Εικόνες καθημερινές, συνηθισμένες, συχνά πεζές, χρησιμοποιεί η Άνια Βουλούδη, αναδεικνύοντας την κρυμμένη ποίηση που βρίσκεται εντός τους, στην πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Η πλατεία ως μια βέβαιη κατάληξη» (εκδ. Αντίποδες). Ένα άλμπουμ εικόνων αναπάντεχα τοποθετημένων σ' αυτή τη διάταξη, σαν το πρώτο «βιβλίο» μιας πρωτοεμφανιζόμενης και ενδιαφέρουσας φωτογράφου.
Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Τίποτα καινούριο και ναι, άλλος ένας ποιητής θα έλεγα σε αυτόν που αδίκως αναζητά το νέο. Το σημαντικό είναι να φέρει κανείς κάτι που ξέραμε ότι υπάρχει αλλά δεν το βρίσκαμε, κάτι που χάσαμε ή κάτι –καθόλου καινούριο– που έγινε κάπου αλλού και μας αφορά.
Με ποιους στίχους από τη Συλλογή σας θα το συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα γι’ αυτήν;
Θα βρω
τη φωτιά
που καίγεται
τι να την κάνω άμα τη δω;
θα είναι μαύρη όπως είπαν;
πάω
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Δεν μου άρεσε ποτέ να αναλύω στίχους. Θύμωνα στο σχολείο την ώρα των Κειμένων, σκεφτόμουν πως αν τώρα μας άκουγε ο ποιητής θα μας έλεγε πως κάνουμε λάθος, πως άλλο ήθελε να πει. Ένιωθα ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε πως ξέρουμε τι εννοεί ο κάθε στίχος. Η αίσθηση που σου αφήνουν τα ποιήματα δεν θα έπρεπε να μπορεί να εξηγείται και για μένα δεν εξηγείται.
Σκεφτόμουν πως αν τώρα μας άκουγε ο ποιητής θα μας έλεγε πως κάνουμε λάθος, πως άλλο ήθελε να πει. Ένιωθα ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε πως ξέρουμε τι εννοεί ο κάθε στίχος. Η αίσθηση που σου αφήνουν τα ποιήματα δεν θα έπρεπε να μπορεί να εξηγείται και για μένα δεν εξηγείται.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Δεν έχω διαβάσει πολύ, οπότε το ζύγι δεν βαραίνει από καμιά πλευρά. Αν μετρήσω τα βιβλία μου βεβαίως, η ξένη ποίηση κερδίζει αριθμητικά αλλά είναι κάτι τυχαίο. Για παράδειγμα αγαπώ τα ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη χωρίς να έχω κανένα βιβλίο του και παρά μόνον από τη φωνή του που τα διαβάζει σε ηχογραφήσεις.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.– το ποιητικό σας έργο;
Δεν γνωρίζω τι επιρροή μπορεί να μου έχει ασκήσει το σινεμά που μου αρέσει πολύ να επισκέπτομαι, η φωτογραφία με την οποία έχω επαφή καθημερινά ή η μουσική που συνήθως ακούω όταν γράφω. Είναι αδύνατο να μη συνέβη μία κάποια μίξη αλλά μπορώ να πω ότι σίγουρα με επηρεάζουν πράγματα που δεν θεωρούνται τέχνη, όπως μία βόλτα, κάποιοι θόρυβοι, τσακωμοί, οι άνθρωποι, τα σπίτια, η ησυχία.
* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.
Η πλατεία ως μια βέβαιη κατάληξη
Άνια Βουλούδη
Αντίποδες 2018
Σελ. 64, τιμή εκδότη €8,00
