alt

Για το βιβλίο των Κώστα Αξελού «Το παιχνίδι του κόσμου» (μτφρ. Κατερίνα Δασκαλάκη, εκδ. Εστία), Gérard Genette «Παλίμψηστα – Η λογοτεχνία δευτέρου βαθμού» (μτφρ. Βασίλης Πατσογιάννης, εκδ. ΜΙΕΤ) και Ντήτερ Χένριχ «Μεταξύ Καντ και Χέγκελ» (μτφρ. Θοδωρής Δρίτσας, εκδ. ΠΕΚ).

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Πάντα ευπρόσδεκτη η έκδοση έργων που επιχείρησαν είτε να γεφυρώσουν χορταριασμένα χάσματα είτε να διαυγάσουν εποχές και τρόπους έκφρασης συγκεκριμένων εποχών. Πνεύματα τολμηρά, περιπετειώδη, ενίοτε ακραία, θέλησαν, και μπόρεσαν, να μας υποχρεώσουν σε μια σκέψη που άλλοτε κλόνιζε τα όποια δεδομένα μας και άλλοτε χαρτογραφούσε το χάος εντός μας και γύρω μας. Η επιμονή και η υπομονή είναι αρετές που κατακτούνται με σκακιστική μεθοδικότητα αλλά και με αναπάντεχα άλματα, καμιά φορά στο κενό. Οι σπουδαίοι στοχαστές εργάζονται με ακρίβεια αλλά και με μάτια και αυτιά πρόθυμα να δουν και να ακούσουν το απρόβλεπτο, το επικίνδυνα θελκτικό, το ζοφερά ανήκουστο (όπως και οι σπουδαίοι καλλιτέχνες). Χειμωνιάτικος, ο Σάκος Εκστρατείας του Επίμονου Αναγνώστη είναι γεμάτος αυτόν τον καιρό με πολύτιμα πονήματα.

Αναζητώντας διαρκώς περάσματα προς την ελευθερία, ο Αξελός στοιχηματίζει σε ένα αέναο άνοιγμα στο αίνιγμα, θυμίζοντάς μας ότι πάντα, ακόμα και στην ύστερη νεωτερικότητα, μες στα ταχύπλοα της ακατάσχετης ανανέωσης και της σχεδόν φετιχιστικής μανίας για καινοτομίες, μπορούμε κάλλιστα να ανατρέχουμε (ακριβώς για να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας) σε ανοξείδωτες μορφές όπως ο Σαίξπηρ και ο Ντοστογιέφσκι.

