Μια μέρα σαν σήμερα, 18 Απριλίου 1927, γεννήθηκε ο πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντινγκτον.
Του Λεωνίδα Καλούση
Ο συγγραφέας του πολυσυζητημένου βιβλίου Η σύγκρουση των πολιτισμών, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη. Ήταν ένα ευφυές, χαρισματικό παιδί-θαύμα που αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Γέιλ σε ηλικία 18 ετών.
Μετά την στρατιωτική του θητεία και το μεταπτυχιακό του που έλαβε από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Χάρβαρντ. Το 1950, στα 23 του άρχισε να διδάσκει. Όταν το 1959 δεν προήχθη σε καθηγητή, «μετακόμισε» στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια όπου έγινε διεθυντής του Ινστιτούτου Σπουδών Πολέμου και Ειρήνης. Δικαιώθηκε λίγα χρόνια αργότερα, όταν το 1963 το Χάρβαρντ τον κάλεσε να επιστρέψει προσφέροντάς του θέση καθηγητή στην έδρα Άλμπερτ Τζ. Γουίδερχεντ ΙΙΙ, ενώ έγινε και πρόεδρος της Ακαδημίας Διεθνών και Περιφερειακών Μελετών του ίδιου πανεπιστημίου. Ήταν ιδρυτής και συνεκδότης του περιοδικού Foreign Policy και υπήρξε επίσης πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Πολιτικών Επιστημών. Εργάστηκε στο Χάρβαρντ μέχρι τον θάνατό του στις 24 Δεκεμβρίου 2008 σε ηλικία 81 ετών.
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΑΜΙΟΥΕΛ ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ
Το πρώτο μείζον έργο του ήταν το «Ο Στρατιώτης και το Κράτος: Η Θεωρία και Πολιτική των Πολιτικο-Στρατιωτικών Σχέσεων» (1957) που αν και αρχικά αμφισβητήθηκε θεωρείται σημαντικό εργαλείο για την κατανόηση των σχέσεων πολιτικής και στρατιωτικής εξουσίας. Στη δεκαετία του 1960 έγινε διάσημος όταν κυκοφόρησε το βιβλίο του «Πολιτική Τάξη σε Κοινωνίες που αλλάζουν», έργο που αμφισβήτησε τη συμβατική άποψη των θεωρητικών του μοντερνισμού ότι η οικονομική και κοινωνική πρόοδος μπορούν να παράγουν σταθερές δημοκρατίες σε πρόσφατα απο-αποικισμένες χώρες. Υπήρξε επίσης συν-συγγραφέας του «Κρίση της Δημοκρατίας: Περί της Δυνατότητας Διακυβέρνησης των Δημοκρατιών», μια αναφορά που εκδόθηκε από την Τριμερή Επιτροπή το 1976.
Η θεωρία μου είναι ότι η θεμελιώδης πηγή συγκρούσεων στο νέο κόσμο δεν θα είναι πρωτίστως ιδεολογική ή πρωτίστως οικονομική. Οι μεγάλοι διχασμοί στην ανθρωπότητα και οι κύριοι λόγοι συγκρούσεων θα είναι πολιτισμικοί.
Το 1993 δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Foreign Affairs άρθρο του με τίτλο «Η σύγκρουση των πολιτισμών;» Υποστήριξε ότι, μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το Ισλάμ θα γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο στη δυτική κυριαρχία του κόσμου. Ο επόμενος μεγάλος πόλεμος της Δύσης, επομένως, είπε, θα ήταν αναπόφευκτα με το Ισλάμ. Ήρθε έτσι σε πλήρη αντίθεση με την διαφορετική σχολή που έκανε την ανάγνωση όπως εκφράστηκε από τον πρώην μαθητή του, τον πολιτικό επιστήμονα και αναλυτή πολιτικής οικονομίας, Φράνσις Φουκουγιάμα στο έργο του «Το τέλος της Ιστορίας». Το 1996 κυκλοφόρησε το, κατά πολλούς προφητικό, έργο του «Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης» ένα κλασικό έργο για την μελέτη των διεθνών σχέσεων.
Ένα χαρακτηριστικό σημείο που συμπυκνώνει την σκέψη του: «Η θεωρία μου είναι ότι η θεμελιώδης πηγή συγκρούσεων στο νέο κόσμο δεν θα είναι πρωτίστως ιδεολογική ή πρωτίστως οικονομική. Οι μεγάλοι διχασμοί στην ανθρωπότητα και οι κύριοι λόγοι συγκρούσεων θα είναι πολιτισμικοί».
