Όταν κάποιος φεύγει από κοντά μας και μάλιστα τόσο ξαφνικά όσο ο Δημήτρης Φύσσας, συχνά προσπαθούμε να ανακαλέσουμε ένα περιστατικό που, με κάποιον μαγικό τρόπο, θα αποκάλυπτε τον άνθρωπο. Όμως αυτά που μας χαρακτηρίζουν, που φανερώνουν το ήθος μας ή την απουσία του, δεν είναι μονάχα τα όσα έχουμε κάνει αλλά και κάποια πράγματα που αρνηθήκαμε να κάνουμε. Ακολουθεί μια μικρή ιστορία για κάτι που δεν έκανε ο Μήτσος.
Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Με τον Μήτσο Φύσσα συνυπήρχαμε σε μια επιτροπή που συνέστησε ο ΟΣΔΕΛ (Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου) για να αποφασίζει ποιοι συγγραφείς, μεταφραστές, δημοσιογράφοι, από τους συμβασιούχους του ΟΣΔΕΛ, δικαιούνταν το οικονομικό βοήθημα που αποφάσισε ο ΟΣΔΕΛ να παρέχει, κάθε χρόνο, σε όσες και όσους πληρούσαν τα κριτήρια και είχαν αιτηθεί βοήθειας.
Παρότι ο ίδιος ο Μήτσος (είναι νομίζω ευρέως γνωστό) αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα τα τελευταία κάμποσα χρόνια, αντί να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να αιτηθεί για το βοήθημα, έσπευσε να ενταχθεί στην εν λόγω επιτροπή (άμισθη, επιτροπή, περιττό ίσως να πω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις), γιατί θα ήταν πολύ χρήσιμος, εξαιτίας του γεγονότος ότι γνώριζε πολλούς λογοτέχνες, ακόμη και κάποιους περιφερειακούς ή περιθωριακούς (κάπως σαν τους ήρωες των βιβλίων του), που θα δικαιούνταν το βοήθημα, και τους οποίους ίσως οι υπόλοιποι να αγνοούσαμε. Και πράγματι, η συνεισφορά του ήταν σημαντική. Αυτό βέβαια είχε ως συνέπεια, αυτόχρημα, τον αποκλεισμό του ιδίου από το βοήθημα.
Με νέο του μήνυμα μας ενημέρωσε ότι προτιμούσε να είναι και φέτος στην επιτροπή. Αν έκανε αίτηση, έλεγε, κάποιος μπορεί να σκεφτόταν ότι πήγαινε να εκμεταλλευτεί την προγενέστερη θέση του, και δεν ήθελε να υπάρχει σκιά πάνω από αυτήν την πολύ χρήσιμη πρωτοβουλία του ΟΣΔΕΛ.
Φέτος φαίνεται ότι είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι, και λίγο πριν συγκροτηθεί η επιτροπή μας ανακοίνωσε ότι δεν επιθυμούσε να είναι μέλος, γιατί θα ήθελε να κάνει αίτηση – υπήρχε ανάγκη. Κατανοητό. Όλοι του είπαμε ότι αυτό έπρεπε να κάνει, είχε ήδη στερηθεί το βοήθημα τα προηγούμενα χρόνια, δεν υπήρχε λόγος να το στερηθεί και φέτος. Κι όμως. Αφού το σκέφτηκε για λίγες μέρες, με νέο του μήνυμα μας ενημέρωσε ότι προτιμούσε να είναι και φέτος στην επιτροπή. Αν έκανε αίτηση, είπε, κάποιος μπορεί να σκεφτόταν ότι πήγαινε να εκμεταλλευτεί την προγενέστερη θέση του, και δεν ήθελε ν
α υπάρχει «σκιά» πάνω από αυτήν την πολύ χρήσιμη πρωτοβουλία του ΟΣΔΕΛ. Του εξηγήσαμε, κάτι που ήδη γνώριζε: Δεν υπήρχε θέμα «σκιάς». Δεν επρόκειτο για βραβεία, για αξιολογικές κρίσεις δηλαδή, αλλά για αντικειμενικά κριτήρια, που τα πληρούσε – και με το παραπάνω. Παρέμεινε αμετάπειστος.
Μεθαύριο, Τρίτη, 5 Μαρτίου, στις 7μμ, θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου, με τον τίτλο «Ο Μέσκουλας αποσύρθηκε για να πεθάνει» (εκδ. Εστία), για την οποία αδημονούσε, και που πλέον θα έχει χαρακτήρα δημόσιας ανάγνωσης και μνημόσυνου. Οι φίλοι του, οι γνωστοί του και άλλοι άνθρωποι που τον εκτιμούσαν από τη δημόσια παρουσία του θα είμαστε εκεί για να τον τιμήσουμε. Κάτι μου λέει ότι το Free thinking zone θα βουλιάξει.
Γεια σου, Μήτσο!
