Για το μυθιστόρημα του Δημήτρη Τσεκούρα «Ο εραστής του Ντεβ Μάρτιν» (εκδ. Βακχικόν). Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από την ταινία «Blue Velvet» του Ντέιβιντ Λιντς (David Lynch).
Γράφει ο Σωτήρης Γρηγοράκης
Ο λόγος του Δημήτρη Τσεκούρα στον Εραστή του Ντεβ Μάρτιν είναι ένας ρέων και μεταμορφωτικός λόγος. Θαυματοποιός λόγος. Απλώνεται σε όλες τις γωνιές σου. Του χώρου σου, της πόλης σου, του κόσμου σου και του κόσμου όλου.
Απλώνεται στην πραγματικότητα, τη δική σου και των άλλων. Κυρίως τη μοναδικά δική σου. Σε βρίσκει εκεί όπου ανακατεύονται η φαντασία και το όνειρο με την πραγματικότητα. Απρόβλεπτα και αδιάλυτα. Σε πείθει ότι αυτό το κράμα το αδιάλυτο είναι η πραγματικότητα. Πραγματικότητα, όνειρο, φαντασία, φαντασίωση βγάζουν τη γλώσσα ειρωνικά και ερωτικά σε αυτό που ζεις ή σε ό,τι σε κάνουν να ζεις.
Απλώνεται και απογυμνώνει, ευτελίζει αλλά και υμνεί. Ανάλογα με την πραγματικότητα. Ανάλογα με το όνειρο. Ανάλογα με τη φαντασία. Τα πράγματα λέγονται ωμά και οι λέξεις, όποιες κι αν είναι αυτές, νιώθεις να σαρκάζουν, να καταγγέλλουν, να ερωτοτροπούν, να ηδονίζουν, να δρουν στοχαστικά, σε μια βασανιστική και ταυτόχρονα λάγνα γνώση και αυτογνωσία.
Απλώνεται ο λόγος. Πλάθει σκηνή. Σκηνές. Σκηνοθετεί. Μαζί με την αφήγηση. Πολυεστιακή. Πολυδιάστατη. Σαν να αλλάζει φακό διαρκώς. Ο ανακριτής γίνεται ανακρινόμενος και αντίστροφα. Ο Ντεβ γίνεται Άδης και αντίστροφα. Γενικά, «να με φωνάζεις με το όνομά σου». Ο αφηγητής, συγγραφέας και αντίστροφα. Σα να βλέπεις εκείνον τον συγγραφέα - σκηνοθέτη σε κείνη την καρέκλα στο «Mulholland Drive». Το προσωπείο του Ντέιβιντ Λιντς. Σαν να βλέπεις τον Τζον Σπίλσμπερι, εφευρέτη του παζλ, να βγαίνει από τον ρόλο του θεατή και να γίνεται βοηθός σκηνοθέτη. Το παζλ της ζωής με εικόνα απροσδιόριστη. Τον Άδη Δαμίγο, στην τελευταία σκηνή του έργου, τον φαντάζεσαι έτσι να κοιτά τον Ντεβ Μάρτιν, μπρούμυτα στο κρεβάτι και να τραγουδά το «In dreams», φωτίζοντας ό,τι πιο ερωτικό υπάρχει πάνω του και γύρω του.
Το έργο του Δημήτρη Τσεκούρα σε κάνει να ονειρεύεσαι ξύπνιος. Να στοχάζεσαι στα όνειρά σου. Να θεωρείς και να αναθεωρείς. Κυρίως να ερωτεύεσαι. Με ό,τι κι αν σημαίνει «ερωτεύεσαι» για τον καθένα.
*Ο Σωτήρης Γρηγοράκης είναι φιλόλογος
