Η Κατερίνα Σερίφη μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Κιτ επιβίωσης» (εκδ. Καστανιώτη).
Επιμέλεια: Book Press
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Υπάρχει πάντα μια αμηχανία όταν με ρωτούν γιατί δημοσίευσα ένα βιβλίο. Ίσως γιατί η απάντηση δεν είναι μόνο μία. Αγαπώ τις ιστορίες, να τις ακούω, να τις κουβαλώ, να τις γράφω. Έγραψα από φόβο μήπως μείνουν ανείπωτες. Και με παίδεψε πολύ να βρω τον τρόπο να υπάρξουν.
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό;
Το βιβλίο είναι μια συλλογή είκοσι δύο ιστοριών. Στις περισσότερες πρωταγωνιστούν γυναίκες της επαρχίας που θυμίζουν τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, γιαγιάδες, μητέρες, ερωμένες, κόρες, σύζυγοι. Γυναίκες που κινούνται ανάμεσα στον έρωτα, τον θάνατο, τη σιωπή και τη βία. Ο τόπος δεν είναι φόντο, αλλά μέρος των ιστοριών. Τα ζώα, τα τοπωνύμια, οι μικρές λεπτομέρειες του χώρου υπάρχουν σχεδόν σε κάθε διήγημα για να θυμίσουν ότι τίποτα τελικά δεν είναι ουδέτερο.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι». (Ακολουθήσατε κάποια «μέθοδο»; Συμβουλευτήκατε κάποιον; Αυτοσχεδιάσατε; Πώς τα καταφέρατε να μην χαθείτε στον κόσμο των λέξεων;)
Θα ήμουν ίσως ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο ικανός να μιλήσει για συγγραφική μέθοδο. Δεν έχω μέθοδο. Γράφω και διορθώνω σχεδόν καθημερινά, έγραφα και διόρθωνα για σχεδόν δέκα χρόνια. Έδωσα πραγματικά πολύ χρόνο στον «κόσμο των λέξεων», μέχρι να νιώσω την απαραίτητη οικειότητα. Και χάθηκα πολλές φορές. Και ο μόνος τρόπος να ξαναβρώ τον δρόμο μου ήταν το διάβασμα βιβλίων, κλασικών ή λιγότερο κλασικών, αλλά και κριτικών βιβλίων, ως ένας ακόμη τρόπος να μάθω να γράφω.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες -κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.- τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Αγαπώ πολύ την ηπειρωτική μουσική, όπου η παύση δεν είναι κενό, αλλά μέρος του ρυθμού και η επαναληπτικότητα υπάρχει χωρίς ανάγκη κορύφωσης. Γιατί μάλλον δεν έχει τόση σημασία ποια ιστορία θα επιλέξεις να πεις, αλλά πόσα θα επιλέξεις να μην πεις. Το πού θα στρέψεις, ή δεν θα στρέψεις την κάμερα, αν μιλάμε για κινηματογράφο.
Υπάρχουν φορές που, γράφοντας, ακούω κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου ένα κλαρίνο. Ή βλέπω τον θείο μου όταν χορεύει τσάμικο, χωρίς επιτήδευση, χωρίς κανένα περιττό πάτημα.
Πιστεύω όμως στους ανθρώπους που θα σου πουν κάπως στο άσχετο: «Μ’ αρέσει όπως γράφεις , γιατί δεν το τολμάς;»
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Στάθηκα τυχερή και νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στους ανθρώπους των Εκδόσεων Καστανιώτη για το πόσο φρόντισαν τις ιστορίες μου και πόσο όμορφο βιβλίο έγινε το Κιτ επιβιώσης. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι στη ζωή πραγματικά στρωμένο με ροδοπέταλα. Πιστεύω όμως στους ανθρώπους που θα σου πουν κάπως στο άσχετο: «Μ’ αρέσει όπως γράφεις , γιατί δεν το τολμάς;», χωρίς να περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα, ακόμη κι αν αργότερα ξεχάσουν ότι σε παρότρυναν.
Μέσα από αυτή την εμπειρία έμαθα ότι έχει αξία να δίνω χρόνο στις αποφάσεις μου και να μην λειτουργώ υπό πίεση. Γιατί, όσο σημαντική είναι η έκδοση αγαπημένων ιστοριών, άλλο τόσο σημαντική είναι και η διαδρομή μέχρι να φτάσω εκεί. Έμαθα να την εμπιστεύομαι.
