Της Σώτης Τριανταφύλλου
Την Κυριακή που γνώρισα τον Κιθ Χέρινγκ –τον Αύγουστο του 1982– είχα κατέβει ν’ αγοράσω σπιντ για τον Λου στα πρότζεκτς, στη γωνία 5ηςκαι D. Ο Λου δεν πλησίαζε στο Άλφαμπετ Σίτυ: χρωστούσε τετρακόσια δολάρια στα βαποράκια∙ μπορεί να χρωστούσε περισσότερα και να μου ’λεγε ψέματα. Έστελνε εμένα για σόπινγκ. Είχα αθώο ύφος, τα κατάφερνα στα παζάρια κι έμοιαζα σαν να ’χα γεννηθεί και μεγαλώσει στα πρότζεκτς. Πήγαινα γκρινιάζοντας: ήθελα να σπάσω το κεφάλι του Λου, αλλά πήγαινα.
Πήρα το σταφ από ένα χοντρό μαύρο παιδί με γυαλιά που με αποκαλούσε man - ύστερα προχώρησα ώς το ποτάμι και στάθηκα εκεί πέρα και κοιτούσα απέναντι, τον ήλιο που έδυε και το τίποτα. Σκεφτόμουν πως αν ο Λου έκανε λίγο κράτει με το σπιντ θα μπορούσαμε να πάμε σ’ ένα σωρό συναυλίες στις προκυμαίες και στην παραλία Τζόουνς, ακόμα και στο Λονγκ Άιλαντ. Αλλά ο Λου δεν έκανε κράτει και το μόνο που είχαμε καταφέρει όλο το καλοκαίρι ήταν να δούμε τον Τζάκσον Μπράουν, τον Τζέιμς Τέιλορ και τον Μπρους Σπρίνγκστιν, όλους μαζί στο Πάρκο – ήταν τζάμπα, γι’ αυτό. Τίποτ’ άλλο δεν είχαμε καταφέρει.
Ήταν πάνω κάτω στην ηλικία μου∙ φορούσε Τ-shirt με το λογότυπο μιας σχολής στην Πενσυλβάνια κι αθλητικά παπούτσια ζωγραφισμένα με ανθρωπάκια σαν εκείνα που είχε ζωγραφίσει στο παγκάκι: ανθρωπάκια σε έντονα χρώματα, πορτοκαλιά κυρίως, που χοροπηδούσαν ακτινοβολώντας. Είχε τελειώσει με τα παγκάκια και συνέχιζε στους σκουπιδοτενεκέδες. Τα είχα ξαναδεί αυτά τα ανθρωπάκια – στον υπόγειο και γύρω από το Άλφαμπετ Σίτυ, στο πάρκο Τόμκινς και στα πεζοδρόμια της πλατείας Σαιντ Μαρκς.
Ξαναείδα τον Κιθ τυχαία εκείνο το καλοκαίρι κι αργότερα όλα τα καλοκαίρια μέχρι το 1988: μια φορά στον δρόμο, στο Βίλατζ, μια-δυο φορές στον υπόγειο, στη στάση της οδού Λαφαγιέτ, και σε μια έκθεση στο Σόχο όπου τα ανθρωπάκια του ήταν πράσινα. Ένα βράδυ με έβαλε στο κλαμπ Παραντάιζ Γκαράζ που είχε σκληρό φέις κοντρόλ αλλά, παρότι ένιωθα ευγνωμοσύνη, βαρέθηκα: όλοι οι άνδρες ήταν γκέι, έπιναν fruit punch χωρίς αλκοόλ και η μουσική –Peech Boys και Karen Young– μού φαινόταν ελαφρολαϊκή. Ύστερα, δεν τον είδα για πολύ καιρό – κι όταν τον ξανασυνάντησα, μολονότι στο μεταξύ είχε γίνει πολύ πλούσιος και παγκοσμίως διάσημος, νομίζω πως φορούσε το Τ-shirt με το λογότυπο με τη σχολή της Πενσυλβάνια ή κάποιο που του έμοιαζε. Ζωγράφιζε, είπε, δίσκους βινυλίου και τοιχογραφίες hardcore στα δημόσια ουρητήρια.ΣΩΤΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
* Με αφορμή την έκθεση του Keith Haring “The Political Line” στο ΜUSEE D’ART MODERNE DE LA VILLE DE PARIS, 19 Aπριλίου – 18 Αυγούστου 2013.
