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι της κυβέρνησης, της πολιτικής, της δημόσιας διοίκησης και της δικαστικής εξουσίας φυσικά.

Η περιήγησή του που άρχισε με τη χώρα, τη φύση και τους ανθρώπους, τελειώνει με την κοινωνία. Ενώ όμως ως εδώ παρουσίαζε τους Έλληνες ως συμφεροντολόγους, την ίδια στιγμή στα διάφορα ταξίδια του στην επαρχία γίνεται γνωρίζει απλούς ανθρώπους που δεν ζητούν τίποτα από τους πλούσιους επισκέπτες τους, ενώ αυτοί δίνουν ό,τι πιο πολύτιμο έχουν. Το τυρί και το κατσικίσιο γάλα τους. Έτσι εκεί που στην αρχή στο κεφάλαιο «οι άνθρωποι» οι Έλληνες ζητούν μόνο να εκμεταλλευτούν τους ξένους, στο τελευταίο κεφάλαιο με τίτλο «η κοινωνία», ο Αμπού συναντά και συνομιλεί με απλούς χωρικούς που του προσφέρουν απλόχερα ό,τι τους βρίσκεται, ενώ μένει μαγεμένος από τους συλλογικούς χορούς τους, την αυτονομία των γυναικών σ’ αυτούς τους χορούς και τα δημοτικά τραγούδια.

Ο Αμπού θεωρούσε ότι «οι φιλέλληνες πρέπει να ήταν οι τελευταίοι περιπλανώμενοι ιππότες». Μάλλον όμως αποτελεί και αυτός έναν από αυτούς τους ιππότες. Είναι ένας κοινωνιολόγος της εποχής του που ανακάλυψε τη συμμετοχική παρατήρηση, πολλά χρόνια πριν αυτή εισέλθει στις Σχολές ως κοινωνιολογική μέθοδος. Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος υποστηρίζει στη σύντομη εισαγωγή του ότι το έργο του Αμπού συμβάλλει στην αυτογνωσία μας. Θα έλεγα όμως ότι συμβάλλει περισσότερο στη γνώση του πώς και οι καλύτερες «περιηγήσεις» μπορούν να καταλήγουν σε στερεότυπα συμπεράσματα, αλλά και στο πως, από την άλλη, τα στερεότυπα συμπεράσματα μπορούν να οδηγήσουν τους ιστορικούς, και όχι μόνο, σε μονοπάτια που η ιστορία των μεγάλων γεγονότων δεν μπορεί να τους αποκαλύψει. Αρκεί βεβαίως να κατανοούμε πού είναι τα στερεότυπα και πού η ιστορία. Η μετάφραση της Αριστέας Κομνηνέλλη διατηρεί αυτούσια τη ζωντάνια της ρέουσας γλώσσας του Αμπού.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και διδάκτωρ κοινωνιολογίας.


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Πέρυσι, ένας γάλλος κηπουρός ήρθε από τη Σμύρνη. Παρατήρησε ότι οι Έλληνες δεν είχαν, τρόπος του λέγειν, καθόλου λαχανικά στους κήπους τους και ότι όλες οι απόπειρες κηπουρικής περιοριζόταν στην ντομάτα. Προσφέρθηκε να φυτέψει σε πολλούς ευκατάστατους ιδιοκτήτες σπαράγγια, διαβεβαιώνοντάς τους ότι, χωρίς δουλειά και έξοδα, θα κέρδιζαν ένα σημαντικό εισόδημα.

—Σε πόσο καιρό; είπαν οι Έλληνες.
—Σε τέσσερα χρόνια το αργότερο.
—Είστε τρελός; Και πιστεύετε ότι θα ξοδέψουμε τα χρήματά μας για να έχουμε κέρδος έπειτα από τέσσερα χρόνια; Ως τότε θα έχουμε χρεοκοπήσει είκοσι φορές.»
 

 
 
altΗ Ελλάδα του Όθωνα
Εντμόντ Αμπού
Μτφρ. Αριστέα Κομνηνέλλη
Μεταίχμιο 2018
Σελ. 448, τιμή εκδότη €16,60

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΕΝΤΜΟΝΤ ΑΜΠΟΥ

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ξενοκρατία: Οικονομία, κοινωνία και κράτος στα Επτάνησα (1815-1964)», του Σάκη Γκέκα

«Ξενοκρατία: Οικονομία, κοινωνία και κράτος στα Επτάνησα (1815-1964)», του Σάκη Γκέκα

Για την μελέτη «Ξενοκρατία: Οικονομία, κονωνία και κράτος στα Επτάνησα (1815-1964)» (επιμέλεια: Κατερίνα Πάπαρη, Γιάννης Βογιατζής) του Σάκη Γκέκα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου. Στην κεντρική εικόνα λεπτομέρεια από τον πίνακα του Χαράλαμπου Παχή «Πρωτομαγιά στην Κέρκυρα», (1875...

«Η αυλή του Χίτλερ – Ο στενός κύκλος του Φύρερ στο Τρίτο Ράιχ και μετέπειτα» της Χάικε Γκερτεμάκερ

«Η αυλή του Χίτλερ – Ο στενός κύκλος του Φύρερ στο Τρίτο Ράιχ και μετέπειτα» της Χάικε Γκερτεμάκερ

Για το βιβλίο «Η Αυλή του Χίτλερ, Ο Στενός Κύκλος του Φύρερ στο Τρίτο Ράιχ και Μετέπειτα» της Γερμανίδας ιστορικού Heike B. Gortemaker (μτφρ. Γιάννης Κέλογλου, εκδ. Gutenberg).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο πολιτικός και οι πολιτικές του Χίτλερ έχουν γίνει ...

