Η Κατερίνα Γιαννακοπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με την ποιητική συλλογή της «Φωτεινά σκοτάδια» (εκδ. Ιωλκός).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας ποιητής; Τι το καινούργιο φέρνει;
Κάθε ποιητής φέρνει τη δική του ματιά, τη δική του γλώσσα. Στη δική μου περίπτωση, ένα βασικό στοιχείο είναι το παιχνίδι με τη γραμματική και τη λέξη. Η επαφή μου με τη γλώσσα ως καθηγήτρια μπλέκεται με την ποίηση και δημιουργεί νέες λέξεις, νέες ενώσεις, νέους τρόπους έκφρασης.
Με ποιους στίχους από τη συλλογή σας θα την συστήνατε σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτήν;
«Αλλά η συντροφιά σου μου γεννά
ταξίδι από λέξη σε λέξη.»
ή
«Μα, αυριοκοιτώ και δυναμογεμίζω.»
Πώς κατανοείτε τον περίφημο στίχο του Γιώργου Σεφέρη «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας»;
Ότι τα λόγια και τα συναισθήματά μας δεν είναι ποτέ αποκλειστικά δικά μας. Έχουν ειπωθεί, έχουν βιωθεί, έχουν περάσει από πολλούς. Η ποίηση λειτουργεί ακριβώς εκεί: στο να αναγνωρίσει ο αναγνώστης τον εαυτό του μέσα σε κάτι που γράφτηκε από κάποιον άλλον.
Ελληνική ποίηση, μεταφρασμένη ποίηση. Ποιο είναι το δικό σας «αναγνωστικό ισοζύγιο»;
Διαβάζω και τα δύο, αλλά έχω μεγαλύτερη αδυναμία στην ελληνική ποίηση. Η ελληνική γλώσσα έχει μια ιδιαίτερη ευελιξία και πλούτο που επιτρέπει πολλαπλούς τρόπους έκφρασης. Στη μετάφραση, ειδικά στην ποίηση, συχνά χάνονται στοιχεία όπως ο ρυθμός ή η ηχητική ποιότητα των λέξεων.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -εικαστικά, μουσική, κινηματογράφος κ.ά.- το ποιητικό σας έργο;
Η μουσική έχει επηρεάσει έντονα τη γραφή μου. Μια μελωδία ή ένας στίχος μπορεί να δημιουργήσει εικόνες και συναισθήματα που στη συνέχεια μεταφέρονται στο ποίημα. Συχνά γράφω ακούγοντας μουσική, σαν να λειτουργεί ως ρυθμικό υπόβαθρο της γραφής.
