Frank

Σκέψεις για την επιτυχία του House of cards.

Του Νίκου Ξένιου

Τα τελευταία επεισόδια του House of Cards κερδίζουν σε ακροαματικότητα και καθηλώνουν το τηλεοπτικό κοινό. Στους τρεις πρώτους κύκλους οι πρωταγωνιστές Κέβιν Σπέισι, Ρόμπιν Ράιτ και Μάικλ Κέλυ κατέκτησαν τις καρδιές των τηλεθεατών και τρία Έμμι. Στον τέταρτο κύκλο, η δυναμική της βίαιης επιβολής της εξουσίας κορυφώνεται και τα ποσοστά τηλεθέασης χτυπούν κόκκινο. Ο ίδιος ο Κλίντον έχει παραδεχτεί πως κατά 99 τοις εκατό η σειρά παριστά με ακρίβεια την πραγματικότητα. Ο Ομπάμα δεν χάνει επεισόδιο. Με ποια ιδεολογική στάθμιση μπορεί να γίνει κατανοητή μια τέτοια επιτυχία; Σίγουρα αυτή δεν θα αφορά την πολιτική αρετή ούτε θα διασταυρώνεται με την προτεσταντική ηθική και αναμφίβολα δεν θα πρόκειται για την ανθρωπιά. Είναι, κατά πάσαν πιθανότητα, κάτι ισχυρότερο, κάτι που απηχεί πολύ ισχυρότερα στη σύγχρονη δυτική αισθητική και ηθική. 

Υψηλή αισθητική και αυταρχισμός

Ο πρωταγωνιστής μιλά σαν τον Μάκβεθ ή τον σαιξπηρικό Ερρίκο τον Τέταρτο, η σύζυγός του ντύνεται σαν φωτομοντέλο με αυστηρά ιβουάρ και μαύρα σύνολα, οι ομιλίες του «προεδρικού ζεύγους» είναι κατασκεύασμα συγγραφικής ρητορικής, η δημόσια εικόνα τους είναι προκατασκευασμένη.

Η περίφημη τηλεοπτική σειρά της Netflix σχεδόν ταυτίζει την πολιτική με τη θεατρικότητα και την υψηλή αισθητική, ενώ επιστρατεύει την τέχνη σε όλες της τις δημόσιες εκδηλώσεις. Ο πρωταγωνιστής μιλά σαν τον Μάκβεθ ή τον σαιξπηρικό Ερρίκο τον Τέταρτο, η σύζυγός του ντύνεται σαν φωτομοντέλο με αυστηρά ιβουάρ και μαύρα σύνολα, οι ομιλίες του «προεδρικού ζεύγους» είναι κατασκεύασμα συγγραφικής ρητορικής, η δημόσια εικόνα τους είναι προκατασκευασμένη: «Είμαστε ό,τι αποκαλύπτουμε», δηλώνει ο χαρακτήρας Φρανκ Άντεργουντ, του οποίου η κοινωνική παθολογία συνίσταται στην παντελή έλλειψη ειλικρίνειας και τη συχνή χρήση απάτης σε ό,τι αφορά κορυφαία ζητήματα, π.χ. την ηθική ή τη θρησκεία. Με άλλα λόγια, είναι η επιτομή της υποκρισίας και του συγκεντρωτισμού. Η μακιαβελική εκδοχή της επιτυχίας απαιτεί ειλικρινή αντιμετώπιση των περιστάσεων και ευελιξία. Ο πόνος, λέει αυτή η προσέγγιση, μπορεί να σε κάνει ισχυρότερο. Πρέπει να πρωταγωνιστείς στη ζωή σου. Μην ξεχνάς πως οι φίλοι σου είναι οι χειρότεροι εχθροί σου. Δεν απαντάς στις επιθέσεις των αντιπάλων, εάν δεν μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου. Δεν υπάρχει λόγος να είσαι μονογαμικός, διότι η μονογαμικότητα είναι γνώρισμα του απλού ανθρώπου. Μην ξεχνάς πως η εξουσία μοιάζει με κτηματομεσιτικό γραφείο: αφορά την τοποθέτησή σου στον χώρο: όσο πιο κοντά βρίσκεσαι στην πηγή της, τόσο μεγαλύτερο ποσοστό της σού αντιστοιχεί. Το μυστικό της διατήρησης της εξουσίας βρίσκεται στην επιμονή σου, στον ψυχρό υπολογισμό και στην έλλειψη οίκτου για τον αντίπαλο. Ο ηγέτης δεν σταματά όταν κουράζεται, παρά μόνον όταν πετυχαίνει τον στόχο του. Εάν θέλεις να είσαι ηγέτης γίνε γενναιόδωρος και κέρδισε την εμπιστοσύνη των άλλων προσφέροντάς τους, μέχρι του σημείου όπου αυτό αρχίζει να σε βλάπτει. Το επόμενο βήμα είναι να τους αφανίσεις.