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Για το βιβλίο του Patrick Radden Keefe «Μην πεις λέξη - Βία και προδοσία στη Βόρεια Ιρλανδία, Η κρυφή ιστορία του IRA» (Μτφρ. Κωστής Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο). Στην κεντρική εικόνα, η δολοφονημένη από τον IRA Jean-McConville, μαζί με τρία από τα δέκα παιδιά της (!) και τον σύζυγό της.

Του Γιώργου Σ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Τα «Κόκκινα φανάρια» ανάβουν τα queer φώτα τους στον Cartel Τεχνοχώρο

Τα «Κόκκινα φανάρια» ανάβουν τα queer φώτα τους στον Cartel Τεχνοχώρο

Μια παράσταση βασισμένη στα «Κόκκινα Φανάρια» του Αλέκου Γαλανού, στο CARTEL Τεχνοχώρος, στο Παλιό Μηχανουργείο στην περιοχή του Ρέντη (που έχει παραχωρηθεί από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση). Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 21.00 και κάθε Δευτέρα στις 20.00 (από τη Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου)

Επιμέλεια: B...

Βιβλία που θα διαβάσουμε προσεχώς από τις εκδόσεις Κριτική

Βιβλία που θα διαβάσουμε προσεχώς από τις εκδόσεις Κριτική

Το επόμενο διάστημα θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Κριτική πολλά και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα βιβλία, τόσο τίτλοι μεταφρασμένης και ελληνικής λογοτεχνίας, όσο και δοκίμια, μελέτες κ.ά. Δείτε τα αναλυτικά στο άρθρο που ακολουθεί. 

Επιμέλεια: Book Press

...
Το Γαλλικό Ινστιτούτο τιμά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο – Αναβολή λόγω καιρού...

Το Γαλλικό Ινστιτούτο τιμά τον Θόδωρο Αγγελόπουλο – Αναβολή λόγω καιρού...

Σήμερα, 24 Ιανουαρίου 2022, συμπληρώνονται 10 χρόνια από την ημέρα που ο Θόδωρος Αγγελόπουλος πέρασε στην αιωνιότητα, αφήνοντας για πάντα στραμμένους τους προβολείς στην πολυβραβευμένη διαδρομή του στην Έβδομη Τέχνη. Λόγω των έκτακτων καιρικών συνθηκών η εκδήλωση «Αφιέρωμα στο Θόδωρο Αγγελόπουλο» που είχε προγρ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

«Το αντίδωρο», της Μαίρης Σπυριδογιαννάκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του Μαίρης Σπυριδογιαννάκη «Το αντίδωρο – Αφού σκέφτομαι θετικά, γιατί μου πάνε όλα στραβά;» το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις «Η Τέχνη της Ζωής».

Επιμέλεια: Book Press

01 ...

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

«Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε», του Όλιβερ Χίλµες (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Oliver Hilmes «Η εξαφάνιση του δόκτορος Μίε» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), που κυκλοφορεί στις 19 Ιανουαρίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΔΡ ΒΙΚΤΟΡ ΜΙΛΕΡ-ΧΕΣ,
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ...

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

«Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», του Γιώργου Πετράκη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός αποσπάσματος από τη συλλογή τριών ιστοριών του Γιώργου Πετράκη «Τις Κυριακές που πετούν τα αεροπλάνα», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Πληθώρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Μάρκου στέκεται πίσω απ’ τ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα πιο feelgood βιβλία με σκηνικό βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες

Τα πιο feelgood βιβλία με σκηνικό βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες

Οι βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία, συχνά μάλιστα και τα ίδια τα βιβλία, γίνονται το κεντρικό θέμα σε πολλά μυθιστορήματα, που αποκτούν έτσι αυτόχρημα τον χαρακτηρισμό του «βιβλιοφιλικού» και έχουν ένα δικα...

Μυθιστορήματα για την αμνησία: πώς οι διαταραχές μνήμης δίνουν υπέροχες ιστορίες

Μυθιστορήματα για την αμνησία: πώς οι διαταραχές μνήμης δίνουν υπέροχες ιστορίες

Ο ανθρώπινος νους και τα αχαρτογράφητα μονοπάτια του, η μνήμη και η λειτουργία της, από τα σπουδαιότερα μυστήρια της ανθρώπινης ύπαρξης, διερευνώνται τόσο από την επιστήμη όσο και από τη λογοτεχνία. Μια επιλογή λογοτεχνικών βιβλίων με θέμα την αμνησία ή διάφορες διαταραχές της μνήμης, στην πλειονότητά τους μυθι...

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

Τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021 σύμφωνα με τον Guardian

H λίστα του Guardian με τα καλύτερα βιβλία του 2021 περιλαμβάνει πολλά γνώριμα και αγαπητά ονόματα, όπως η Όλγκα Τοκάρτσουκ, ο Καζούο Ισιγκούρο, ο Τζόναθαν Φράνζεν και η Σάλι Ρούνεϊ, μεταξύ άλλων. Με ικανοποίηση διαπιστώσαμε ότι πολλοί από τους συγγραφείς που ξεχώρισαν έχουν ήδη ένα ή περισσότερα βιβλία τους μεταφρα...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