pashalidis2

Του Γιώργου Χ. Θεοχάρη

Εκεί που έλεγα δεν θα φτάσω ποτέ, μετά από μια στροφή-φουρκέτα του επαρχιακού δρόμου, πίσω απ’ το βουνό, φάνηκε η θάλασσα. Σε πέντε λεπτά ήμουν στην παραλία. […]. Το μέρος είναι πέντε δρομάκια και μια μικρή παραλία με βότσαλο και πεντακάθαρα νερά. […]. Η μεγαλύτερη (…) βόλτα είναι εκατόν πενήντα μέτρα, όσο και η παραλία. […].

Στην παραλία υπάρχουν ταβέρνες, μία είναι η ταβέρνα του Παναγιώτη. Υπάρχουν και δύο τουλάχιστον μπαρ. Τον Ιούλιο του 2010, κάποια συγκεκριμένη νύχτα και κάποια συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στο ένα μπαρ η μουσική επιλογή ήταν Madredeus και στο άλλο Scorpions. Σ’ αυτό, το δεύτερο μπαρ, αυτή τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο της νύχτας στην οποία αναφερόμαστε, καθίσανε δυο φίλοι, αφού είχαν φάει πρωτύτερα, μαζί με τους γονείς του ενός, στην ταβέρνα του Παναγιώτη. Ο ένας από τους δύο φίλους ήταν ο αφηγητής της νουβέλας «Δύο νύχτες στο Σαράντι» - γιατί το Σαράντι της Βοιωτίας είναι ο παραλιακός οικισμός που ήδη περιγράψαμε. Ο αφηγητής της νουβέλας συμβαίνει να είναι συνονόματος του συγγραφέα Μίλτου Πασχαλίδη – που μέχρι τώρα τον γνωρίζαμε σαν τραγουδοποιό.

Αν όλα όσα αφορούν στο Σαράντι και στις ομορφιές του είναι ενδιαφέροντα, το συναρπαστικό στοιχείο της νουβέλας βρίσκεται στον χαρακτήρα του Νίκου Καλούμενου, πατέρα του Πέτρου, ο οποίος είναι ο κολλητός του αφηγητή.

Ο Νίκος Καλούμενος είναι ένας τύπος κοντά στα 80, κοντός, σκάρτο 1.65, λιπόσαρκος, με πρόσωπο σκαμμένο απ’ τις ρυτίδες, ψαρά κοντά μαλλιά κι ένα περιποιημένο γκρίζο μουστάκι λίγο μεγαλύτερο απ’ του Σαρλώ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα. Ο πατέρας του ήταν μικροπωλητής κι η μάνα του καθαρίστρια. Στο Σαράντι βρέθηκε για πρώτη φορά το 1960, όταν η σύζυγός του Κική τον πήγε να γνωρίσει την περιοχή που γεννήθηκε, αφού η δική της οικογένεια ήταν από τη Μικρασία και ως προσφυγική τής έλαχε από το κράτος να ξεκινήσει καινούρια ζωή στα Χώστια.

Ο Νίκος Καλούμενος δεν έμαθε γράμματα. Δούλεψε πιτσιρικάς σαν μικροπωλητής και στη συνέχεια εργάστηκε σε χρωματοπωλείο. Συνταξιοδοτήθηκε ως υπεύθυνος πωλήσεων σε εργοστάσιο χρωμάτων. Στα νιάτα του έπαιξε ποδόσφαιρο στην ομάδα του «Πλάτωνα» και στη συνέχεια στα δεύτερα του «Παναθηναϊκού».

Ο τύπος αυτός είναι ο κεντρικός ήρωας της νουβέλας. Αγράμματος αλλά πανέξυπνος, διαόλου κάλτσα, κωλοπετσομένος!

Η αφήγηση ξεκινάει με την εμφάνιση του αφηγητή στο Σαράντι. Ο αφηγητής, ο Μίλτος, είναι μουσικός που πασχίζει να εκφραστεί και ως συγγραφέας. Φτάνει στο Σαράντι καλεσμένος από τον φίλο του Πέτρο Καλούμενο, προκειμένου να χαλαρώσει λίγες μέρες, με την ελπίδα να μπορέσει να ολοκληρώσει το βιβλίο που γράφει.