Ο Κώστας Αξελός (26/6/1924 – 4/2/2010) ανήκει στην αίρεση εκείνων των ισχυρών νόων που διαλέγονται με τους μείζονες φιλοσόφους και στοχαστές αρνούμενοι τη βολή της όποιας ορθοδοξίας, εμμένοντας στη σπείρα, στην έλλειψη, στην παραβολή και αποφεύγοντας την ευκολία της ευθυγράμμισης. Προκρίνοντας πάντα τη διαλεκτική. Το Παιχνίδι του κόσμου, κεντρικό μέρος της λεγόμενης τριλογίας «Το ξετύλιγμα του παιχνιδιού», είναι ένα από τα πιο γοητευτικά βιβλία του Αξελού, θραυσματικό, ρυθμικό, ερωτηματικό, απαντητικό, ελισσόμενο, ποιητικό. Και εδώ, ο στοχαστής εκκινεί από τους ποιητικούς και αποσπασματικούς στοχαστές (Ηράκλειτος, Πασκάλ, Νοβάλις, Νίτσε) και τους μείζονες συστηματικούς φιλοσόφους (Πλάτων, Αριστοτέλης, Ακινάτης, Ντεκάρτ, Χέγκελ, Μαρξ) για να καταπιαστεί με ό,τι πάλλεται και δονείται στην καρδιά του ταραχώδους και ταραγμένου εικοστού αιώνα: το νόημα του χρόνου, ο έρωτας στις ποικίλες εμπρηστικές εκφάνσεις του, η εργασία, η τεχνική, η ποίηση, η συγγραφή, ο κινηματογράφος, ο μηδενισμός. «Κάθε μεγάλη σκέψη είναι συγχρόνως νησί και αυτοκρατορία», αποφαίνεται ο Αξελός. Και κάθε θέμα, όσο καθημερινό κι αν είναι, όσο χθαμαλό, αξίζει να το δούμε μέσα από το περισκόπιο της μεγάλης σκέψης, ιδίως όταν αυτή διατυπώνεται με τρόπο ποιητικό, καμιά φορά ακαριαίο, εισβάλλοντας στον νου μας με μια (οξύμωρο, αλλά αληθινό) γαλήνια ορμητικότητα, με μια ορμητική γαλήνη. Γράφει ο Αξελός, ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα, σοκαριστικά απλά, αλλά τόσο αληθινά και τόσο νεανικά ώριμα: «Με κάθε καινούργιο έρωτα διηγούμαστε ξανά και ξαναπλάθουμε τη ζωή μας». Αναζητώντας διαρκώς περάσματα προς την ελευθερία, ο Αξελός στοιχηματίζει σε ένα αέναο άνοιγμα στο αίνιγμα, θυμίζοντάς μας ότι πάντα, ακόμα και στην ύστερη νεωτερικότητα, μες στα ταχύπλοα της ακατάσχετης ανανέωσης και της σχεδόν φετιχιστικής μανίας για καινοτομίες, μπορούμε κάλλιστα να ανατρέχουμε (ακριβώς για να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας) σε ανοξείδωτες μορφές όπως ο Σαίξπηρ και ο Ντοστογιέφσκι, μπορούμε διαυγαστικά να φέρνουμε στον νου μας ότι, ήδη υπερμοντέρνος πριν από τον μοντερνισμό, «τον καιρό της τρέλας του, ο Χαίλντερλιν έπαιζε σ’ ένα πιάνο χωρίς χορδές», προλογίζοντας έτσι την τέχνη της performance. Ιδού, επίσης, τι μας λέγει για τον κινηματογράφο (κλείνοντας το μάτι στον Βάλτερ Μπένγιαμιν): «Ο κινηματογράφος πραγματοποιεί, όπως μπορεί, την πλατωνική μεταφυσική των ιδεών και των ειδώλων, μέσα στις σύγχρονες σπηλιές». Μισόν αιώνα ύστερα από την πρώτη έκδοση του Παιχνιδιού του κόσμου (1969), οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μαζί με τον Αξελό, μελαγχολικά αλλά και με ευφρόσυνο πείσμα, ότι τα ευγενέστερα προϊόντα της ιστορίας είναι «η ποίηση και η τέχνη, προφανώς». Και να υπογραμμίσουμε, ξανά και ξανά, αυτό το συγκλονιστικά απλό, και τόσο μεστό νοήματος, «προφανώς».

Ο Ζεράρ Ζενέτ (Gérard Genette, 7/6/1930 – 11/5/2018), ερωτοτροπώντας με ένα αδιανόητα πλούσιο corpus λογοτεχνικών κειμένων, έρχεται να μας θυμίσει ότι κάθε κείμενο είναι κείμενο κειμένων, κάθε πρωτότυπη ιδέα είναι γραμμένη πάνω σε παλαιότερα εδάφη που την προλογίζουν, κάθε ρυθμός έχει παιχτεί σε ένα άλλοτε, πότε μακρινό και πότε κοντινό. Ο Ζενέτ στο κορυφαίο έργο του Παλίμψηστα – Η λογοτεχνία δευτέρου βαθμού ιχνηλατεί «τους όρους και τα όρια μιας μεταδιακειμενικότητας (transtextualité)», όπως σημειώνει στη σπουδαία Εισαγωγή της η Λίζυ Τσιριμώκου. Μετρ της επινόησης όρων που του επιτρέπουν να «ανοίγει θαρρετά τα παράθυρα των κειμένων», ο Ζενέτ καταβυθίζεται στον ωκεανό του γραπτού λόγου και ανακαλύπτει τρόπους διασυνδέσεων, επισημαίνει και αναλύει αλληλεπιδράσεις, μετατρέπει την ανάγνωση της λογοτεχνίας σε ένα οργιώδες, καίτοι συστηματοποιημένο, παιχνίδι μέσα στον χρόνο, σε μια τζαζ διεργασία όπου εντοπίζονται, και ακούγονται δαιμονισμένα, οι μηχανισμοί των μετασχηματισμών που γεννάνε νέα έργα από τα παλαιά. Ανάμεσα σε γραφήματα και ρόδακες και πίνακες και επινοήσεις νέων όρων, στραφταλίζει το χιούμορ του Γάλλου αφηγηματολόγου. Όπως, όμως, έλεγε περίπου και ο Πασκάλ, επειδή ο Αρχιμήδης ήταν και άρχοντας και γεωμέτρης, δεν σημαίνει ότι πρέπει να συγχέουμε την αριστοκρατία με τη γεωμετρία». Ο Ζενέτ, όπως και ο Αξελός, είχε περάσει από τον κομμουνισμό, εν συνεχεία εντάχθηκε στη ρηξικέλευθη ομάδα του Κορνήλιου Καστοριάδη και του Κλοντ Λεφόρ «Socialisme ou Barbarie», και κατόπιν αφοσιώθηκε σε μιαν αέναη περιπλάνηση στους λογοτεχνικούς λειμώνες – πάντα με τη συνοδεία της λατρεμένης του τζαζ μουσικής (ας σημειώσουμε ότι αφιερώνει τα Παλίμψηστα στον μέγιστο Τελόνιους Μονκ, και μάλιστα στο τέλος του τόμου, στη σ. 545 της ελληνικής έκδοσης, και όχι, ως είθισται στην αρχή: Στον Τελόνιους, που ήξερε απ’ αυτά. 17 Φεβρουαρίου 1982

