Μια μέρα σαν σήμερα, 18 Ιουνίου 1936, έφυγε από την ζωή ο Ρώσος συγγραφέας Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέτσκοφ, που θα έμενε γνωστός στην ιστορία με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Γκόρκι, το οποίο στα ρώσικα σημαίνει πικρός.
Του Ευθύμιου Σακκά
Ο Γκόρκι ήρθε στο κόσμο το 1868 στην πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ και έμεινε ορφανός από πατέρα από την ηλικία των πέντε ετών, οπόταν και αναλαμβάνουν την ανατροφή του ο παππούς και η γιαγιά του. Οι ιστορίες και τα παραμύθια της τελευταίας επέδρασαν καταλυτικά στην ιδιοσυγκρασία του Μαξίμ.
Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική από τα παραμύθια και η οικονομική στενότητα της οικογένειας αναγκάζει τον Γκόργκι να αρχίσει να εργάζεται από τρυφερή ηλικία. Μεταξύ των άλλων δουλεύει ως αχθοφόρος, φούρναρης, καθαριστής καμινάδων, λαντζέρης σε πλοίο και μέσα σε μια πενταετία περίπου γυρίζει όλη την Ρωσία γνωρίζοντας εκ του σύνεγγυς την ανθρώπινη φτώχια και δυστυχία. Και αυτές οι εμπειρίες θα ασκούσανε τεράστια επίδραση στην συγγραφική του διαμόρφωση.
το 1887 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει πυροβολώντας το στήθος του. Ως εκ θαύματος επέζησε και η σφαίρα παρέμεινε καρφωμένη στα πνευμόνια για σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Ένα ακόμη γεγονός που αξίζει να αναφερθεί από την ζωή του προ της λογοτεχνικής του δραστηριότητας είναι ότι το 1887 αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει πυροβολώντας το στήθος του. Ως εκ θαύματος επέζησε και η σφαίρα παρέμεινε καρφωμένη στα πνευμόνια για σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Ο Γκόρκι έπιασε την πένα του το 1892 αρχικά γράφοντας σε διάφορες εφημερίδες για να επιβιώσει και στην πορεία ήρθαν τα πρώτα διηγήματα. Η πρώτη δημοσίευση γίνεται τον ίδιο χρόνο με το κείμενο «Μακάρ Τσούντρα» και μέσα στην επόμενη πενταετία θα ακολουθήσει παγκόσμια επιτυχία. Ανάμεσα στα μυθιστορηματικά του έργα ξεχωρίζουνε τα βιβλία «Οι μικροαστοί» και φυσικά «Η μάνα». Αν διαφαίνεται κάποιος σκοπός μέσα από την γραφή του Γκόρκι αυτός ήταν καταρχήν να καταδείξει την κοινωνική αθλιότητα και αδικία που πήγαζε από την εξουσία και κατά δεύτερον να προτείνει τρόπους για την εξάλειψή τους.
Όλα αυτά βέβαια δημιούργησαν πολλά προβλήματα στη ζωή του συγγραφέα. Επί παραδείγματι το 1902 εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Επιστημών, αλλά λίγο αργότερα ο ίδιος ο Τσάρος Νικόλαος Β’ τον διαγράφει γιατί επέκρινε το σύστημα λογοκρισίας που επικρατούσε στον τύπο. Ο Γκόρκι δεν πτοείται και συνεχίζει την συγγραφική και κοινωνική του δραστηριότητα ασκώντας τεράστια επιρροή στην κοινή γνώμη. Ο ίδιος ο Λένιν, με τον οποίο γνωρίστηκαν το 1905, είχε δηλώσει ότι ο Γκόρκι είναι ένας από τους πρωτοπόρους Ρώσους σε όλα τα επίπεδα.
Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει καθώς μετά την δημοσίευση επιστολής στις αρχές του 1905 που καλούσε τον λαό να καταλύσει την μοναρχία φυλακίζεται. Ύστερα από πιέσεις όμως της κοινής γνώμης, αλλά και ομότεχνών του από όλο τον κόσμο αφήνεται ελεύθερος. Αμέσως εγκαταλείπει την Ρωσία και δεν θα επιστρέψει παρά το 1913. Η συγγραφική παραγωγή του θα παραμείνει αμείωτη όλο αυτό το διάστημα χωρίς να παύει να καταφέρεται ενάντια του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού.
Ο θάνατός του ήρθε τελικά το 1936, ενώ οι φήμες οργίασαν ότι επρόκειτο για δολοφονία, δια δηλητηριάσεως, από το σταλινικό καθεστώς.
