Με την Book Press βρεθήκαμε φέτος στη Θεσσαλονίκη, για πρώτη φορά με δικό μας περίπτερο. Η Διεθνής Έκθεση είναι το σημαντικότερο ραντεβού στο χώρο του βιβλίου.
Το ΕΚΕΒΙ και οι άνθρωποί του έχουν αποκτήσει πολύτιμη τεχνογνωσία στη διοργάνωση μεγάλων γεγονότων. Είναι όμως το «στρατηγείο» και όχι το «στράτευμα». Δεν υπάρχει λόγος να έχει τον έλεγχο κάθε συλλογικής δραστηριότητας στο χώρο του βιβλίου. Ούτε η Διεθνής Έκθεση πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «κεκτημένο». Αυτό που χρειάζεται αυτή τη δύσκολη στιγμή είναι λογική και πραγματισμός. Κι αν κάτι πρέπει να αλλάξει, ας αλλάξει. Το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με το λιγότερο δυνατό κόστος.
***
Όταν λίγους μήνες πριν σχεδιάζαμε αυτό το τεύχος με θέμα «Έρωτας και σεξουαλικότητα» δεν φανταζόμασταν κάτω από ποιες συνθήκες θα έβλεπε το φως της δημοσιότητας. Το φόντο, γκρίζο, φωτεινό ή χρωματιστό, επηρεάζει το θέμα, αναδεικνύει διαφορετικές πλευρές του, το νοηματοδοτεί αλλιώς. Η γνωστή φράση της αμερικανίδας εικαστικού Barbara Kruger «Your body is a battleground», που καταρχάς αναφέρεται στο γυναικείο σώμα, διαβάζεται διαφορετικά έξω από τη Σταδίου, στο νούμερο 23. Εκεί, κάποια σώματα (τα δύο από αυτά γυναικών, η μία έγκυος) έγιναν το πεδίο μάχης ενός ακήρυχτου κοινωνικού πολέμου, σύμπτωμα χρόνιας παθογένειας – κι όχι το γιατρικό, όπως θέλουν να φαντασιώνονται ορισμένοι.
«Όλοι εναντίον όλων», σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, ναρκισσιστική, με αριστερές εμμονές και δεξιές φοβίες. Μια κοινωνία που ούτε ο θάνατος τριών αθώων στο κέντρο της πόλης μια ηλιόλουστη μέρα δεν τη σοκάρει. Η δημόσια συζήτηση (μέιλ, ομάδες στο facebook, ΜΜΕ, κ.ά.) που ακολούθησε τον χαμό των τριών συμπολιτών μας –με αρκετές εξαιρέσεις, ευτυχώς– ανάδειξε και πάλι τη δυσκολία που έχουμε να αντικρύσουμε τον εαυτό μας κατάματα. Τα ανακλαστικά μας δείχνουν πάντοτε προς τα έξω: Οι κακοί Γερμανοί (που αντικατέστησαν πρόσφατα του κακούς Αμερικανούς), οι κακοί επιχειρηματίες, οι κακοί προβοκάτορες…
Δύο ώρες μετά, στη Βουλή, οι πολιτικοί μας εκπρόσωποι τσακώνονταν σαν τα κοκόρια. Το κακό είναι έξω από εμάς, σε μια άλλη διάσταση…
Από την επιστολή που έστειλαν στον Τύπο οι κοντινοί άνθρωποι ενός εκ των θυμάτων, αντιγράφω: «Η Αγγελική δεν επεδίωκε περισσότερα από όσα μπορούσε να φτάσει με τη δουλειά της και εργαζόταν σκληρά για έναν τρόπο ζωής που ήταν ανάλογος του κόπου που κατέβαλε για να τον αποκτήσει».
***
Εδώ και λίγες μέρες έχω βάλει τη φωτογραφία με τη μαμά Μακάκο και το παιδάκι της ως φόντο στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου. Όταν η γύρω πραγματικότητα με στεναχωρεί, με θυμώνει ή με αποκαρδιώνει, σηκώνω το βλέμμα μου και τα κοιτάζω· κάτι μέσα μου ηρεμεί, καταλαγιάζει.
Το βλέμμα των ζώων είναι φυσικό καταπραϋντικό. Αυτά ξέρουν όσα χρειάζεται να ξέρεις, σκέφτομαι. Όλα τα υπόλοιπα είναι «ιδέες», και για τις ιδέες ισχύει αυτό που έχει πει ο Alain: «Δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από μια ιδέα όταν αυτή είναι το μόνο που έχουμε». Απόφανση που, σίγουρα, μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους.
Κώστας Κατσουλάρης