Μια τέτοια παθιασμένη αγάπη για την ικανότητα της τζαζ να ενσωματώνει, να οικειοποιείται, να παραφράζει, να παρωδεί, να μεταλλάσσει, εμπνέει στον Ζενέτ φράσεις σαν αυτή: «Τότε θα είναι η ώρα για να συμπεράνουμε και να βολέψουμε τα εργαλεία μας, μια και την εποχή αυτή κάνει λίγο ψύχρα τα βράδια». Κάπου, στο Μεγάλο Αχανές, ο Μπόρχες μειδιά.

Μια τέτοια παθιασμένη αγάπη για την ικανότητα της τζαζ να ενσωματώνει, να οικειοποιείται, να παραφράζει, να παρωδεί, να μεταλλάσσει, εμπνέει στον Ζενέτ φράσεις σαν αυτή: “Τότε θα είναι η ώρα για να συμπεράνουμε και να βολέψουμε τα εργαλεία μας, μια και την εποχή αυτή κάνει λίγο ψύχρα τα βράδια”. Κάπου, στο Μεγάλο Αχανές, ο Μπόρχες μειδιά.

Στρατηγικά σκεπτόμενος, ο χαλκέντερος διαπρεπής Γερμανός φιλόσοφος Ντήτερ Χένριχ (Dieter Henrich, Μαρβούργο, 5/1/1927) δίνει μια σειρά διαλέξεων στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, με ρητό σκοπό να μυήσει Αμερικανούς φοιτητές και μελετητές, εξοικειωμένους έως τότε κυρίως με την αναλυτική φιλοσοφία, στο μεγάλο, και γεμάτο άλματα, ρεύμα του Γερμανικού Ιδεαλισμού, μιλώντας μάλιστα σε ένα ακροατήριο στο οποίο ακόμα και η απλή μνεία των ζητημάτων που έθιξε και επεξεργάστηκε ο νους του Καντ, του Φίχτε, του Χαίλντερλιν, του Χέγκελ «προκαλούσε μεγαλύτερη ανατριχίλα απ’ ό,τι οι χειμώνες του Καίμπριτζ», όπως σημειώνει με πικρό χιούμορ ο επιμελητής του τόμου, ο Ντέβιντ Σ. Πατσίνι. Ο τόμος Μεταξύ Καντ και Χέγκελ απαρτίζεται από τις εν λόγω διαλέξεις του 1973. Επιλέγοντας να μιλήσει όσο πιο απλά, και επιδραστικά βεβαίως, μπορεί, ο Χένριχ μας προσφέρει ένα διαυγέστατο πανόραμα αυτού του κολοσσιαίας σημασίας φιλοσοφικού ρεύματος, διανθίζοντας το πάντα συγκρατημένο και συγκροτημένο πάθος του με βιογραφικά στοιχεία των φιλοσόφων και ενσταντανέ από τη μεγάλη περιπέτεια της σκέψης ανάμεσα στα 1781 (πρώτη έκδοση της Κριτικής του Καθαρού Λόγου) έως το 1804 (συστηματοποίηση της θεωρησιακής λογικής του Χέγκελ): «Ο Καντ δεν εγκατέλειψε ποτέ τη γενέτειρά του», λέγει/γράφει ο Χένριχ. «Ὁ Φίχτε κάποτε ταξίδεψε περπατώντας για να επισκεφτεί τον Καντ», και «Ο Ράινχολντ προφητεύει πως, μέσα σε έναν αιώνα, ο Καντ θα είχε αποκτήσει φήμη ανάλογη με εκείνη του Ιησού». Ιδιαίτερη σημασία, κυρίως για όσους επιμένουν στην επικαιρότητα του «επαναστατικού ρήγματος στη φιλοσοφία του 19ου αιώνα», όπως αποκάλεσε τη μετάβαση από τον Χέγκελ στον Νίτσε ο Καρλ Λέβιτ (Karl Löwith, 1897-1973), το 21ο κεφάλαιο του τόμου, «Η λογική της άρνησης και η εφαρμογή της». Αξίζει να σημειωθεί, κλείνοντας, ότι και τα τρία αυτά πολύτιμα πονήματα είναι αξιέπαινα μεταφρασμένα από την Κατερίνα Δασκαλάκη, τον Βασίλη Πατσογιάννη, και τον Θοδωρή Δρίτσα αντιστοίχως.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.
Τελευταίο του βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Ίχνη και χνότα» (εκδ. Γαβριηλίδη). 

