Αγνώστης ταυτότητας οδηγός, στου Χαριλάου

Σήμερα το πρωί, Δευτέρα 6 Ιουλίου του 2015 (την επομένη της ηχηρής άρνησης του υπερήφανου λαού μας στους μπαταχτσήδες ευρωπαίους δανειστές μας) και περί την ενδεκάτη πρωινή, περίμενα σε στάση επί της Αλεξάνδρου Παπαναστασίου, στην περιοχή Χαριλάου (την αμέσως πρώτη, μετά το τέρμα των λεωφορείων επί της Νέας Ελβετίας) το αστικό λεωφορείο αριθμός 10, για να κατεβώ στο κέντρο της πόλης. Ευρισκόμενος ακριβώς μπροστά στη στάση, πέντε μόλις μέτρα από παρακείμενο περίπτερο, βλέπω αυτοκίνητο Ι.Χ. να με πλησιάζει επικίνδυνα. Πλησιάζει στο κράσπεδο του πεζοδρομίου όπου και στέκομαι, ενώ ο προφυλακτήρας του σχεδόν με αγγίζει τη στιγμή του παρκαρίσματος. Συγκρατώ την ψυχραιμία μου, μουλαρώνω και δεν κινούμαι, βασιζόμενος στην προσοχή του οδηγού και στο νόμιμο της δικής μου τοποθέτησης επί του πεζοδρομίου, ακριβώς μπροστά στη στάση των λεωφορείων. Έκπληκτος, τότε, διαπιστώνω να βγαίνει από το σταθμευμένο όχημα σε έξαλλη κατάσταση οδηγός μετρίου αναστήματος (τζιν, σαγιονάρες, σκούρο μπλε μπλουζάκι, μάλλον επώνυμης μάρκας) και να μου επιτίθεται φραστικά ως εξής: «Δεν κουνιέσαι, ε; Βήμα δεν κάνεις πίσω. Σωραίοοοος!» «Γιατί να κουνηθώ;» του απαντώ ατάραχος. «Στη στάση περιμένω. Εσύ, γιατί παρκάρεις εδώ;». Ο οδηγός γίνεται περισσότερο λάβρος, για το χαμένο του δίκαιο και την τσαλακωμένη αξιοπρέπειά του. «Πού να το παρκάρω, ρε, για να πάρω τσιγάρα; Ε, για πες μου;» γίνεται περισσότερο επιθετικός. «Κοίταξε, αυτό είναι ένα θέμα που θα έπρεπε να σε απασχολήσει προτού μπεις στο αμάξι και οδηγήσεις», εξακολουθώ να τον αντιμετωπίζω με απάθεια. «Εμ , βέβαια... Μας γίνατε τώρα όλοι Ευρωπαίοι. Όλοι, τώρα, Ευρωπαίοι, γαμώ το κέρατό σας!», πέταξε εις διπλούν την αντιμνημονιακή του χειροβομβίδα, βέβαιος πως με έκανε κομμάτια. Τη στιγμή εκείνη χτυπά το κινητό του. Με παρατάει και τρέχει στο περίπτερο για τα τσιγάρα του, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να δίνει ακατάληπτες εντολές σε άγνωστα αυτιά σαν μπαρουτοκαπνισμένος στρατάρχης εν ώρα μάχης, λίγο πριν από τον βομβαρδισμό ανοχύρωτης πόλης. Εν τω μεταξύ έχει φτάσει από πίσω και το αστικό, και ο οδηγός του κορνάρει παρατεταμένα για να φύγει το σταθμευμένο όχημα, και να μπορέσει να σταματήσει κανονικά στη στάση.

«Εμ , βέβαια... Μας γίνατε τώρα όλοι Ευρωπαίοι. Όλοι, τώρα, Ευρωπαίοι, γαμώ το κέρατό σας!», πέταξε εις διπλούν την αντιμνημονιακή του χειροβομβίδα, βέβαιος πως με έκανε κομμάτια.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς αυτόν τον άγνωστο οδηγό, για την τιμή που μου έκανε να με συμπεριλάβει στον πολιτισμένο κόσμο και να με αποκαλέσει «Ευρωπαίο». Εγώ, δυστυχώς, από μεριάς μου δυσκολεύτηκα αφάνταστα να τον τοποθετήσω –φραστικά ή νοητικά– σε κάποια από τις υπόλοιπες ηπείρους της γης. Ούτε για Αμερικάνος μού έκανε ούτε για Ασιάτης ούτε για Αφρικανός αλλά ούτε και για Ωκεάνιος. Μάλλον, υπέθεσα, ανήκει σε κάποια αδιευκρίνιστη, πιθανότατα ανεξερεύνητη ήπειρο, που ακόμα δεν πάτησε εκεί ανθρώπινο πόδι. Κράτησα από μνήμης τον αριθμό του αυτοκινήτου του, όχι από εκδικητική διάθεση ούτε για να τον εκθέσω – πώς να εκθέσεις άλλωστε έναν θριαμβευτή των δημοψηφισμάτων, των λαϊκών εξεγέρσεων και της ζωής; Η πινακίδα του αυτοκινήτου είναι ΝΖΛ 70... Τους δύο τελευταίους αριθμούς είμαι διατεθειμένος να τους αποκαλύψω σε όποιον ενδιαφερόμενο συγγραφέα-συνεργάτη της book press επιθυμεί να τον αναζητήσει και να τον γνωρίσει από κοντά, συνομιλώντας μαζί του. Μπορεί, έτσι, να του σταθεί χρήσιμος ως δευτερεύων (ή τριτεύων) ήρωας σε κάποιο του μυθιστόρημα, σε βιβλίο όπου η λογοτεχνία αντιγράφει την ίδια τη ζωή ή σε βιβλίο που αφορά την οικονομική κρίση. Προσωπικά, ο τύπος αυτός, λογοτεχνικά, εξακολουθεί να μου είναι παντελώς άχρηστος, ακόμα και ως παραγέμισμα της μισής σελίδας σε νουβέλα ή εκτεταμένο διήγημα. Και πάλι, όμως, νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω από καρδιάς για τη συνάντησή μας εκείνο το πρωινό του Ιούλη στη στάση, για τη θερμή και ειλικρινή συνομιλία που είχαμε μαζί, αλλά και για τις ενδιαφέρουσες απόψεις περί πολιτισμού, που, εν αγνοία του και άθελά του, τόσο εύγλωττα και γλαφυρά εξέφρασε.

* Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΟΥΤΑΣ είναι συγγραφέας και εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.