Στις δύο νύχτες που θα ζήσει στο Σαράντι ο Μίλτος θα δεχθεί έναν καταιγισμό πληροφοριών από τα έργα, τα έξεργα, τις ημέρες και τις νύχτες του Νίκου Καλούμενου, τόσο εντυπωσιακών, και ως περιεχόμενο ζωής αλλά και ως αφηγηματική εκφορά και τρόπου παραμυθητικού μαυλισμού, που ο Μίλτος θα μαγευτεί και, εκεί που παιδευόταν καιρό πολύ να ολοκληρώσει το βιβλίο που έγραφε, τώρα διαπιστώνει ότι του προσφέρεται ολοζώντανος ο πρωταγωνιστής μιας νέας ιστορίας, σαν από μηχανής θεός, και του δημιουργείται η βεβαιότητα ότι θα κατορθώσει τη συγγραφή ενός βιβλίου ως το τέλος.

Η πρώτη νύχτα εισάγεται με την εμβληματική αποστροφή του Νίκου Καλούμενου: Πνίγηκα τέσσερις φορές κι ακόμα ζω. Η αφήγηση αναπτύσσεται με κορμό την εξιστόρηση αυτών των τεσσάρων «πνιγμών».

Στη διάρκεια της δεύτερης νύχτας ο Νίκος Καλούμενος διηγείται τα της ποδοσφαιρικής του πορείας, το πώς γνώρισε τη γυναίκα του Κική, περιστατικά της στρατιωτικής του θητείας και της επαγγελματικής του ζωής καθώς και ιστορίες της νεανικής του συντροφιάς σχετικές με την αγάπη τους για το λαϊκό τραγούδι της μεταπολεμικής περιόδου και τους κορυφαίους ερμηνευτές του.

Ο αφηγητής αποδεικνύεται άξιος συνομιλητής του Νίκου Καλούμενου, δεδομένου του ότι είναι σε θέση να κατανοεί ποδοσφαιρικούς και μουσικούς όρους, να γνωρίζει πράγματα του ποδοσφαίρου και πρόσωπα της λαϊκής μουσικής, ποδοσφαιρικά μάλιστα είναι Αεκτζής. Συνυπολογίζοντας ότι ονομάζεται Μίλτος, μπορούμε βάσιμα να πιθανολογήσουμε πως ο μυθιστορηματικός αφηγητής ταυτίζεται με τον συγγραφέα. Είναι γνωστή φυσικά η μουσική ταυτότητα του Μίλτου Πασχαλίδη και, για όσους ασχολούνται με τα ποδοσφαιρικά, είναι γνωστή και η αγάπη του για την ΑΕΚ.

Είπα λίγο πριν ότι μπορούμε να πιθανολογήσουμε ταύτιση μυθιστορηματικού αφηγητή και συγγραφέα, ακριβώς γιατί αυτή η σχέση πότε δεν ταυτίζεται αλλά παραμένει ασύμπτωτη, ακόμη και στην περίπτωση της αυτοβιογραφίας.

pashalidisΟ Πασχαλίδης, λοιπόν, δημιουργεί δύο μυθιστορηματικούς κεντρικούς ήρωες ενδιαφέροντες. Τον Νίκο Καλούμενο και τον Μίλτο. Γύρω απ’ αυτούς τοποθετούνται, σε δεύτερο και τρίτο πλάνο, αλλά και εκτός πλάνου, ως αναφορά και αναδιήγηση, άλλα πρόσωπα εξίσου ενδιαφέροντα, όπως η Κική η γυναίκα του Καλούμενου, ο Πέτρος ο γιός της και η Κατερίνα, η κόρη του Πέτρου, η κυρία Κατερίνα και ο Γιωργάκης ο γιος της, η κυρά Μαρία, μάνα του Νίκου Καλούμενου, πρόσφυγας από τη Μικρασία, κουφή από το ένα αφτί, συνεπεία δάγκειου πυρετού, και άλλοι πολλοί και διάφοροι.

Για τον Νίκο Καλούμενο τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Αυτή είναι η αξιωματική επωδός σε κάθε περιστατικό της ζωής του που διηγείται. Όσο κι αν είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πως ένας από μηχανής θεός δίνει τη λύση σε όσα στραβά κι ανάποδα συμβαίνουν στη ζωή του Νίκου Καλούμενου, ο Μίλτος Πασχαλίδης, με τη φωνή του αφηγητή επισημαίνει κάπου: Τι λες τώρα σ’ έναν ογδοντάρη παραμυθά; […]. Προφανώς, δεν λες κουβέντα. Έτσι κι αλλιώς, όποια και να ‘ναι η αλήθεια –η πραγματική αιτία που σώθηκε δηλαδή- φυσική ή μεταφυσική, δεν θα τη μάθουμε ποτέ. Κι όπως λένε κι οι Εγγλέζοι, ποτέ δεν πρέπει ν’ αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάει μια ωραία ιστορία.

Εν τέλει ο Μίλτος Πασχαλίδης αποδεικνύεται, με το πρώτο του αφήγημα, ικανός να δημιουργεί ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Είναι καλός παρατηρητής και ξέρει να αξιοποιεί ό,τι βλέπει. Άλλωστε βάζει κάπου τον ήρωά του, στην ερώτηση του αφηγητή: Μόνος σου το σκέφτηκες ή το είδες κάπου; να απαντάει: Το είδα κάπου. Σημασία δεν έχει τι βλέπεις, σημασία έχει το πώς κοιτάς. Αυτό ακριβώς αποτελεί την θεμελιώδη αρχή της βιωματικής λογοτεχνίας. Αν ξέρεις να κοιτάς μπορείς να αυτονομήσεις το βίωμα και να το κάνεις λογοτεχνία.

Ο αφηγητής, από την άλλη, από τη στιγμή που θα τον συναρπάσει ο λόγος του Καλούμενου και θα αρχίσει να μορφοποιείται στη σκέψη του η ιδέα να κάνει βιβλίο όσα μπροστά στα μάτια και στ’ αφτιά του συντελούνται, λειτουργεί μαιευτικά και όταν η διήγηση στομώνει δίνει ζυγισμένες πάσες – ερωτήσεις και η ανέμη ξαναγυρίζει, ξετυλίγεται και πάλι η κόκκινη κλωστή.

Το βιβλίο διακρίνεται για τις αφηγηματικές του αρετές. Πυκνός λόγος, στακάτος, ευθύβολος. Στρωτή γλώσσα. Χιούμορ. Πέρασμα από τη ρεαλιστική περιγραφή στον τόπο της ενορατικής αφήγησης, που είναι ένα ακόμη βασικό σημείο αναφοράς της γραφής, μέσα από την ένταξη καταστάσεων που συμβαίνουν στο όνειρο. Στο σημείο, μάλιστα, που ο συγγραφέας περιγράφει ό,τι διαδραματίζεται στο υποσυνείδητο, σε κατάσταση ύπνου, η γραφή απογειώνεται.

Ο συγγραφέας ακόμη βάζει τον αφηγητή να ενεργοποιείται συνειρμικά σε μια διαδικασία μνημονικής επιστροφής στην παιδική ηλικία του, μέσα από διακειμενικές αναφορές στην ίδια τη λογοτεχνία, όπως για παράδειγμα στο σημείο που ο Νίκος Καλούμενος διηγείται μιαν ιστορία στην περίοδο της γερμανικής κατοχής, όπου με τους συνομηλίκους του σαλτάρουν στα γερμανικά αυτοκίνητα για να κλέψουν λάστιχα και ένας της παρέας εκτελείται και ο αφηγητής θέλει να βάλει τα κλάματα, γιατί, όπως μας πληροφορεί σε πρώτο πρόσωπο: Είναι η ίδια η περιγραφή που στοιχειώνει τα όνειρά μου από παιδί, ο βαθυκόκκινος ουρανός, στο κέντρο της Αθήνας λίγο πριν το τέλος του πολέμου, τα χαμίνια, το απότομο φρενάρισμα του τζιπ, ο συνοδηγός-εκτελεστής, λείπει μόνο η κραυγή «Ρέλτιχ Τούπακ» και η μούντζα, είναι σχεδόν αυτούσιο το φινάλε στο Μεγάλο περίπατο του Πέτρου, της Άλκης Ζέη. Αυτό το καταραμένο υπέροχο βιβλίο που με ανάγκασε πολύ νωρίς να δεχτώ ότι δεν ζουν πάντα αυτοί καλά και μεις καλύτερα, γιατί κάποιοι από αυτούς δεν ζουν ούτε καν μέχρι την τελευταία σελίδα. Το πρώτο παραμύθι με λυπημένο τέλος της ιδιωτικής μου μυθολογίας.

Κι’ εδώ επισημαίνουμε ακόμη μια διακειμενική αναφορά, που τώρα έχει να κάνει ανάμεσα στον αφηγητή της νουβέλας και τον ίδιο το συγγραφέα της, ανάμεσα στους δύο Μιλτιάδηδες. Παραμύθι με λυπημένο τέλος είναι ο τίτλος του πρώτου γραπτού του Μίλτου Πασχαλίδη, που έγινε τραγούδι από τον ίδιο.

Ένα ακόμη συνειρμικό άλμα του αφηγητή στις μνήμες της παιδικής του ηλικίας, στις σελ. 85/86 του βιβλίου, είναι το ακόλουθο: Γύρω μου εικόνες από αλήθειες και ψέματα στροβιλίζονται αδιάκοπα, άλλες ασπρόμαυρες, άλλες έγχρωμες, πασχίζω να συγκρατήσω κάποιες, δεν είναι εύκολο, πάνω που με πιάνει ίλιγγος κάποιος πατάει το PAUSE. Ένα ξανθό παιδί στην όχθη ενός μικρού ποταμού στην Αυστρία, μια άσπρη μπάλα ποδοσφαίρου με τέσσερα κόκκινα εξάγωνα επιπλέει και παρασέρνεται απ’ τα ορμητικά νερά, η φίρμα του AJAX δεν έχει ακόμα ξεβάψει, είναι μια καινούργια μπάλα, σχεδόν αχρησιμοποίητη. Δεν χρειάζεται να πλησιάσω για να δω ότι κλαίει, ξέρω και το παιδί και την μπάλα, ξέρω και ποιος του την έκανε δώρο, είναι ο ίδιος που την πέταξε στο ποτάμι, τον έχω συγχωρέσει από χρόνια, μη λυπάσαι μπαμπά, δεν φταίει κανείς, αυτοί είναι αρχαίοι λογαριασμοί κλεισμένοι από καιρό. Έστω κι έτσι, είναι μια στενάχωρη εικόνα, ένα παιδί που κλαίει για μια χαμένη μπάλα, είναι ένα παιδί που μαθαίνει την απώλεια, πάει να πει: ένα παιδί που αναγκάζεται από νωρίς να παίξει το ρόλο του ενήλικου.

Έχουμε εδώ μια περιγραφή με έντονα στοιχεία αυτοαναφορικότητας του αφηγητή, κι αν κάνουμε τελεσίδικα την παραδοχή της ταύτισής του με τον συγγραφέα, μας παρέχονται πληροφορίες για πλευρές του βίου που αφορούν στον ίδιο το συγγραφέα.

Και πιο κάτω, στη σελ. 125, ο αφηγητής φέρνει στη σκέψη και στο μυαλό του ένα ντόμινο από συνειρμούς, με την ακόλουθη σειρά: Σαράντι, Προσφυγικά Αλεξάνδρας, Νέα Ιωνία, η θεία Λέλα, η Ευγενία, ο «Ακροβάτης», το κουαρτέτο του Θάνου στα «Παλιά καλοκαίρια», οι καινούργιοι στίχοι του Οδυσσέα, ο Αλέκος –έχουμε πολύ καιρό να μιλήσουμε, να θυμηθώ να τον πάρω αύριο τηλέφωνο-, η μάνα μου, ο θείος Τάκης, οι Κιτριές, ο Πέτρος. Και είναι σαν μας δίνει κλειδιά κωδίκων ώστε να ταυτοποιήσουμε τον αφηγητή με τον συγγραφέα, αφού, προφανώς Θάνος είναι ο Μικρούτσικος, Οδυσσέας είναι ο Ιωάννου, Κιτριές είναι ο τόπος που περνούσε ο Πασχαλίδης παιδί τα καλοκαίρια του και οι Αμπελόκηποι, πίσω από τα Προσφυγικά, η γειτονιά που μεγάλωσε στην Αθήνα.

