Ο Κώστας Δρουγαλάς στο πρώτο του μυθιστόρημα «Το τελευταίο τραγούδι» του Ντύλαν (εκδ. Πικραμένος) αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών, οι οποίοι μεγαλώνουν στις μέρες μας κάτω από δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Η αγάπη, τα όνειρα που κάνουν και η μουσική, τους κρατάει ζωντανούς και τους δίνει ελπίδα και αισιοδοξία για τις μέρες που θα έρθουν.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Ο κάθε συγγραφέας κουβαλάει το δικό του φορτίο, τις δικές του αγωνίες, τη δική του οπτική για τα πράγματα. Η εκδοτική εγχάραξη των λέξεων για έναν συγγραφέα είναι ένας τρόπος για να συναντηθεί με τους ανθρώπους – ακόμη κι αν γράφουμε τα βιβλία πρωτίστως για τους εαυτούς μας. Επιζητούμε τις πολλαπλές οπτικές της συνάντησης, ακόμη κι αν αυτή μπορεί να οδηγήσει είτε στην ανείπωτη ευτυχία είτε στην ολόπικρη ματαίωση. Άλλωστε, όσο περισσότερες είναι οι οπτικές τόσο περισσότερες είναι και οι προοπτικές αντίστασης. Όπως λέει και ο Οκτάβιο Παζ: «Η τέχνη είναι φως στο σκοτάδι και όχι σκοτάδι στο φως».
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Το Τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν είναι ένα μυθιστόρημα που μιλάει για ανθρώπους απλούς, για αγίους της καθημερινότητας, ανθρώπους από σάρκα και οστά, που δεν είναι ούτε ήρωες ούτε όμως και αντιήρωες. Μέσα στις σελίδες του γίνεται λόγος για τη σαρωτική επίδραση της ύφεσης, για την καλοσύνη των ξένων, για τη ζεστασιά της παρηγοριάς, για τη λυτρωτική δύναμη της φαντασίας. Μιλάει ακόμη για την αληθινή αγάπη, τον μηχανισμό εκείνον που επιβεβαιώνει το ανεπανάληπτο της ύπαρξής μας. Τέλος είναι κι ένας φόρος τιμής σε τρεις μεγάλους τραγουδοποιούς του 20ού αιώνα: στον Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ, στον Γούντυ Γκάθρυ, και στον τραγουδοποιό των τραγουδοποιών, τον Μπομπ Ντύλαν.
Η δυσκολία έκδοσης σήμερα στην Ελλάδα έχει υποδερμικά και κάτι απρόσμενα θετικό: προστατεύει τον συγγραφέα από πιθανά λάθη, τον προετοιμάζει, τον βελτιώνει και τον κάνει πιο επίμονο.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Το εργαστήρι μου δυστυχώς δεν έχει βρει ακόμη σταθερό χώρο, πιο πολύ μοιάζει με καραβάνι που διαρκώς κινείται. Γράφω σε πολλά και διαφορετικά μέρη, αρκεί να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις της ησυχίας και της απομόνωσης. Πολύ συχνά θυμάμαι τον Αντρέι Ταρκόφσκι για να πάρω κουράγιο – είχε δίκιο όταν υποστήριζε πως κανένας καλλιτέχνης δεν δημιουργεί κάτω από ιδανικές συνθήκες. Σταθερά όμως παραμένουν τα εργαλεία: στυλό, μολύβια, τετράδια, περισσότερα τετράδια για διορθώσεις. Κάποια στιγμή στο κάδρο μπαίνει αναπόφευκτα και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Νομίζω πως ο κάθε συγγραφέας έχει να διηγηθεί τουλάχιστον μία ιστορία εκδοτικής τρέλας, συνήθως όμως σε βάθος χρόνου η αντοχή του κερδίζει: άλλωστε στο τέλος και της πιο δύσκολης μέρας οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα έναν λόγο για να πιστέψουν. Πέρα από τα παραπάνω, όμως, η δυσκολία έκδοσης σήμερα στην Ελλάδα έχει υποδερμικά και κάτι απρόσμενα θετικό: προστατεύει τον συγγραφέα από πιθανά λάθη, τον προετοιμάζει, τον βελτιώνει και τον κάνει πιο επίμονο.
* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.
Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν
Κώστας Δρουγαλάς
Εκδ. Πικραμένος 2016
Σελ. 288, τιμή εκδότη €12,00