altΤο παιχνίδι του κόσμου
Κώστας Αξελός
Μτφρ. Κατερίνα Δασκαλάκη
Εστία 2018
Σελ. 574, τιμή εκδότη €25,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΑΞΕΛΟΥ

 

 

altΠαλίμψηστα
Η λογοτεχνία δευτέρου βαθμού
Gérard Genette
Μτφρ. Βασίλης Πατσογιάννης
Πρόλογος Λίζυ Τσιριμώκου
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης 2018
Σελ. 634, τιμή εκδότη €30,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΖΕΡΑΡ ΖΕΝΕΤ

 

alt

Μεταξύ Καντ και Χέγκελ
Διαλέξεις για τον γερμανικό ιδεαλισμό
Ντήτερ Χένριχ
Μτφρ. Θοδωρής Δρίτσας
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης 2018
Σελ. 424, τιμή εκδότη €20,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΤΗΤΕΡ ΧΕΝΡΙΧ

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ελευθερία, εθελοδουλία και ασημαντότητα», του Νίκου Ν. Μάλλιαρη (κριτική) – Μια σημαντική συμβολή στη μελέτη της φιλοσοφίας του Κορνήλιου Καστοριάδη

«Ελευθερία, εθελοδουλία και ασημαντότητα», του Νίκου Ν. Μάλλιαρη (κριτική) – Μια σημαντική συμβολή στη μελέτη της φιλοσοφίας του Κορνήλιου Καστοριάδη

Για το βιβλίο του Νίκου Ν. Μάλλιαρη, «Ελευθερία, Εθελοδουλία και Ασημαντότητα» (εκδ. Μάγμα).

Γράφει ο Γιώργος Δρίτσας

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης είναι ίσως μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της νεοελληνικής και ταυτόχρονα της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας...

«Φόβος» του Κόρεϊ Ρόμπιν (κριτική) – Η πολιτική λειτουργία του φόβου στο διάβα της ιστορίας

«Φόβος» του Κόρεϊ Ρόμπιν (κριτική) – Η πολιτική λειτουργία του φόβου στο διάβα της ιστορίας

Για το βιβλίο του Κόρεϊ Ρόμπιν [Corey Robin] «Φόβος» (μτφρ. Ιουλία Πεντάζου, εκδ. Αλεξάνδρεια). Kεντρική εικόνα: Ο Λεβιάθαν κατά Χομπς © Wikimedia Commons.

Γράφει ο Μύρων Ζαχαράκης 

Στόχος του παρόντος βιβλίο...

«Αλλάζοντας τον κόσμο με μια μπάλα» του Βασίλη Κωστάκη (κριτική) – Το ποδόσφαιρο ως επιταχυντής κοινωνικών αλλαγών

«Αλλάζοντας τον κόσμο με μια μπάλα» του Βασίλη Κωστάκη (κριτική) – Το ποδόσφαιρο ως επιταχυντής κοινωνικών αλλαγών

Για το βιβλίο του Βασίλη Κωστάκη «Αλλάζοντας τον κόσμο με μια μπάλα» (εκδ. Διόπτρα). Κεντρική εικόνα; ο σπουδαίος Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής Σόκρατες, ο οποίος υπήρξε και ένας άκρως πολιτικοποιημένος άνθρωπος. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