Παράδοση και πολιτική δυστοπία

Για τον Φρανκ Άντεργουντ η εξουσία συνιστά το θεμέλιο για τη μακρόβια παράδοση που προσπαθεί να δημιουργήσει. Και ενώ η Πρώτη Κυρία (ο χαρακτήρας Κλαιρ Άντεργουντ) μπορεί να εκτιμήσει τον πτητικό και εφήμερο χαρακτήρα αυτής της εξουσίας, ο ίδιος ο πλανητάρχης δεν είναι σε θέση να δεχτεί πως αυτό που οικοδομεί είναι ένας χάρτινος πύργος («ahouseofcards»). Η πολιτική που ασκεί είναι πλήρως βασισμένη στο θέαμα, και το θέαμα αυτό είναι οργανωμένο βάσει των προσλαμβανουσών του κοινού του, δηλαδή των ψηφοφόρων του. Το αξιοσημείωτο είναι πως αυτός ο τόσο διεφθαρμένος χαρακτήρας επισύρει την ταύτιση των τηλεθεατών ακριβώς για τον ίδιο λόγο: οι δικές μας προσλαμβάνουσες είναι, καλώς ή κακώς, ταυτόσημες με αυτές των ψηφοφόρων, ενός πλανητικού ποιμνίου που ακολουθεί την πολιτική ως τηλεοπτικό show, με όλα τα γνωρίσματα εξαπάτησης που φέρει δυνάμει το show αυτό. Με άλλα λόγια, η τηλεοπτική σειρά House of Cards ευφυώς μάς φέρνει αντιμέτωπους με την ίδια μας την ευπιστία, παράλληλα υποσκάπτοντας και δυναμιτίζοντας τις βεβαιότητές μας. Η στρατηγική της εξουσίας θεμελιώνεται στη βάση της παθητικότητάς μας και της εθελούσιας σιωπής μας μπροστά στην εφιαλτική δυστοπία που υλοποιείται στις οθόνες μας.

Το ζήτημα είναι κατά πόσον αυτή η δημόσια προβολή της ιδιωτικότητας ενέχει επίσης- και σε ποιον βαθμό- το στοιχείο της εξαπάτησης. 

 

Η χρήση των μαζικών μέσων ενημέρωσης και της ρητορικής ενός συγγραφέα για τη δημόσια πειθώ παρουσιάζεται στη σειρά αυτήν ως ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος χαλιναγώγησης της διαφωνίας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης: σε αυτά τα πλαίσια, ο ηγέτης πρέπει να φαίνεται «διαφανής», με την προσωπική του ζωή ανοικτή στην κρίση του κοινού. Το ζήτημα είναι κατά πόσον αυτή η δημόσια προβολή της ιδιωτικότητας ενέχει επίσης- και σε ποιον βαθμό- το στοιχείο της εξαπάτησης. Ο Καρλ Σμιτ αποκαλύπτει τον απατηλό χαρακτήρα της ανοικτής, διαφανούς πολιτικής, ενώ ο Ζαν Μπωντριγιάρ εντοπίζει το αποκορύφωμα της προσποίησης μιας «ανοικτής» ιδιωτικότητας του πολιτικού κυρίως κατά την προεκλογική περίοδο.

Η προσομοίωση του πολιτικού

Ένα «ομοίωμα» πολιτικού όντος δημοσιοποιείται από τα media, που κατά τον Μπωντριγιάρ επ’ουδενί πρέπει να συγχέεται με τη σκηνοθεσία και το γκροτέσκο του πολιτικού «θεάτρου», ούτε με το παιχνίδι «μήτιδος» και τη στρατηγική της ψευδούς ιδεολογίας που διαχέεται στον εκφωνούμενο πολιτικό λόγο. Βάσει ενός εγγενούς, γενικευμένου συσχετισμού, που αφορά τόσο τον τρόπο λειτουργίας του διεθνούς χρηματιστηρίου αξιών όσο και τη σημειολογία των σύγχρονων αφηγηματικών τεχνικών, κύριο γνώρισμα αυτού του «ομοιώματος» πολιτικού είναι η ρευστότητα: οι έννοιες συγχέονται, η Δεξιά είναι μια έννοια που αλληλοπεριχωρείται με την Αριστερά, ο πραγματισμός εκπίπτει εννοιολογικά σε αρριβισμό, η ισοπεδωτική και ποσοτικά μετρήσιμη κοινή γνώμη ταυτίζεται με τη δύσκολα ελέγξιμη έκφραση της ατομικής γνώμης, που θα μπορούσε να σταθμισθεί ποιοτικά και μόνον. Ο Άντεργουντ παραπέμπει στην περίφημη φράση του Τσώρτσιλ: «Βελτιώνεσαι όταν αλλάζεις. Είσαι τέλειος όταν αλλάζεις συχνά» (“To improve is to change; to be perfect is to change often).

kevin spacey house of cards slice

 

Στη θέση του πολιτικού σώματος του λαού περιέρχονται οι σύγχρονες «μάζες», ως σιωπηρή πλειοψηφία, συνιστώντας ένα φαντασιωσικό και μόνον σημείο αναφοράς του πολιτικού (référent imaginaire) του οποίου η αντίρρηση δεν εισακούεται: το διαρκές «δημοψήφισμα» που διενεργούν τα Μ.Μ.Ε. με τα ερωτηματολόγιά τους δεν αποκαλύπτει παρά μια κατά προσέγγισιν αποτίμηση της γνώμης των μαζών, μια προσομοίωση, δηλαδή, της διάχυτης και χειραγωγήσιμης ψήφου τους. 

Η επιστράτευση του τρόμου

Καθώς στη σφαίρα της πολιτικής ρητορείας επιβιώνει μόνο όποιος προσποιείται, ο πολιτικός προσποιείται πως «αφουγκράζεται» τη γνώμη των μαζών μέσω των δημοψηφισμάτων και της υποτιθέμενης συμμετοχικότητας: φυσικά, έτσι διευθύνει μια καλοκουρδισμένη ορχήστρα φερεφώνων δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση της συμμετοχής στα κοινά. Τα media, με τη σειρά τους, «καταβροχθίζουν» το νόημα της κάθε πληροφορίας που υποτίθεται πως παρέχουν, διαμορφώνοντας αυτό το τεράστιο θέατρο πληροφοριών σε παράδεισο της παραπληροφόρησης. Ένα παράδειγμα είναι η υπόθεση Ουώτεργκέιτ, που για τους Αμερικανούς υπήρξε πρωτίστως σκάνδαλο αλλά και, δευτερευόντως, προσομοίωση σκανδάλου: στο σενάριο της γνωστής ταινίας του Άλαν Πάκουλα «Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου» (1976), ο χαρακτήρας του ρεπουμπλικάνου «Deep Throat» χειραγωγεί τους αριστερούς δημοσιογράφους για να απαλλαγεί από τον Νίξον. Όλες οι υποθέσεις είναι πιθανές, αλλά η υπόθεση ότι η Αριστερά κάνει πολύ αποτελεσματικά τη δουλειά της Δεξιάς είναι πρωτοφανής στην ιστορία της πολιτικής ρητορικής. Το ίδιο αποτέλεσμα έχει στη συνείδηση του δυτικού ανθρώπου και η χρήση του όρου «τρομοκρατία»: οι ρίζες του φασισμού μπορούν να ανιχνευτούν στη μελαγχολία των μαζών που δεν διακρίνουν στον ορίζοντα την πραγματική εξουσία, όπως βεβαίως αυτές την αντιλαμβάνονται. Ελλείψει άλλου ερείσματος, το περίφημο «αφήγημα» της σύγχρονης πολιτικής μπορεί κάλλιστα να βασιστεί στην παθογένεια και στον τρόμο που προκαλεί ο αφανισμός της πολιτικής εξουσίας. «Δεν φοβόμαστε την τρομοκρατία», δηλώνει ο Φρανκ Άντεργουντ, «παράγουμε την τρομοκρατία!».

Ο πρότυπος ρόλος στη λαϊκή κουλτούρα

Η πραγματικότητα που περνά στη λαϊκή κουλτούρα είναι απογοητευτική, οπότε στρεφόμαστε στην επίφασή της, αναζητώντας στοιχεία ανθρωπιάς πίσω από το προσωπείο της απόλυτης αλλοτρίωσης και διαφθοράς. 

Το γεγονός ότι ταυτιζόμαστε με ένα χαρακτήρα σαν τον Φρανκ Άντεργουντ δηλώνει συγκεκριμένα πράγματα για το πολιτικό μας σύστημα, ενώ ο κύριος παραγωγός της σειράς Μπο Ουίλιμον και ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φίντσερ γνωρίζουν σε βάθος την παθογένειά του: στη θέση ενός «συμπαθητικού» χαρακτήρα, βάζουν τον αδίστακτο αντιήρωα Φράνσις Άντεργουντ να απευθύνεται πλαγίως (apart) στο κοινό, εκθέτοντάς του τις βαθύτερες σκέψεις του και τα κίνητρά του, καθιστώντας το, δηλαδή, συνένοχο. Σε επίπεδο σεναριακής γραφής, η αναζήτηση και έκθεση των κινήτρων τους μεταμορφώνει τους ηθοποιούς σε υποκριτές, τόσο με την αρχαιοελληνική, όσο και με τη σύγχρονη φόρτιση του όρου. Το ίδιο ισχύει και για τη συνωμοσία που συνιστά ο γάμος του Φρανκ Άντεργουντ με τη σύζυγό του Κλαιρ: πρόκειται για τη συνεργασία δύο κακοποιών, για μια μίνι συμμορία, δηλαδή, που ωστόσο διατηρεί την επαφή της με την ανθρωπιά, την υψηλή αισθητική, τη φιλοσοφία και τον πολιτικό ρεαλισμό, με τον τρόπο όμως που προαναφέραμε, δηλαδή της προσομοίωσης όλων αυτών. Όπως είπε η γερμανίδα φιλόσοφος Χάνα Άρεντ, για τον σύγχρονο άνθρωπο «η εμφάνιση συγκροτεί την πραγματικότητα». Η πραγματικότητα που περνά στη λαϊκή κουλτούρα είναι απογοητευτική, οπότε στρεφόμαστε στην επίφασή της, αναζητώντας στοιχεία ανθρωπιάς πίσω από το προσωπείο της απόλυτης αλλοτρίωσης και διαφθοράς. 

Η πεποίθηση πως η εξουσία είναι πιο σημαντική από τον πλούτο προπαγανδίζεται ως αξία και συνιστά το βασικό κίνητρο του κεντρικού χαρακτήρα, ενώ η εξουσία συνδέεται άρρηκτα με το εύθραυστο αξιακό σύστημα των ηγετών μας, ακόμη και στη σφαίρα του σεξ. Η πειθώ που ενέχεται στο είδωλο της πραγματικότητας συγχέεται με την πειθώ της ίδιας της πραγματικότητας. Νομίζω πως θα’ πρεπε να μας προβληματίζει σοβαρά το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής (ο οιονεί πολιτικός) Κέβιν Σπέισι διατηρεί επαφή στο twitter με τονπραγματικό Γάλλο πρόεδρο και του ασκεί κριτική για την πολιτική του, ενώ εκείνος του απαντά με χιούμορ, καταργώντας τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και του ειδώλου της.

 * Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας.

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το μήνυμα στη λογοτεχνία

Το μήνυμα στη λογοτεχνία

Σκέψεις για τη λογοτεχνική ανάγνωση, την ερμηνεία των έργων, τα ζητήματα της αισθητικής, της αναπαράστασης και του ρεαλισμού στα σύγχρονα λογοτεχνικά έργα.

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης

Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο υπήρξε η μόνιμη επωδός που μας συνοδ...

Σκόρπιες σημειώσεις για τον έρωτα και την ευτυχία στο «Λεμονοδάσος» του Κοσμά Πολίτη

Σκόρπιες σημειώσεις για τον έρωτα και την ευτυχία στο «Λεμονοδάσος» του Κοσμά Πολίτη

Σκέψεις και υποθέσεις με αφορμή την επανέκδοση του «Λεμονοδάσους» του Κοσμά Πολίτη από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, στη σειρά Παλαιά κείμενα, νέες αναγνώσεις, που συνοδεύεται από το κείμενο της Αγγέλας Καστρινάκη «Αναζητώντας το χρυσόμαλλο δέρας: ένα ταξίδι στους μύθους και στα σύμβολα του Λεμονοδάσους».

...
Εκατό χρόνια φιλολογική σκόνη – σκέψεις για την «Έρημη χώρα» του Τ.Σ. Έλιοτ με αφορμή τα 100 χρόνια από την πρώτη έκδοσή της

Εκατό χρόνια φιλολογική σκόνη – σκέψεις για την «Έρημη χώρα» του Τ.Σ. Έλιοτ με αφορμή τα 100 χρόνια από την πρώτη έκδοσή της

Για την «Έρημη χώρα» του Τ.Σ. Έλιοτ: Ο Σεφέρης, οι αναθεωρητικές μεταφράσεις, ο Ρίλκε, ο Χάρολντ Μπλούμ κι ένα ερώτημα: «Στους κόλπους της ποιητικής συντεχνίας, ο φιλολογισμός αυτός δίχως άλλο εξακολουθεί να γοητεύει. Ωστόσο –εκατό χρόνια από την ιστορική πρώτη έκδοση, το ερώτημα είναι θεμιτό– γοητεύει άλλον κανένα;...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Σοκ στον χώρο του βιβλίου: Πέθανε ο Γενικός Διευθυντής και «ψυχή» της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Φίλιππος Τσιμπόγλου

Σοκ στον χώρο του βιβλίου: Πέθανε ο Γενικός Διευθυντής και «ψυχή» της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Φίλιππος Τσιμπόγλου

Ο Φίλιππος Τσιμπόγλου, Γενικός Διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σήμερα το πρωί σε ηλικία 66 χρονών.

Επιμέλεια: Book Press

Η ανακοίνωση της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος

...
Ο Μάριο Ντεζιάτι, συγγραφέας του μυθιστορήματος «Ασυμβίβαστοι» που τιμήθηκε με το βραβείο Strega 2022, έρχεται στην Αθήνα

Ο Μάριο Ντεζιάτι, συγγραφέας του μυθιστορήματος «Ασυμβίβαστοι» που τιμήθηκε με το βραβείο Strega 2022, έρχεται στην Αθήνα

Ο βραβευμένος συγγραφέας Μάριο Ντεζιάτι θα παρουσιάσει το βιβλίο του στις 9 Φεβρουαρίου 2023, στο Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών.

Επιμέλεια: Book Press

O Mario Desiati, συγγραφέας του μυθιστορήματος Ασυμβίβαστοι (πρωτ. τίτλος Spatriat...

Πέθανε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Αλέξις Ραβέλο – Μεγάλη απώλεια για την ισπανική λογοτεχνία

Πέθανε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Αλέξις Ραβέλο – Μεγάλη απώλεια για την ισπανική λογοτεχνία

Πέθανε το πρωί της Δευτέρας 30 Ιανουαρίου 2023 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 51 ετών ο Ισπανός πολυβραβευμένος συγγραφέας Αλέξις Ραβέλο [Alexis Ravelo] ο οποίος κατείχε εξέχουσα θέση στη σύγχρονη ισπανική λογοτεχνία, έχοντας γράψει πολλά και επιτυχημένα αστυνομικά και όχι μόνο μυθιστορήματα. Μέσα στο 2023, οι εκδό...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