Ενδιαφέρον ακόμη παρουσιάζει ο στόχος του συγγραφέα, που διατρέχει όλο το κείμενο, να υπονομεύσει την ρεαλιστική αναγνωστική πρόσληψη και να εμποδίσει τον αναγνώστη στο να θεωρήσει ότι αληθινά έτσι έγιναν τα πράγματα όπως γράφτηκαν και προπαντός από τους μυθιστορηματικούς ήρωες ως πραγματικά πρόσωπα.

Η επιλογή του Μίλτου Πασχαλίδη να προτάξει στην αφήγηση τους στίχους: Να ‘ναι η φωνή πεθαμένων φίλων μας / ή φωνογράφος; από τα Δεκαέξι χαικού του Σεφέρη, είναι δηλωτικοί της πρόθεσής του. Και σκέπτομαι, τώρα, πόσο κοντά βρίσκονται οι στίχοι αυτοί με εκείνους, του Σεφέρη και πάλι, που λένε πως είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας

Ας συναριθμήσουμε, τέλος, κάτι ακόμη. Ο Πασχαλίδης λέει κάπου στο βιβλίο: οι άνθρωποι είναι οι ιστορίες τους. Μια ιστορία για τρεις άντρες και μια γυναίκα από διαφορετικούς κόσμους, είναι και τούτο το βιβλίο, μια ιστορίες για τις ιστορίες ανθρώπων που συναντήθηκαν για πρώτη φορά μαζί ένα απόγευμα και μέσα σε δυο νύχτες κατάφεραν κιόλας να φτιάξουν παρελθόν.

Μια ιστορία για τη ζωή και μια ελεγεία για την καλή παρέα.

sarantiΜίλτος Πασχαλίδης
Δύο νύχτες στο Σαράντι
Εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2010

alt

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Ο μπόγος» της Λίλας Κονομάρα – Ένας άγγελος που τον έλεγαν Μανόλη

«Ο μπόγος» της Λίλας Κονομάρα – Ένας άγγελος που τον έλεγαν Μανόλη

Στο μυθιστόρημα της Λίλας Κονομάρα «Ο μπόγος», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, πρωταγωνιστεί η ίδια η Ιστορία, με τα πολλαπλά της πρόσωπα και προσωπεία. 

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

«Υπάρχει ένας πίνακας του Paul K...

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου – Η σιωπή της Ιστορίας

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου – Η σιωπή της Ιστορίας

Για το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι’ αυτά» (εκδ. Εστία). Φωτογραφία © Pablò / Unsplash.

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Αυτό το πρώτο μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου μιλά για την Ιστορία μέσω των προσωπικών ιστ...

«Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (κριτική) – Μια νουβέλα με πρωταγωνιστή το σύνδρομο Άσπεργκερ

«Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (κριτική) – Μια νουβέλα με πρωταγωνιστή το σύνδρομο Άσπεργκερ

Για τη νουβέλα «Αυτοκίνητο σισπασιόν» του Στυλιανού Σκαρλάτου (εκδ. Ενύπνιο), αλλά και για άλλα βιβλία με θέμα το σύνδρομο Άσπεργκερ.

Του Κώστα Προμπονά

Μια νουβέλα για ένα όχι σπάνιο σύνδρομο: Κοιτάζοντας προς το μέλλον.

