Μια μέρα σαν σήμερα, 15 Φεβρουαρίου 1835, γεννήθηκε στη Σύρο ο Δημήτριος Βικέλας. Συμμαθητής του Ροΐδη, πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής που ίδρυσε μαζί με τον Πιέρ ντε Κουμπερτέν, συνέβαλε στην εξέλιξη της νεοελληνικής πεζογραφίας με το έργο του «Λουκής Λάρας».
Του Ευθύμιου Σακκά
Οι οικογένειες και των δύο γονιών του δραστηριοποιούνταν κυρίως στον εμπορικό χώρο, ενώ αδελφός της μητέρας του ήταν ο λογοτέχνης Λέων Μελάς. Λόγω της εμπορικής δραστηριότητας η οικογένεια μετακινούνταν συχνά και την διαπαιδαγώγησή του τα πρώτα χρόνια την είχε αναλάβει ουσιαστικά η μητέρα του. Αργότερα, αφού τελείωσε το Λύκειο του Χρήστου Ευαγγελίδη, όπου ήταν συμμαθητής με τον Εμμανουήλ Ροΐδη, πηγαίνει στο Λονδίνο και εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση Μελά, ενώ παράλληλα σπουδάζει βοτανική.
Ένα χρόνο πριν είχε τυπωθεί στη Σύρο η μετάφρασή του της τραγωδίας του Ρακίνα «Εσθήρ» και από το 1855 αρχίζει να ασχολείται με την ποίηση δημοσιεύοντας τα πονήματά του σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ το 1862 κυκλοφορεί η πρώτη ποιητική του συλλογή «Στίχοι» στο Λονδίνο.
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΙΚΕΛΑ
Εκτός από τις μεταφράσεις και την ποίηση ο Βικέλας έγραψε και δοκιμιακά έργα, ενώ ξεχωριστή θέση κατέχουνε και τα διηγήματά του με την απλότητα της γλώσσας και την έντεχνη αναπαράσταση της πραγματικότητας της εποχής του. Το απόσπαμα που ακολουθεί είναι η εισαγωγική παράγραφος του εκτενούς διηγήματός του «Λουκής Λάρας»:
«Κατά τας αρχάς του έτους 1821 ευρισκόμην εις Σμύρνην. Ήμην τότε εικοσαετής σχεδόν. Προ επτά ήδη ετών ο διδάσκαλος μου, ο Παππά Φλούτης, θεός συγχωρέσοι τον, είχε βεβαιώσει τον πατέρα μου, ότι έμαθα πλέον όσα γράμματα αρκούν εις άνθρωπον μέλλοντα να μετέλθη το εμπόριον· ο δε πατήρ μου είτε πεισθείς υπό των λόγων του αγαθού ιεροδιδασκάλου, είτε θεωρών το σχολείον του πρακτικού βίου ως ωφελιμώτερον δι' εμέ, δεν ενέκρινε να με αφήση εις Χίον προς εξακολούθησιν των σπουδών μου, αλλά μ' επήρεν έκτοτε εις Σμύρνην, παραλαβών με κατ' αρχάς μεν ως μαθητευόμενον, μετ' ου πολύ δε ως εταίρον εις το εμπορικόν του κατάστημα».
Αξίζει τέλος να σημειωθεί ότι διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων και μάλιστα διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, την οποία ίδρυσε μαζί με τον Πιέρ ντε Κουμπερτέν το 1894.
