Η Μάγια Λούντε είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Έχει ένα συνεκτικό συγγραφικό πρότζεκτ (την «Τετραλογία του Περιβάλλοντος»), έχει στέρεες απόψεις και το κυριότερο είναι καλή συγγραφέας. Σε μια διαδικτυακή συνάντηση μαζί της με αφορμή το βιβλίο της «Η Ιστορία των αλόγων» (μτφρ. Δέσπω Παπαγρηγοράκη), που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, ειπώθηκαν πολλά και ήταν όλα σαν την ίδια: ξεκάθαρα, μελετημένα και με όραμα.
Της Ελένης Κορόβηλα
Αυτό που αποπνέει η Μάγια Λούντε σε κάθε επικοινωνία μαζί της είναι η ευθύτητά της και ο ανεπιτήδευτος τρόπος της όταν απαντά για οτιδήποτε ερωτάται.
Είναι προφανές πως μια συγγραφέας που ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας και της γλώσσας της με ένα μυθιστόρημα όπως η Ιστορία των μελισσών (μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης), ένα βιβλίο κατηγοριοποιημένο στο είδος της Climate Fiction, δηλαδή της πεζογραφίας με θέμα το περιβάλλον και τις τεράστιες προκλήσεις για την προστασία του από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, θα ερωτηθεί για το περιβάλλον. Θαυμάζει την επίσης Σκανδιναβή έφηβη ακτιβίστρια για το κλίμα Γκρέτα Τούνμπεργκ που έγινε σύμβολο του αγώνα για την καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης και για την κινητοποίηση της γενιάς της, αισθάνεται περισσότερο αισιόδοξη μετά την εκλογή του Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο 
και, ως φύση θετικός άνθρωπος, περιμένει πως η παγκόσμια δοκιμασία της πανδημίας θα αναδείξει τις δυνάμεις του καλού, θα οδηγήσει σε εγκατάσταση όλων των καλών πρακτικών και θα αποβεί, τελικά, προς όφελος της προστασίας του περιβάλλοντος.
Όμως, η Μάγια Λούντε αν και αποδέχεται χαλαρά αυτή την κατηγοριοποίηση περί Cli-Fi που, όπως και άλλες, αφορά περισσότερο εκδότες και βιβλιοπώλες, δεν ξεστρατίζει από το δικό της συγγραφικό όραμα. Κέλυφός του είναι η «Τετραλογία του Περιβάλλοντος» κι εντός του έχουν ήδη βρει τη θέση τους τα τρία πρώτα βιβλία: η Ιστορία των Μελισσών, η Ιστορία του Νερού (μτφρ. Δέσπω Παπαγρηγοράκη) και πλέον και η Ιστορία των Αλόγων. Πώς δουλεύει; Μελετά πολύ, αναζητεί τεκμηρίωση για κάθε τι το πραγματολογικό. Το έναυσμά της το βρίσκει αναπάντεχα, όπως λέει, αντλώντας έμπνευση από την επικαιρότητα από την οποία όμως στο έργο της ξεμακραίνει φτιάχνοντας με φρέσκα υλικά τις δικές της ιστορίες. Η διάρθρωση των ιστοριών της διακρίνεται από ένα μοτίβο: η κάθε ιστορία της εξελίσσεται σε τρεις χρόνους (παρελθόν - παρόν - μέλλον). Στο επόμενο βιβλίο της, που όπως λέει έχει τίτλο εργασίας «Το όνειρο του δέντρου» καταπιάνεται με οτιδήποτε φυτρώνει, οτιδήποτε ανήκει στο ανεξάντλητο φυτικό βασίλειο, το σύνολο δηλαδή των φυτικών οργανισμών.
Στο επόμενο βιβλίο της, που όπως λέει έχει τίτλο εργασίας «Το όνειρο του δέντρου» καταπιάνεται με οτιδήποτε φυτρώνει, οτιδήποτε ανήκει στο ανεξάντλητο φυτικό βασίλειο, το σύνολο δηλαδή των φυτικών οργανισμών.
Η πρώτη μας γνωριμία έγινε στην εκπνοή της προ κορωνοϊού εποχής, τον μακρινό, πια, Νοέμβριο του 2019. Η δεύτερη έγινε σε συνθήκες νέας κανονικότητας, μέσω διαδικτυακής σύνδεσης σε μια συνάντηση με λίγους δημοσιογράφους που διοργάνωσαν οι εκδόσεις Καλειδοσκόπιο. Η επιλογή του χώρου είχε τον δικό της συμβολισμό. Τόσο η συγγραφέας όσο και όσοι την συναντήσαμε διαδικτυακά φιλοξενηθήκαμε (τηρώντας όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό) σε ξενοδοχεία, στο Όσλο και την Αθήνα, διακεκριμένης ελληνικής εταιρείας που είναι μια από τις πρώτες που εισήγαγε τη χρήση φυσικών υλικών για την κατασκευή των επίπλων της. Η Μάγια, που έχει δεσμούς με την Ελλάδα, έπινε ένα ποτήρι από ένα αφέψημα ελληνικών βοτάνων.
* Η ΕΛΕΝΗ ΚΟΡΟΒΗΛΑ είναι δημοσιογράφος.