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

30 χρόνια από την ίδρυση του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού – Βραβεύτηκε η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

30 χρόνια από την ίδρυση του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού – Βραβεύτηκε η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

Την Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου, στον κήπο του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, στον αναγεννημένο χώρο της οικίας Μποδοσάκη, πραγματοποιήθηκε η επετειακή εκδήλωση για τον εορτασμό των τριάντα χρόνων από την ίδρυση του ΕΙΠ (1992-2022). Κεντρική εικόνα: Ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, Νίκος Α. Κούκης, προ...

Ελίζαμπεθ Στράουτ: «Στην πανδημία, ο χρόνος έπαψε να υπάρχει»

Ελίζαμπεθ Στράουτ: «Στην πανδημία, ο χρόνος έπαψε να υπάρχει»

Σε συνέντευξή της στον Guardian, η Αμερικανίδα πεζογράφος Ελίζαμπεθ Στράουτ (Elizabeth Strout) μίλησε για το μυθιστόρημά της «Lucy by the Sea», στο οποίο επανεμφανίζονται οι πρωταγωνίστριες των παλαιότερων μυθιστορημάτων της «Το όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον» και «Όλιβ Κίττριτζ». Αμφότερα κυκλοφορούν από τις εκδόσει...

«Έρχεται ο γίγαντας» του Μάκη Τσίτα (κριτική)

«Έρχεται ο γίγαντας» του Μάκη Τσίτα (κριτική)

Για το βιβλίο του Μάκη Τσίτα «Έρχεται ο γίγαντας» (εικόνες: Νικόλας Χατζησταμούλος, εκδ. Μεταίχμιο), μια ιστορία για τις ψεύτικες ειδήσεις που τρομοκρατούν τον πληθυσμό. 

Του Μάνου Κοντολέων

Ο Μάκης Τσίτας σίγουρα είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση στη...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

«Πλατωνικοί διάλογοι» του Χάρη Βλαβιανού (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα του Χάρη Βλαβιανού «Πλατωνικοί διάλογοι ή γιατί στο σπήλαιο κάνουν όλοι πάρτι», που θα κυκλοφορήσει μέσα Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

...
«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

«Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας» του Κώστα Καβανόζη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Κώστα Καβανόζη «Μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας – Το μυθιστόρημα τεκμηρίων και η λογοτεχνικότητα του αναφορικού λόγου», που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Πατάκη, τέλη Σεπτεμβρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

«Άλμπατρος» της Αν Κλιβς (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ann Cleeves «Άλμπατρος» (μτφρ. Παλμύρα Ισμυρίδου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 4 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κεφάλαιο 3

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

 Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Τα βιβλία του φθινοπώρου: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών, δοκιμίων και μελετών. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Τρεις «γεμάτοι» μήνες μένουν μέχρι και το τέλος αυτής της χρονιάς και οι εκδοτικοί οίκοι β...

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή: 15 βιβλία που ξεχωρίζουν

100 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Πολλές και ενδιαφέρουσες εκδόσεις έχουν εμπλουτίσει φέτος τη σχετική βιβλιογραφία. Επιλέξαμε 15 πρόσφατες ή και παλιότερες, που αφορούν βιβλία μη μυθοπλαστικά. Καλύπτουν, πιστεύουμε, μια σφαιρική θέαση των όσων προηγήθηκαν, των γεγονότων του Σ...

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Δέκα κλασικά βιβλία που λογοκρίνονται ξανά και ξανά

Πολλοί πιστεύουν πως η εποχή που τα λογοτεχνικά βιβλία απαγορεύονταν και καίγονταν στην πυρά έχει παρέλθει. Στην πραγματικότητα, μέχρι και σήμερα, πολλές συντηρητικές ομάδες σε πολλές χώρες του κόσμου επιχειρούν να λογοκρίνουν και να καταστρέψουν ακόμα και έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, με διάφορες δικαιολογίες....

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

07 Ιανουαρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2021

Φέτος περιμέναμε την εκπνοή της χρονιάς πριν συντάξουμε την καθιερωμένη μας πια λίστα με τα καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία της χρονιάς. Ο λόγος είναι ότι τούτες τις Γιορτέ

ΦΑΚΕΛΟΙ